Doltið þreytt

Ég skil núna fólk sem þjáist af skammdegisþunglyndi. Reyndar er mér alveg sama þótt það dimmi snemma á daginn, en það að það skuli vera dimmt þegar ég vakna á morgnana er náttúrulega ekkert nema reginhneisa. Á allri minni ævi hef ég ávallt stokkið upp við fyrsta hanagal (eða um leið og vekjaraklukkan fer að væla), en það að fara úr sólskinsmorgnunum í Hollandi yfir í svartamyrkur er einfaldlega of stórt skref fyrir minn heila að meðtaka. Sem veldur því að ég get ekki með nokkru móti fengið það að mér að kveikja ljósið á morgnana. Sem veldur því að ég fer seint að sofa. Sem veldur því mín viðkvæma svefnrútína ruglast algjörlega og ég ligg í hálfgerðu sofandi móki þar til klukkan fjögur á næturna. Sem veldur því að ég vakna ennþá seinna á morgnana og það verður ennþá erfiðara að kveikja ljósið. Fussum svei. Ég ætla að rísa úr rekkju stundvíslega klukkan átta í fyrramálið og reyna að ráða bug á vandanum. Jahérnahér.

Annars skellti ég mér nú til Akureyrar í dag. Þar hitti ég hana Heiðu mína sætu sætu og fór síðan í klippingu og litun. Og sjá, Gulli á Passion gerði þvílíkt meistarastykki úr hárinu á mér (sem honum fannst vægast sagt hörmulegt þegar ég steig inn á stofuna) að ég held ég verði að læra á hárblásara upp á nýtt! Jömundur minn. En ég er allavega alveg þrusuánægð, enda var hárið á mér alls ekki upp á neina tíu fiska eftir klórblandað vatnið í Hollandi. Og Elín, ég hitti þig næst þegar ég á leið í bæinn!

En allavega. Klukkan er að verða níu og kannski það væri ráðlegast að skella sér í rúmið núna svo ég nái að vakna klukkan átta í fyrramálið. Já, ég vaknaði nefnilega klukkan sjö í morgun því ég þurfti að fara inn á Akureyri, og því er ég svo þreytt núna að ég er nánast með hausverk. Það er agalegt á manni ástandið!