Ó mig auma

Jesús minn góður og allar hans lærisneiðar!

Í dag gerði ég það sem ég hef lengi ætlað að gera. Ég lagðist í það mikla verk að glósa bæði af netinu og úr snyrtiblöðunum mínum allt það sem að ég þarf að eignast til þess að geta talist ekta gella og geta sett á mig hvaða andlit sem er á svipstundu. Sem betur fer á ég slatta af brúklegum snyrtivörum, en það er nú ekki nema brotabrotabrot af því sem æskilegt er að eiga. Ætla ég ykkur til mikillar skemmtunar að skella inn niðurstöðum dagsins og mun ég því birta hér lista yfir allt það sem ég þarf að eignast. Sumt á ég reyndar nú þegar, mikil gleði. Og hafið það í huga að listinn er gerður með mitt litarhaft, mína húðgerð og minn smekk í huga. Ég er viss um að Kristinn og pabbi verða ánægðir með þessa færslu, hoho.

- Farði/meik: Ekki tékk.
- Augnblýantur
# appelsínugulur (appelsínugulur dregur fram bláan lit): Ekki tékk
# rauðbrúnn: Ekki tékk
# gylltur: Tvöfalt tékk (já, maður á aldrei nóg af gylltum augnblýöntum!)
# kopar: Ekki tékk
# plómulitaður: Ekki tékk
# gulgrænn: Ekki tékk
# svartur: Þrefalt tékk (einn í veskið, annar á náttborðið og þriðji ef hinir tveir týnast)
# súkkulaðibrúnn: Tékk
# kókosgrár: Tékk
# skærblár: Ekki tékk
# dimmblár: Ekki tékk
# dökkfjólublár: Ekki tékk
# hvítur: Tékk
# kremlitaður: Ekki tékk
# harður: Tékk
# mjúkur: Tékk í svörtum
# skuggi/gel: Ekki tékk
# fljótandi: Tékk í svörtum, bleikum glimmer, gylltum glimmer og silfruðum glimmer
# augntúss: Ekki tékk
- Augnskuggar
# pressaður púðurskuggi: Mörg tékk
# laus púðurskuggi: Ekki tékk
# kremkenndur augnskuggi sem breytist í púður: Ekki tékk
# fljótandi augnskuggi: Ekki tékk
# augnskuggablýantur: Ekki tékk
- Snyrtiburstar af öllum stærðum og gerðum: Tékk
- Burstahreinsir: Ekki tékk
- Gloss: Ekki tékk
- Hyljari: Ekki tékk
- Kinnalitur: Ekki mikið tékk, bara pínu
- Maskari
# svartur: Tékk
# brúnn: Tékk
# bleikur: Tékk
# silfurgrár: Ekki tékk
# vatnsheldur: Ekki tékk
- Augnhárabrettari: Ekki tékk
- Varablýantur: Ekki tékk
- Varalitur: Ekki tékk (laxableikur er samt tékk)
- Kornakrem
# fyrir líkama: Æh, mitt er búið, svo ekki tékk
# fyrir andlit: Tékk
# fyrir fætur: Tékk
- Húðmjólk/body lotion: Ekki tékk (þarf að kaupa svoleiðis!)
- Sólarpúður: Tvöfalt tékk (bæði fastpressað og kremkennt)
- Plokkari: Tékk (samt afskaplega lítið notaður, þarf bara að plokka pínu á milli)
- Brúnkukrem
# fyrir líkama: Tékk (er samt ennþá með bikinífar og sandalafar frá seinasta sumri)
# fyrir andlit: Tékk
- Líkamsmaski úr avókadó eða höfrum: Ekki tékk
- Handáburður: Tvöfalt tékk
- Naglaolía/krem: Ekki tékk
- Naglaþjöl: Tékk
- Naglabandaolía: Ekki tékk
- Naglaslípunarþjöl: Tékk
- Möndluolía: Ekki tékk
- Lavendilolía: Ekki tékk
- Leirmaski: Ekki tékk
- Varasalvi
# litaður: Ekki tékk
# með sólarvörn: Tékk
- Gervineglur: Ekki tékk (fæ mér svoleiðis einhvern daginn)
- Rakakrem
# dagkrem: Ekki tékk (á ekki pening svo það er bara handáburðurinn, hahaha)
# næturkrem: Ekki tékk
# rakakrem með sólarvörn: Ekki tékk
- Sólarvörn: Tékk, en þarf samt birgja mig betur upp
- Naglalakk: Eitt tékk, þarf að kaupa meira
- Varaþykkir: Ekki tékk
- Krullukrem í hárið: Ekki tékk
- Naglalökk fyrir franska handsnyrtingu: Tékk
- Húðhreinsir: Ekki tékk (jeminn eini, þarf að kaupa svoleiðis, nota bara vatn, haha)
- Skrúbbburstar (auka blóðflæðið): Ekki tékk
- Hármaski: Tékk
- Hárvökvi gegn hita vegna hárblásara/sléttujárns: Ekki tékk
- Hárvökvi (fyrir litlu óstýrilátu hárin): Ekki tékk
- Hárlakk: Ekki tékk
- Hármótunarvörur: Margfalt tékk (mold, gelsprey, extreme gel, froða)
- Hársléttunarkrem: Tékk
- Naglaklippur: Tvöfalt tékk
- Tánaglaklippur: Tékk (hef samt aldrei notað þær)
- Tánaglaskæri: Tékk (hef samt aldrei notað þau)
- Naglabandeyðir: Ekki tékk
- Fótasalt: Ekki tékk
- Fótasvampur: Ekki tékk
- Fótaraspur/pimpsteinn: Ekki tékk
- Acínton: Ekki tékk
- Naglabursti: Ekki tékk
- Rakagefandi sturtusápa: Tékk
- Ilmvatn: Tékk
- Ilmavatnsstautur: Ekki tékk
- Rakaúði í andlit: Ekki tékk
- Blautþurrkur með svitalyktareyði: Ekki tékk

Jadúddamía! Hugsa að ég hætti við að gerast gella og gerist frekar svona kona sem notar bara vaselín. Reyndar er vaselín til margs brúklegt í fegrunaraðgerðum:
- Hægt er að nota það sem rakakrem
- Hægt er að nota það sem varasalva
- Hægt er að nota það sem gloss
- Hægt er að setja það á tennurnar til að ná fram glans
- Hægt er að setja það á augnhárin til þess að ná fram glans ef enginn maskari er við höndina

Hugsa að ég stofni styrktarreikning fyrir sjálfa mig, svei mér þá. Ég tek glöð við öllum framlögum!

Nei, ég má ekki vera að þessu lengur, ég ætla aðeins að skella mér á næsta götuhorn...

Bestu kveðjur, Anna sem þarf að eignast pening

Vorið er komið og grundirnar gróa

Það er svo gott veður hér í Danmörku að það er eiginlega lygilegt. Það styttist í að hitastigið kalli á mínípils og hlíraboli, og þá verður gaman að lifa! Enn sem komið er er pínulítið of kalt fyrir slíkan gelluklæðnað, en sólin skín samt allan daginn alla daga og vona ég að ég geti vígt ofurstutta mínígallapilsið mitt eftir svona 2-3 vikur. Hingað til hefur pilsið aðeins verið notað með leggings inni á reykmettuðum öldurhúsum, en ég bíð eftir að það fái að njóta sín berleggjað í sólinni.

Núnú, fátt markvert hefur gerst frá því ég bloggaði seinast, og ætla ég því ekki að eyða tíma ykkar með því að skrifa um dönskuskólann og hversu mikinn þvott ég þvoði í gær. Nei, í dag ætla ég að ræða um internet-svindlara! Hoho.

Fyrir nokkrum dögum síðan sá ég auglýst í sjónvarpinu svokallað "green-card lottery", en fyrir þá sem ekki vita, þá er græna kortið það sem maður þarf ef maður ætlar að flytja til Bandaríkjanna. Og þar sem ég sat með tölvuna í fanginu þegar auglýsingin var birt, þá fór ég inn á heimasíðuna sem var auglýst og sá að til þess að taka þátt, þá þyrfti maður að skrá inn nafn og heimilsfang, ásamt tölvupóstfangi og síma. Og þar sem ég hef (án gríns) mikinn áhuga á að eignast eitt stykki grænt kort, þá skráði ég inn þessar umbeðnu upplýsingar og ætlaði nú aldeilis að detta í lukkupottinn. Svo ýtti ég á "áfram" takka og bjóst við að skráningu væri lokið.

En þá var ég stoppuð, og sagt að ef ég vildi vera með, þá þyrfti ég að gefa upp kortanúmer og borga einhverja dollara. Og þar sem ég er með smá þykkildi á milli eyrnanna og veit að maður á ALDREI að þurfa að borga neitt til þess að fá greiddan út vinning á internetinu, þá lokaði ég glugganum og ákvað að þetta væri asnalegt lottó. Ef þetta væri þá alvöru lottó.

Núnú, með brostna drauma um að verða frægt fólk í Hollywood, þá hélt ég áfram að stara á imbakassann og pældi ekkert í þessu meir.

Daginn eftir hringdi svo síminn minn frá óþekktu númeri. Ég að sjálfsögðu svaraði, og þá var einhver kona frá Bandaríkjunum í símanum.

Kona: Hæ, heyrðu, ég sé að þú varst byrjuð að sækja um að vera með í lottóinu, en hættir svo við á miðri leið. Mætti ég spyrja hverju það sætir?
Anna: Já, ég sá að maður þyrfti að borga.
Kona: Er það eina ástæða þess að þú hættir við?
Anna: Já.
Kona: Get ég einhvern veginn hjálpað þér með að fylla út í reitina? Áttu kreditkort?
Anna: Nei (sem er alveg satt).
Kona: Nú, þú getur líka notað debetkort...
Anna: Hahaha, ég ætla ekki að gefa upp debetkortanúmerið mitt til þess að taka þátt í lottói um græna kortið! Ég er nú ekki alveg að plana flutninga þangað neitt á næstunni sko...
Kona: Já, en þetta er svo lítið mál!
Anna: Já, en það eru bara 50.000 græn kort í boði, og ef kannski milljón manns sækja um, tjah, þá hef ég lítinn áhuga á að kortanúmerið mitt sé á þvælingi einhversstaðar úti í heimi.
Kona: Já, en ég skal hjálpa þér með þetta!
Anna: Nei, takk, ég á ekki pening.
Kona: Ég get líka hringt aftur á morgun ef þú þarft tíma til að redda pening... Á ég að hringja aftur á morgun?
Anna: Nei takk, ég hef það fínt. Bless bless!

Núna síðustu daga hefur síðan rignt yfir mig tölvupóstum frá þessu lottói, þar sem mér er sagt að ég sé nú aldeilis dottin í lukkupottinn, því nú sé búið að lækka verðið og svo framvegis og svo framvegis. Sem betur fer gaf ég upp ruslpóstanetfangið mitt við skráninguna, ha ha ha! Já, ég á ruslpóstanetfang. Mæli með því að allir búi sér til svoleiðis.

En nú ætla ég út að skokka, hafið það gott og passið ykkur á internetsvindlurunum! Bestu kveðjur, Anna sem er ekki alveg jafn vitlaus og hún lítur út fyrir að vera

Zzzzz Zzzzz Zzzzz

Í dag er ég búin að brasa og bardúsa heilmikið. Vaknaði klukkan sjö að dönskum tíma (klukkan fimm að íslenskum tíma) og lá í rúminu í tvo klukkutíma og las snyrtiblöðin mín tvö sem hún móðir mín smellti í póst fyrir mig. Gerði svo ýmsar förðunartilraunir þegar ég loksins nennti að reisa mig úr láréttri stöðu um níu-leytið og tókust aðfarirnar framar vonum. Var ég því ansi gelluleg svona í morgunsárið, og þegar ég var búin að gúffa í mig fullum disk af súrmjólk með hnetulausu og sykurhjúpuðu múslíi, þá var ekki seinna vænna að skella sér út fyrir hússins dyr.

Fyrst lá leið mín að póstkassanum, en þar beið mín PIN-númerið á kortinu mínu, mér til mikillar gleði. Og vegna þess að sólin skein, fuglarnir sungu og hitinn mældist um 20 stig í sólinni, þá ákvað ég að nýta daginn í eitthvað afar skynsamlegt. Fór ég því sem leið lá í næstu kommúnu til þess að skella mér í Aldi, sem er lágvöruverslun með afar takmarkað vöruúrval. Það var reyndar ekki langt að fara, því ég þarf aðeins að labba í 5 mínútur, og þá er ég komin úr Kaupmannahafnarkommúnu (sem er kommúnan mín) og yfir í Rödovrekommúnu.

Og zjitt, nú hætti s-takkinn minn að virka! Og þar zem ég nenni ekki að gera "afrita og líma" í hvert zkipti zem mig langar zkrifa ezz, tjah, þá verður zetan bara að taka við.

En já, fór zem zagt alla leið yfir í næztu kommúnu til þezz að fara í Aldi. Og nei, tilgangurinn var ekki að kaupa mat, heldur að gera verðzamanburð! Ég zem zagt ztrunzaði einz og ztormzveipur um búðina og zkráði zamvizkuzamlega niður verðin á öllum helztu vörunum zem ég kaupi þegar ég fer í búð. Ég hafði að að zjálfzögðu búið til lizta yfir þær vörur heima, zvo þetta var ekki mikið mál. Næzt lá zvo leiðin í Netto, zem er í Kaupmannahafnarkommúnu, 5 mínútur frá húzinu mínu og 5 mínútur frá Aldi. Þar lék ég zama leikinn. Á morgun ætla ég zvo í Fötex, Rema1000, Irma, DögnNetto og Zuperbrugzen zem er allt í göngufæri frá húzinu mínu, já maður verður að vera með öll verð á hreinu... Enda er ég afar mótfallin því að þurfa að eyða peningunum mínum í mat, það er álíka leiðinlegt og að þurfa að eyða peningum í inneign í zíma. Það er nefnilega miklu zkemmtilegra að kaupa zér ný föt! Og nýja zkó! Og nýja zokka! Og ný nærföt! Zvo ég tali nú ekki um znyrtivörur, maður minn...

Reztin af deginum fór zvo meztmegniz í zjónvarpzgláp og hangz. Hefði zamt eiginlega þurft að laga pínu til og fara í zturtu og þvo þvott og gera við rúllukragann á flottu gráu prjónapeyzunni minni., en ég geri það bara á morgun. Zagði hænan og lagðizt á bakið...

Vá, það tók rúmlega tvo klukkutíma að koma þezzu frá mér. Ég þarf nefnilega alltaf að gera zvo margt í einu, zjáið til...

Ætla að hætta þezzu röfli og lofa að blogga ekki aftur fyrr en ég hef eitthvað að zegja. Áztarkveðjur, Anna zem á lokzinz PIN-númer og getur þar af leiðandi eytt peningunum zínum villt og galið í allzkonar óþarfa, júhú!

Afar upplífgandi færsla

Já, best að skella inn einni færslu fyrir svefninn.

Þó hef ég alls ekkert spennandi að segja, ég er bara að æfa mig því það eru aðeins eftir u.þ.b. fimm birtingarhæfar gelgjufærslur og það væri nú verra að vera alveg kolryðgaður í að skrifa ferskar færslur þegar þau ósköp verða búin...

Af mér er allt fínt að frétta. Ég er ennþá atvinnulaus, en ástandið er samt ekki kolsvart. Ég get nefnilega farið hvenær sem er á ráðningarskrifstofuna sem skaffaði mér þvottahúsvinnuna og fengið vinnu við einhver íhlaupastörf. Já, hæstráðendur á þvottahúsinu voru nefnilega svo hæstánægðir með mig sem starfskraft, að ráðningarskrifstofan blátt áfram neitaði að leyfa mér að segja endanlega upp og er ég því skráð sem "óvirk tímabundið" í skránum hjá skrifstofunni. Mikil ósköp. Þó ætla ég að þrauka aðeins lengur atvinnulaus (jah, get nú kannski ekki að ég sé búin að vera alveg ofvirk í atvinnuleitinni) og skella mér í málið af fullum krafti í næstu viku. Nú, annars er það bara þvottahúsið...

Skólinn gengur svo ljómandi vel að jafnvel elstu menn muna ekki eftir jafn áhugasömum nemanda. Þarna sit ég og brillera í hverjum tímanum á fætur öðrum og er orðin alveg ferlega góð í öllum glottal-stoppum og áherslupunktum. Svo ekki sé minnst á að LOKSINS eftir að hafa lært dönsku í fleiri fleiri ár, þá fann ég einhvern sem getur útskýrt almennilega fyrir mér muninn á "som" og "der". Það var ákaflega gleðilegur dagur.

Hvað fleira? Jah, harla fátt sussum... Held ég nenni ekki að hugsa meira í kvöld, svo ég ætla að slútta þessari færslu og fara að sofa. Ætla svo að rísa úr rekkju við fyrsta hanagal á morgun og þvo þvott og ryksuga. Hugsa að ég skelli líka í fjórfalda uppskrift af pönnubökuðu speltbrauði, og hver veit nema ég kíki í bæinn og fari í smá window-shopping... Óþarfi samt að ætla sér of mikið í fang (ég er handviss um að þetta er bandvitlaus notkun á orðatiltækinu! Einhver sem veit betur?) því ég þarf jú líka að hafa tíma til þess að hanga allrækilega fyrir framan imbakassann...

Bestu kveðjur frá Kaupinhavn, Anna "Glottal Stop" Haraldsdóttir


PS. Ef þið eigið leið um Köben og heyrið allt í einu hávaðasamt bölv og ragn á íslensku, þá eru 90% líkur á að Pólverjarnir úr bekknum mínum séu þar á ferð. Ég ber alls enga ábyrgð á þeim ósköpum, sussu nei...

Já halló?

Góðan daginn, perrar mínir og frúr!

Í dag skín sólin líkt og aðra daga, og þess vegna ætla ég út að skokka svona í morgunsárið. Kannski maður skelli samt inn einni gelgjufærslu fyrst, svona svo fólk komi ekki að tómum kofanum þegar það kíkir hingað í dag.


Fimmtudagur, 3. apríl 2003

Ég lenti í furðulegu símtali í morgun. Og ekki í gemsanum mínum, heldur í heimilissímanum. Svona var símtalið:

Díulíulíulíu! Díulíulíulíu! (Þetta er síminn að hringja klukkan 07:45).
Anna: “Halló?”
Kona: “Hæ!”
Anna: “Hæ!”
Kona: “Ég gleymdi einu!”
Anna: “Jáááá, hverju?”
Kona: “Þú VERÐUR að koma með kassana, ég gleymdi þeim! Þeir eru við hliðina á útvarpinu, sérðu þá?”
Anna: “Aaaööö, nei... Hver er þetta?”. (Og hvaða kassar?)
Kona: “Þetta er MAMMA ÞÍN!!!”
Anna: “MAMMA? Nei, mamma er sofandi...!” (Eða hún var það allavega fyrir tveimur mínútum síðan)
Kona: “Hvað meinarðu??? Ó, afsakið!”
BÍP BÍP BÍP

Samkvæmt símnúmerabirtinum, þá hafði konan greinilega svissað tveimur stöfum í númerinu og þar af leiðandi hringt í vitlaust númer...



Hafið það gott í dag! Sólskinskveðjur, Anna Björk Haraldsdóttir

Run, Forrest, run!

Og þá er komið að gelgjufærslu dagsins:


Þriðjudagur, 25. mars 2003

Í dag er þriðjudagur. ÞRIÐJUDAGUR! Það er í miðri viku! Nei, ekki EINU SINNI í miðri viku, það er næstum því í byrjuninni á vikunni! Where is my star?

Venjulega er sundtími á þriðjudögum. En ekki í dag (´c,´) Sundlaugin var 25°C. BRRRR! Svo það var íþróttatími í staðinn! En ég þoli ekki heldur íþróttir... Og ég hafði engin íþróttaföt. Sorglegt!!! Ég var í síðu svörtu pilsi, grárri skyrtu og rauðum, flegnum bol. Hentugt. Ég fékk lánaðar stuttbuxur hjá vinkonu minni sem er ekki í sama bekk og ég. Strákarnir í bekknum mínum fóru í fótbolta. Stelpurnar í bekknum fóru í sund (!). Ég vildi hvorki fara í fótbolta NÉ í sund. Kennarinn sagði mér að fara niður í salinn, hlaupa á brettinu í 5 mínútur og fara svo og lesa Séð&Heyrt í setustofunni í íþróttahúsinu. DÁSAMLEGT!!!!



Eins og sést á þessari færslu var íþróttakennarinn alveg að gefast upp á mér. En hey, ég get ekkert að því gert að mér leiðast íþróttir... Njótið dagsins :) Knus og kram, Anna Björk

Já já

Góðan daginn herrar mínir og frúr! Hér kemur gelgjufærsla dagsins:


Mánudagur, 17. mars 2003

Það kemur afar afar sjaldan fyrir að ég sofi yfir mig. EN stundum gerist það að ég vakna aðeins of seint. Eins og í morgun. Pabbi kom inn til mín klukkan 7:40 og spurði hvort ég ætlaði ekki í skólann í dag. “Ó sjitt!” hugsaði ég. Ég vakna venjulega klukkan 7:15. Ég hoppaði fram úr hlýju og góðu rúminu og hugsaði um af hverju ég hefði ekki vaknað fyrr. Ástæðan var augljós: Ég sofnaði aftur eftir að síminn hafði vælt! Nú var ég virkilega stressuð. Rútan myndi koma klukkan 8:05. Ég tók einhver föt út úr fataskápnum. Rautt pils og einhver bolur. “Ekki slæmt” hugsaði ég, því venjulega tekur það mig minnst 5 mínútur að ákveða í hvað ég ætla. Ég þaut inn á baðherbergið. Burstaði í mér tennurnar, málaði mig. Leitaði að einhverjum skartgripum. Fann tvö hálsmen, eitt armband og eitt ökklaband. “Ó nei! Af hverju týni ég alltaf úrinu mínu!?! MAMMA! Hvar er úrið mitt?” Ég fann það á píanóinu. Ég greiddi mér. Fann úlpuna mína, snjóbuxurnar, húfu, trefil og önnur hlý vetrarföt og klæddi mig eins hratt og ég gat! Rútan var einn kílómetra frá húsinu. Ég dró djúpt andann, í fyrsta skipti þennan morgun. Slappaði pínu af. Klukkan 8:05 gekk ég rólega út í rútuna, sem leggur sjö metra frá útidyrunum á húsinu mínu. Allt í einu varð þetta alveg eins og venjulegur dagur. Þetta reddast alltaf!


Vá, talandi um innihaldsríka færslu! Hafið það gott í dag og njótið veðursins heima á Fróni, múhaha! Bestu kveðjur, Anna sem týnir ennþá alltaf úrinu sínu á morgnana

Ryksugan á fullu

Ég verð seint talin snyrtipinni. Vissulega tek ég mín köst af og til og laga til, en þess á milli nenni ég því engan veginn. Akkúrat þess vegna er herbergið mitt allt á hvolfi í þessum rituðu orðum, en ég ætla að reyna að ráða bót á því seinnipartinn. Eftirfarandi færsla er afar lýsandi fyrir sjálfa mig enn þann dag í dag.


Mánudagur, 10. mars 2003

Ég þoli ekki að laga til í herberginu mínu. Það tekur svo langan tíma! Sérstaklega vegna þess að ég geri það bara á tveggja mánaða fresti. Undanfarna daga hefur mamma verið að segja “Jæja, kannski ættirðu bráðum að laga til í herberginu þínu!” Fyrst var ég alveg bara “Laga til í herberginu mínu? Af hverju? Það er svo fínt!” Í gær gekk ég inn í herbergið mitt. Á skrifborðinu mínu voru 3 hrúgur. Í fyrstu hrúgunni voru bækur. Í annarri hrúgunni voru nótur. Í þriðju hrúgunni var allt snyrtidótið mitt og skartgripirnir. Á gólfinu voru tvær hrúgur. Í annarri hrúgunni voru föt. Í hinni hrúgunni voru allir geisladiskarnir mínir, sem þremur vikum áður höfðu hrunið úr geisladiskastandinum. Á stólnum mínum var ein hrúga. Efst í þeirri hrúgu voru föt, og neðst voru bækur. Á hljómborðinu mínu voru tvær hrúgur, önnur með fötum og hin með nótum. Gítarinn minn var týndur, og hvar klarinettið hvar, ég hef ekki hugmynd! Og meira að segja á rúminu var ein hrúga, með fötum.

“Vááá, ég á svooo miiikið af fööötum!!!” hugsaði ég með sjálfri mér og fór að hugsa um af hverju ég ætti allt í einu svona mikið af fötum. Ég leit inn í fataskápinn. Hann var fullur af fötum! “Ó nei!” hugsaði ég. “Hvaðan kemur þetta eiginlega allt saman! Og allar þessar bækur! Where is my star!?!” Ég uppgötvaði að sennilega væri smá óreiða í herberginu mínu. “Jæja, best að byrja!” Ég gróf upp geisladisk úr geisladiskahrúgunni. Eftir þriggja tíma vinnu var verkið klárt, og fulli fataskápurinn minn var alveg smekkfullur. Ég leit ánægð yfir herbergið. Nú mun ég sennilega ekki fara þangað inn næstu vikurnar, herbergið er svo fullkomið og ég vil ekki drasla það aftur til! Life is so cruel!


Hafið það gott í dag! Bestu kveðjur, Anna Haralds

Excuse me!

Ég lenti í afar, jah, spes atviki áðan. Ég fór sem sagt sem leið lá í dönskuskólann, og þar sem það var fyrsti dagurinn á þrepi þrjú, þá voru nokkrir nýir nemendur í bekknum sem ég hef aldrei séð áður. Ég kom fyrst allra inn í stofuna, og skömmu síðar kom einhver kona sem ég þekkti ekki.

Anna: Hi, I haven't seen you before! Where are you from? (Sagt með eins bandarískum hreim og mér er unnt að framkvæma, er aðeins að reyna að dempa breskuna niður)
Kona: I'm from Singapor. Where are you from?
Anna: I'm from ÆSland.
Kona: Uhh, Iceland? Or island? (Borið fram sem "æland", sem sagt eyja)
Anna: Eh, ÆSland. (Með ofuráherslu á s-ið).
Kona: Excuse me? Your accent is very very British, are you saying Iceland or island?
Anna: Öhhhhhhmm, ÆS-LAND! Ice, as in very cold! Do you know where that is?
Kona: Oh yes, I know where Iceland is! (Eftirfarandi sagði hún líka á ensku:) Málið er bara, að ég hef verið í bekk með alveg rosalega mörgum Íslendingum, og þeir eru allir með svo rosa rosa rosalega mikinn íslenskan hreim í enskunni, að mér datt ekki í hug að þú gætir verið þaðan. Auk þess sem margir Íslendinganna bera fram orðið "island" (eyja) sem æsland, svo ég var alveg rugluð í ríminu... En Ísland segirðu! Hvar fékkstu þennan magnaða hreim? Ég hef bara aldrei heyrt Íslending tala eins og ekta Breti!

Ég held ég sé alveg glötuð. Ég get ekki einu sinni talað með bandarískum hreim, jafnvel þótt ég reyni af öllum lífs og sálar kröftum! Eins er alveg rosalegt hvað margir pæla í þessu. Um daginn kom t.d. einhver kona í bekkinn minn í eitt skipti (komst ekki í morgunbekkinn sinn), og hún bókstaflega elti mig uppi úti í götu eftir tímann til að spyrja hvaðan í ÓSKÖPUNUM ég væri eiginlega, þessi hreimur fékk hana alveg til að kikna í hnjánum og hún gat ekki einbeitt sér allan tímann því hún var svo mikið að pæla í hvert maður þyrfti eiginlega að flytja til að geta talað svona... Og dyggir aðdáendur mínir muna sennilega að ég hef margsinnis sagt sögur hér af allskonar kommentum sem ég fengið á enskuna. Jadúddamía. Og svo trúir fólk því ekki að ég sé frá Íslandi. Ég held ég flytji aftur heim.

Bestu kveðjur, Anna sem er greinilega alveg ferlega bresk, þrátt fyrir að reyna hið gagnstæða

Öxar við ána, títuprjón í tánna...

Þema dagsins er íþróttir. Já, ég hef ætíð verið mikill antisportisti og hef aldrei í mínu lífi þolað íþróttir. Og þó, mig minnir að ég hafi ekki kvartað svo mikið yfir íþróttatímunum þegar ég var í Skútustaðaskóla og við fengum að sitja á pallinum á prumpubílnum alla leið út í Skjólbrekku... (Sénsinn að maður sæi það gert í dag!). En annars frá fjórða bekk og uppúr hef ég ætíð kvartað og kveinað mikið yfir því óréttlæti heimsins að þurfa að fara í íþróttir.Ég held ég vaxi aldrei upp úr þessari óbeit minni á íþróttum, og er eftirfarandi færsla lýsandi fyrir ástand mitt enn þann dag í dag.


Þriðjudagur, 6. mars 2003

Handbolti. Það er ein af þessum íþróttagreinum sem ég skil ekki. Í dag í íþróttum vorum við í handbolta. Mér líkar ekki við boltann sem fólk notar í handbolta. Þetta er svo skrítið, ég drippla boltanum niður á gólfið, og auðvitað býst ég við að hann boppi aftur til mín. En nei, auðvitað gerist það ekki. Boltinn ákveður skyndilega að skoppa nokkra metra til vinstri, eða til hægri, ég veit aldrei á hvaða átt hann fer! Ég þoli ekki íþróttir. Í dag var íþróttakennarinn að reyna að kenna okkur einhverja nýja tækni með því að láta okkur standa í röð, og svo áttum við eitt í einu að kasta boltanum til hans og hann átti svo að kasta honum aftur til okkar og við áttum áttum að reyna að hitta í markið. Eða það var allavega það sem ég hélt að við ættum að gera eftir að kennarinn hafði útskýrt þrisvar sinnum fyrir mér hvað við ættum að gera. En ég gerði samt eitthvað vitlaust. ”Jæja, mér tekst þetta bara næst” hugsaði ég með sjálfri mér og fór aftast í röðina. Eftir mínútu var röðin aftur komin að mér. Ó nei! Ég tók eftir því að bekkurinn var að gera eitthvað allt annað núna! Ég hafði gleymt að hlusta á kennarann! “Afsakið, en hvað erum við að gera núna?” spurði ég kurteisislega. Kennarinn horfði á mig og hristi hausinn hægt. Svo kastaði hann boltanum til mín og sagði “Hittu bara fjandans markið!”. Úúúúps... Í næsta skipti hlustaði ég á hann. Hann þurfti að útskýra tvisvar sinnum fyrir mér hvað við værum að fara að gera.

Eftir nokkrar mínútur byrjuðum við að spila alvöru handbolta. Það eru ellefu nemendur í bekknum mínum, svo við spilum alltaf fimm á móti fimm og hálfum. Ég hreyfi mig aldrei neitt, svo ég er alltaf kölluð hálf. En það er bara eitt sem ég skil alls ekki. Það eru allar þessar línur á gólfinu! Ég veit að þær rauðu eru fyrir handbolta, þær hvítu fyrir badminton, og þær gulu fyrir fótbolta. Ég hef ekki hugmynd um hvenær fólk notar bláu línurnar. EN! Við eigum líka að nota gulu línurnar í handbolta, bara ekki allar af þeim. Hvernig á ég eiginlega að vita hvaða gulu línur við erum að nota og hvaða ekki? Ég reyni stundum að spyrja, en þá hlægja allir og segja “Æh, þú ert svo vitlaus!” Það eru átta strákar í bekknum, og bara þrjár stelpur. Næstum allir í bekknum eru með stórar hendur. Nema ég. Svo boltinn sem við notum er alltaf svo stór, að ef það allt í einu gerist að ég virkilega grípi boltann, þá missi ég hann aftur. Ég er minnst í bekknum. Ég er 164 centimetrar. Það er ekki mjög lítið, en of lítið fyrir strákana í bekknum. Þeir kasta boltanum alltaf marga metra fyrir ofan hausinn á mér svo ég næ aldrei að grípa hann. “Anna, þú átt að GRÍPA boltann!” “Hversu stór haldið þið eiginlega að ég sé?” “Nú, hoppaðu þá!” “Ég er að reyna!” “Reyndu betur!” AAAARRRGHHHHH...

Það þarf ekki að taka það fram að ég var sú sem var alltaf kosin seinust. Og þótt grunnskólaíþróttir hafi verið leiðinlegar, þá voru þær sannkölluð hátíð miðað við íþróttatímana í framhaldsskóla! Þeir tímar gátu gert hvern mann þunglyndan og skrópsjúkan... (Skrópsjúkur=illt í löppinni, hálsinum, með túrverki (ég hef aldrei í mínu lífi fengið túrverki, nema þegar ég átti að fara í íþróttir í framhaldsskóla, en sú tilviljun), með auma öxl og tognuð í náranum...).

Og nú vil ég ekki fá nein komment frá taekwondo-fólki, mér finnst samt leiðinlegt í íþróttum ;)

Bestu kveðjur, Anna sem er að fara út að skokka til að ná af sér 600 grömmunum sem hún bætti á sig í þvottahúsvinnunni vegna þess að líkamsklukkan fór í kerfi og brenndi ekki neinu

Þröstur minn góður, það er stúlkan mín

Jæja, nýr dagur og ný gelgjufærsla. Í þetta skiptið fjallar færslan um sund. Þrátt fyrir yfirlýsingar mínar í færslunni um að ég þoli ekki sund, þá er mér ekki jafn meinilla við sund og ætla mætti. Og mér var heldur ekki meinilla við sund árið 2003. Það var bara skólasund sem fór í taugarnar á mér, því mér finnst svo leiðinlegt að fara í sund á morgnana í myrkri og kulda og þurfa að græja mig aftur í gelluútlitið eftir sundtíma í miklu stresskasti. Annars finnst mér ekki leiðinlegt að synda.

Já, eins og áður hefur komið fram, þá skipti útlitið öllu máli á þessum tíma. Í 10. bekk fór ég alltaf í sund í öðrum tíma á þriðjudögum, en samt málaði ég mig alltaf á morgnana áður en ég fór í skólann, því að sjálfsögðu gat ég ekki verið ómáluð í fyrsta tímanum! Var það oft alveg hellings vesen, því það var erfitt verk að ná allri málningunni af sér í sturtunni (ég var ekkert að spara maskarann) því ekki vildi ég vera með svarta bauga niður á bringu! Og eftir tímann dreif ég mig alltaf sem mest ég mátti í fötin og hljóp út í skóla og málaði mig svo fyrir framan spegilinn í skólastofunni. Og mætti þar af leiðandi aldrei of seint í tíma, þótt oft hefði ég staðið fyrir framan spegilinn þar til löngu eftir að tíminn var byrjaður...

Það var aðeins einu sinni sem ég mætti ómáluð í skólann áður en ég fór í sund, því ég ætlaði að prófa hvernig það væri. Það var versti dagur lífs míns og ég gat ekki einu sinni horft framan í fólk. Gerði þetta aldrei aftur! Og aðeins einu sinni skrópaði ég í sundi. Það var þegar við vorum að fara til Akureyrar að skoða VMA seinna um daginn, og ég laug því að kennaranum ég væri á túr, því útlitið þurfti að vera alveg fullkomið þennan dag... Frá því er skemmst að segja að ég fékk alveg brjálað samviskubit og laug ekki aftur. (Og já, ég fór alltaf í sund þótt ég væri á túr, fannst það ekki nógu góð ástæða til að sleppa sundi! Sé eftir því núna að hafa ekki verið duglegri við að nýta mér það, haha. Æh, ég var svo samviskusöm...).


Miðvikudagur, 5. mars 2003

Í gær vaknaði ég klukkan 4:30. Og af engri ástæðu! Ég bara lá í hlýja og góða rúminu mínu og hlustaði á tónlist. Það var mjög notalegt, alveg þar til klukkan 7:00. Þá sofnaði ég. Og ég þurfti að fara á fætur klukkan 7:20. Það var ekki notalegt.

Í gær var sundtími klukkan 9:25. Því miður fyrir mig, því ég þoli ekki að synda! Og alls ekki svona snemma á morgnana! 9:25 er næstum því nótt, og á veturna er dimmt úti og oft undir frostmarki. Brrrrr...... En sundtíminn var verulega slæmur. Kennarinn sagði þegar við komum í laugina “Í dag er sundpróf! Þið verðið að synda 600 metra á 15 mínútum, annars fallið þið!” Það varð skyndilega þögn í bekknum. Allir horfðu á hvern annan og voru augljóslega að hugsa “Hvað í fjandanum er hann að reyna að gera, drepa okkur? Við getum ekki verið SVONA leiðinleg…!” En við vorum augljóslega svona leiðinleg, því kennarinn var ekki að grínast! Svo við byrjuðum að synda. Og við syntum mjög hratt, eða fannst okkur allavega. Að lokum voru allir búnir með 600 metrana. Ég var reyndar mjög fljót, ég var fjórða af ellefu. Allir voru eldrauðir í framan. Andlitið á mér var svo heitt að sundlaugin sem var 31°C var eins og fata full af ís. Kennarinn byrjaði að tala, mjög hægt. ”Jæja, slæmu fréttirnar eru þær, að þið félluð öll á prófinu. Besti tíminn var 15 mínútur og 40 sekúndur.” Allir urðu niðurlútir, og ef þú hlustaðir vel gastu heyrt bekkjarfélaga mína muldra ”Andskotinn hafi það...” Tíminn minn var 16 mínútur og 45 sekúndur. Ég hafði aldrei áður fallið á sundprófi! Ég byrjaði að hugsa ”Hvað gerði ég eiginlega vitlaust? Af hverju í ósköpunum féll ég?” Mig svimaði. Þá byrjaði kennarinn að tala aftur, og nú brosti hann út að eyrum. “Góðu fréttirnar eru þær, að ég var bara að plata! Þið höfðuð í rauninni 20 mínútur til þess að synda þessa 600 metra! Ég var bara að reyna að láta ykkur ná prófinu!” Allir náðu prófinu.


Já, þannig var nú það! Hafið það gott og njótið sunnudagsins :) Bestu kveðjur, Anna sem þarf að laga til

Með heiminn á herðum mér

Ó mæ gad, ég skrifaði svo leiðinlega bloggfærslu að ég strokaði hana alla út. Ekki ein einasta nothæf klausa í henni. Ástandið hefur aldrei verið svo slæmt, þótt vissulega hafi ég oft þurft að umskrifa færslurnar eins og þær leggja sig.

Og í stað þess að þvaðra hér um það hversu atvinnulaus ég sé og hversu glæsilega ég flaug yfir á þriðja þrep í dönskuskólanum (37,5% fall í bekknum mínum), þá ætla ég frekar að deila einhverju skemmtilegu með ykkur. Ætla ég því að byrja á svolitlu sem ég hef lengi ætlað að gera.

Jú, sjáið til. Árið 2002-2003 var ég í 10. bekk í Reykjahlíðarskóla, og afar mikil gelgja eins og gefur að skilja. Í örfáa mánuði vorið 2003 hélt ég úti bloggsíðu á ensku. Upphaflega var slóðin á þá síðu www.annaharalz.blogspot.com, en eftir mikla umhugsun þegar ég stofnaði þessa síðu, þá færði ég hina síðuna yfir á aðra slóð, sem ég ætla ekki að gefa upp (enda tíundarbekkjarenskan mín ekki nógu málfræðilega rétt til þess að ég geti leyft nokkrum manni að lesa hana), og ákvað að hafa þessa slóð fyrir þessa síðu. Ástæða þess að ég skrifaði á ensku eru sú, að eini tilgangurinn sem ég sá með svona síðu var að þá gætu allir útlensku pennavinirnir mínir lesið síðuna og ég þyrfti ekki að eyða jafn miklu púðri í hversdagslega hluti þegar ég skrifaði þeim bréf. Bloggmenning unglinga á Íslandi í þá daga var ekki nærrum því jafn mikil og nú á dögum, og ég vissi ekkert hvað maður átti að skrifa á svona bloggsíðu, enda algjör byrjandi í þessum málum.

Þó verður að segjast eins og er, að þessar örfáu færslur mínar frá því í gamla daga eru algjörir gullmolar, og einfaldlega allt of fyndnar til þess að aðrir geti ekki notið þeirra. Ætla ég því að byrja á því verki að snara þessum færslum yfir á íslensku og birta hér, eina í einu, á þessari síðu. Eflaust eru þó margir sem nenna ekki einu sinni að lesa þær færslur, en ég veit fyrir víst að hún móðir mín á eftir að liggja gargandi og grenjandi í gólfinu af hlátri.

Ég ætla þó að sleppa því að birta nokkrar færslanna, enda fjalla þær um afar ómerkilega og leiðinlega hluti á borð við veðurfar. Í mörgum færslum ætla ég að leyfa mér að einfalda hlutina og fella út klausur, því að sjálfsögðu fylgja miklar og leiðinlegar útskýringar með mörgum atriðum, enda var síðan ætluð erlendum lesendum sem hvorki vita hvað Akureyri né öskudagur er.

Og hefst þá ballið og munið að ég var algjörlega óreynd í bloggbransanum. Og það eru akkúrat bara fjögur ár síðan þetta var:


Mánudagur, 3. mars 2003

“!Ái!” var það fyrsta sem ég hugsaði þegar ég vaknaði í morgun. Gemsinn minn lá vælandi á skrifborðinu við hliðina á hausnum á mér, og ég var svo ekki tilbúin til þess að vakna að það var eins og vekjaraklukkan á símanum væri stillt á hljóðstillingu 5 (hún var samt í rauninni stillt á hljóðstillingu 1). ”Guði sé lof fyrir manninn sem fann upp snússið!” hugsaði ég með annað augað hálfopið og hitt lokað. Klukkan 7:20 þurfti ég að horfast í augu við þessa hræðilegu og grimmilegu staðreynd. Að fara á fætur! Þá fyrst uppgötvaði ég að þessi morgunn myndi sökka. “Áts, áts, áts…” Ég trúði þessu ekki! Það var eins og einhver væri að pota með nál í hægri hliðina á hálsinum á mér. “Þið ömurlegu koddar! Hálsrígur, where is my star?!?” Ég klæddi mig. Ég skipti þrisvar sinnum um föt, og endaði í grænum stuttermabol, rauðu pilsi og hvítum buxum. ”Æi oh! Af hverju þreif ég ekki málninguna framan úr mér í gær, oh ég er svo heimsk!” sagði ég við sjálfa mig í spegilinn. Ég leit hörmulega út.

En loksins varð dagurinn betri. Þegar ég settist inn í rútuna klukkan 8:05, hallaði mér aftur í sætinu og hafði mitt daglega ”Hvernig fannst þér Bráðavaktin í gær?” spjall við Örnu, þá varð dagurinn allt í einu miklu betri. Þessar 15 mínútur sem ég sit í rútunni á morgnana eru alveg það besta sem ég veit þegar ég vakna í vondu skapi. Dagurinn var frábær. Þegar ég kom heim úr skólanum klukkan 15:30 var hálsrígurinn eina minningin um þennan ömurlega morgun. Ég held að fólk hafi byrjað að pæla í því af hverju ég horfði ekki til hægri allan daginn, aðeins til vinstri. Og ef einhver hefði spurt mig af hverju, þá hefði og brosað og sagt ”Það kemur dagur eftir þennan dag” (´c,´)



Já, mikil voru vandamál heimsins á þessum tíma!
Hafið það gott älsklingarnir mínir! Ef ég fæ mörg skemmtileg komment í dag er aldrei að vita nema ég skelli inn annarri gelgjufærslu á morgun, þetta verður alltaf fyndnara og fyndnara... Ástarkveðjur, Anna Björk

Allir á myspace!

Jæja, það hlaut að koma að því að ég fengi mér svona myspace !

Fyrir þá sem ekki vita hvað myspace er, þá er það svona síða sem maður býr til og svo setur maður vini sína inn á síðuna og svo getur maður, tjah, talað saman? Er ekki alveg búin að kynna mér hvað maður gerir við þetta dót...

En allavega, það er smá vandamál á ferðum, og það er að ég veit hreinlega ekki um neinn annan sem á svona myspace, sem er afar leitt, því ég vil ekki að einhver Tom vefstjóri sé eini vinur minn!

Þess vegna hvet ég alla lesendur þessa bloggs um að

a) Segja mér hvort þeir eigi myspace (og mega þeir sömu þá adda mér inn hjá sér, eða hvernig maður fer nú eiginlega að því að setja vini á listann hjá sér)
b) Drífa sig inn á myspace.com og búa sér til svona síðu!

Hins vegar mæli ég með því að fólk búi sér til aukanetfang áður en það býr svona síðu til, það er ekkert grín ef tölvupósthólfið manns færi nú að fyllast af allskonar ruslpósti frá hinum og þessum...

Endilega skellið ykkur í þetta, mér finnst þetta svo spennandi :) Og það skiptir engu máli hvursu vel þið þekkið mig eða hversu langt það er síðan við töluðumst við seinast, piff, það er bara aukaatriði. Allir velkomnir!

Allavega, mín síða er http://www.myspace.com/annaharaldsdottir

Adiós!

Sísí fríkar út

Mér hefur borist til eyrna að honum pabba mínum þyki ég ekki blogga nógu oft. Ætti hann því að verða þónokkuð glaður þegar hann sér alveg flunkunýja færslu, sem fjallar öll um tísku... :-)

Já, tíska er mér mjög ofarlega í huga þessa dagana, enda er ég algjör gella. Allavega í huganum, og ef skattmann hætti að stela öllum peningunum mínum, þá gæti ég kannski látið útlitið samræmast hugsunarhætti.

Þessa dagana er vor í lofti og 10 stiga hiti. Er því ekki seinna vænna að huga að sumrinu, sem er væntanlegt hvað úr hverju, allavega ef tíminn heldur áfram að fljúga svona áfram.

Þetta sumarið eru þrír hlutir sem maður þarf að eiga.

1. Stuttbuxur, þær mega bara ekki vera of stuttur. Mega notast með gammósíum, sokkum eða berum fótleggjum.

2. A-laga kjóll. Mammamía, hvað mig langar í kjól! Hef ekki átt sumarkjól frá því ég var svona 5 ára...

3. Bleikur varalitur. Og nú hlær mamma.

Síðan er það tekið fram, að þeir sem eru með langa og granna leggi megi ganga í ballerínuskóm (fyrir þá sem ekki vita hvað það er, þá eru það flatbotna fínir skór sem eru með lokaðri tá). Hinir (óheppnu) verða að ganga á hælum, gúlp! Og þar sem ég er aðeins með 78 cm langar lappir mælt frá nára, þá telst ég sennilega ekki vera ein af þessum langlöppuðu og er því dæmd til þess að ganga á háum hælum! Og nú hlær mamma aftur.

Já, stöldrum nú aðeins við. Ég hef aldrei á minni nítjánoghálfsárs ævi gengið á neinu sem gæti komist í líkinu við háa hæla! Í fyrsta lagi finnst mér vont að vera illt og þreytt í löppunum og er því alltaf í strigaskóm, við öll tækifæri. Í öðru lagi myndi ég eflaust vera stíf og þvinguð og algjörlega laus við mitt gífurlega þokkafulla göngulag, og það væri nú ekki fallegt. Held ég splæsi samt í einu pari, maður má nú ekki vera halló (hallærislegur).

Eins hef ég heyrt að augnblýantar séu að koma sterkir inn, sjúkket, ég ræð allavega við þá tísku.

Annars er minn heitasti draumur þessa dagana að eignast saumavél. Já, ég sagði saumavél. Ég sem kann ekki einu sinni að þræða nál! Ég held nefnilega að málið sé algjörlega að taka sig til og læra að sauma föt. Vandamálið er bara það, að ég hef enga ódýra saumavél fundið hér í Kaupinhavn (ég vil helst ekki notaða, ég er með ofnæmi fyrir notuðu dóti). Hefði helst viljað finna eina á 2.000 ISK, svona eins og fæst í Rúmfó heima... En jæja, ætli ég verði ekki að bíða með að sauma hryðjuverkin þar til ég eignast pening og bankanum þóknast að senda mér PIN-númerið á kortinu mínu.

Og já, svona í lokin, fyrir þá fréttaþyrstu. Af mér er ekkert nýtt að frétta, vinna og skóli og vinna og skóli. Og ég er með vöðvabólgu vegna vinnuálags. Sniff.

Jæja, best að fara og baka bolludagsbollur! Já, það gerist allt ofurhægt í bankanum hér í Danmörku og þar sem ég á aðeins 10 danskar krónur í klinki og ekkert PIN-númer, þá get ég ekki keypt mér mat. En ég á fullt af hráefni í bolludagsbollur, ójá. Það er ekki amalegt.

Bestu kveðjur úr sól og 11,0 stiga hita í kóngsins Kaupmannahöfn, Anna Haralds

Myndaheimildir: Hér og þar af gúgúl.

Fastelavn er mit navn, boller vil jeg have

Góðan daginn ástarpungar og aðrir pungar!

Í morgun reis ég úr rekkju stundvíslega klukkan fimm, ég verð jú að halda svefnrútínunni í skorðum. Jájájá. Ég bið ykkur enn og aftur um að afsaka hve langt líður á milli færsla hjá mér, ég er bara svo ferlega tímabundin því það tekur svo langan tíma að ferðast til og frá vinnu. Ætla að fá mér nýja vinnu við fyrsta tækifæri.

Eins og kannski flestir vita, þá hafa miklar óeirðir verið hér í bænum frá því fimmtudaginn, en þá var Ungdómshúsið svokallaða rýmt. Voru því þónokkur átök milli lögreglu og ungmenna áNörrebrogade á fimmtudag og föstudag; Kantsteinar, bál, táragas, bensínsprengjur, þúsundir af aukalöggum, nokkur hundruð handteknir, brotist inn í skóla, veggjakrot, skemmdir, drykkja, kveikt í einkabílum... Og skólinn minn liggur á Nörrebrogade. Mætti ég þó galvösk í skólann á föstudagskvöldið og ætlaði aldeilis að verða vitni að smá átökum! Þurfa að hlaupa undan kantsteini, vera óvart tekin föst af flottum löggukalli og komast svo kannski á mynd á forsíðuna á MetroXpressen þar sem ég væri að hlaupa undan táragassprengju... En það gerist aldrei neitt svo spennandi í mínu lífi og það var allt í ljúfa löð þegar ég fór í skólann. Kennarinn fór á 10 mínútna fresti út í glugga til að athuga hvort það færu ekki alveg örugglega einhver átök að byrja, svo við gætum slúttað þessu og farið heim... Seinna kvöldið afþakkaði ég svo öll tvö djömmin sem mér var boðið á, því öllum fannst svakalega spennandi að sitja að sumbli öldurhúsum á Nörrebrogade, en ég vildi helst ekki lenda í neinum átökum um miðja nótt og fá kantstein í hausinn. Og sjá, seinna um kvöldið varð allt gjörsamlega brjálað í bænum og ég hefði sennilega ekki komist heim aftur fyrr en undir morgun hefði ég skellt mér á átakasvæðið.

Annars hef ég þungar áhyggjur af sjálfri mér þessa dagana. Ég er orðin svo húsmóðurleg! Ég svoleiðis þvæ þvott villt og galið, laga til á hverjum degi og í gærkvöldi bakaði ég vatnsdeigsbollur. Geri aðrir betur! Reyndar verð ég seint talin góð eldabuska. Ég er viss um að heimilsfræðikennararnir frá því í grunnskóla fá enn martraðir út af mér, því ég var svo hrikalega ósjálfstæði í eldhúsinu að ég vildi ekki einu sinni vigta hveitið, hvað þá að fylgjast með kökunni í ofninum! Einmitt þess vegna er ég svo ferlega góð í uppvaskinu enn þann dag í dag... En ég skellti sem sagt í bolludagsbollur í gær og var í beinni við mömmu allan tímann, Guð blessi gemsann. Reyndar var ofninn ekki alveg upp á tíu fiska, því það er enginn hitamælir á honum! Þannig að ég þurfti að gjöra svo vel og giska og skella síðan bollunum inn í óvissuna. Frá því er skemmst að segja að ég þurfti að hafa bollurnar inni í 45 mínútur í stað 20 mínútna, og voru þær afskaplega stökkar að utan og hálfhráar að innan. Samt bauð ég Þjóðverjanum sem býr hérna í bollur með hindberjasultu, rjóma og glassúr, og hafði hann sjaldan á ævi sinni smakkað nokkuð jafn undursamlegt. Svo stakk hann upp á að við prófuðum hinar ýmsu samsetningar á bolluinnihaldi, hafið þið smakkað með banana, jarðarberjasultu, rjóma og glassúr? Það er himnaríki! Svo þegar ég vaknaði í morgun voru afgangssbollurnar orðnar mjúkar og góðar, ekki amalegur morgunmatur skal ég ykkur segja...

Danskan er öll að smella saman hjá mér, og get ég meira að segja skeggrætt í síma um daginn og veginn. Er það heilmikil framför, því yfirleitt finnst mér best að horfa á munninn á manneskjunni sem er að tala. Danskan hjá mér er þó ekkert alltaf að gera góða hluti. Í lestinni um daginn lenti ég til dæmis á spjallið við einhvern mann, og hann spurði hvort ég væri frá Borgundarhólmi. Borgundarhólmi!?! Ef einhver lesandi getur frætt mig um mállýskuna sem töluð er í Borgundarhólmi, þá má sá hinn sami kommenta hið snarasta... Annars er ég nú yfirleitt spurð að því hvort ég komi frá Noregi.

Eins get ég stundum verið alveg glær. Ég gríp annað slagið íslenska Nyhedsavisen með mér á lestarstöðvunum og les blaðið á leiðinni í vinnuna. Hef ég aldrei skilið þennan óskapa áhuga sem fréttamenn hafa á Indlandi í því blaði, enda er stór hluti blaðsins tileinkaður Indlandi. Þess vegna hef ég alltaf flett hratt og vel í gegnum þær síður sem merktar eru Indlandi og hugsað í hvert skipti að það hljóti að vera einkar mikið af indverskum innflytjendum í Kaupmannahöfn, annars væri varla lögð svona mikið áhersla á þetta efni. Það var ekki fyrr en í gær þegar ég var að skoða fréttir á Politiken á netinu, að það rann upp fyrir mér að "indland" þýði hreint ekki "Indland", heldur þýðir það "innanlands"!!! Ég held ég fari bara aftur heim til Íslands. Og síðan þýðir peber ekki pipar heldur paprika. Sjitt.

En í dag er sunnudagur, klukkan er rétt rúmlega níu og fuglarnir syngja. Held ég skelli mér í föt, skutli Britney á fóninn og nái rjómabollunum af mér aftur með nýstárlegum dönsum fyrir framan risaspegilinn minn. Síðan ætla ég í eitt allsherjar "windowshopping" í dag, og hugsa um allt sem ég ætla að kaupa þegar ég verð alveg ferlega rík. Sem mun sennilega aldrei gerast, því skatturinn stelur öllum peningunum mínum.

Ætla að þjóta! Bestu kveðjur, Anna sem á ekki pening því skatturinn stelur honum öllum og bankinn klúðraði öllu sem hægt var að klúðra þannig að Anna á hvorki heimabanka né debetkort og því verða launin að standa óhreifð á bankareikningnum þar til eftir margar vikur því það gerist allt svo hægt í Danmörku.


Muna: Kynna mér mállýskur í Borgundarhólmi.