Nei nú flyt ég heim

Hvurslags eiginlega DÓNASKAPUR er það að sýna sjónvarpsþátt og HAFA EKKERT AUGLÝSINGAHLÉ??? Á maður þá bara að deyja úr hungri eða hvað???

Foj, ég hata auglýsingahlé. En þegar maður stólar á að þau séu til staðar, þá er alls ekki sniðugt að sleppa þeim.

Yfir og út. Anna sem þolir ekki þegar aðrir ráðskast með það hvenær hún ætlar að fá sér að borða.

Spaks manns spjarir

Ég fann fleiri not fyrir Verkalýðstöskuna mína í dag. Þegar maður er búinn að kaupa svo mikið að það kemst ekki meira ofan í hana, þá er alveg tilvalið að hengja pokana UTAN á hana því að handfangið er svo mjótt og því hentugt til slíkra verkefna.

Annars var ég akkúrat sex klukkutíma og tíu mínútur í einni verslunarmiðstöðinni í dag, og allan tímann á fullu við að máta föt. Já, ég er svo sannarlega orðin læknuð af því að geta ekki fundið mér föt, eftir ÖLL ÞESSI ÁR var það bara letin við að bera pokana sem hélt aftur af mér því ég hafði náttúrulega engan áhuga á að kaupa neitt þegar ég vissi að ég þyrfti að bera poka... Spurning samt hvort peningaveskið hafi þurft á þessari sjúkdómsgreiningu að halda?

Hins vegar verður að segjast eins og er að ég snillingur í því að finna það sem ég vil - á því verði sem ég vil. Á ég það jafnvel til að ganga úr búð í búð í búð í búð til þess að fá mínu framgengt, og því eyddi ég nánast engu í dag þrátt fyrir að hafa endurnýjað fataskápinn nánast að fullu. Og allt sem ég keypti voru gelluföt með meiru, ég meina, maður má nú ekki vera halló í Köben!

Þó verð ég að viðurkenna að ég gekk nú eiginlega fram af sjálfri mér á tímabili með gellustælum þegar ég strunsaði með nefið upp í loft inn í snyrtivöruverslun, skellti nýju knallrauðu hælaháu skónum mínum á búðarborðið og sagðist ætla að fá naglalakk í sama lit, takk... Og svo fór ég og keypti mér fleiri push-up brjóstahaldara. Það er af sem áður var. Puha!

En nú verð ég að fara og gera eitthvað af viti, eins og t.d. máta föt og múnderingar...

Bestu kveðjur, Anna sem er frelsuð

Nej Anna, det hedder "FLYT DIG FOR HELVEDE!"

(Mín var að reyna að vera voða kurteis við einn samstarfsfélagann og sagði "Undskyld, må jeg lige komme forbi?" (afsakið, má ég rétt skjótast framhjá?) og þá gargaði annar samstarfsfélagi til mín það sem stendur í fyrirsögninni... jebb, maður er alltaf að læra!).

Og nú byrjar færslan.

Doj, maður getur nú stundum fengið nóg af sjálfum sér!

Já, þannig var það einmitt með mig í dag. Ég var eins og oft áður í vinnunni og sat á kassanum. Þá kom einhver kúnni til mín og spurði hvort ég væri nokkuð með tilboðsblað vikunnar við höndina. Það er hægt að segja orðið "tilboðsblað" á allmarga vegu á danskri tungu, og má þar meðal annars nefna tilbudsavis, avisen, brochure og svo videre. Og þessi tiltekni kúnni spurði einmitt hvort ég væri nokkuð með "katalogen" við höndina. Ég leit í kringum mig og sá engan katalog og tjáði kúnnanum að tilboðsblöðin væru því miður búin. Ekkert mál með það. Nema að svo fer ég að pæla í því hvort að maður noti orðið "katalog" á íslensku (stundum er maður bara alls ekki viss um hvað er íslenska og hvað ekki þegar maður hefur varla talað stakan staf í íslensku síðasta hálfa árið). Niðurstaða pælingar: Nei, katalog er ekki notað á íslensku, nema í eldgamalli og ævafornri íslenskri auglýsingu þar sem sungið var "Telefonkatalogen tele fonkatalogen telefonkatalogen telefonkatalogen telefonkatalogen - Telefonkatalogen tele fonkatalogen telefonkatalogen telefonkatalogen telefonkatalogen!" við afar grípandi lag sem ég veit því miður ekki hvað heitir. Eða hugsanlega er ég að fara með rangt mál um að þetta hafi verið íslensk auglýsing en það hefur mér allavega verið sagt og eins fylgir sögunni að þessi auglýsing fjalli um að ný símaskrá væri komin út (held að það ætti nú að vera nokkuð augljóst!).

Og frá því er skemmst að segja að ég fékk þetta skrambans lag á heilann og þegar ég fór að raða í hillur skömmu síðar gerði ég það í takt við lagið. Og eins þurfti ég að ganga í takt við lagið. Eftir að hafa sungið þetta ljóta lag aaansi oft í huganum í ansi langan tíma þá var ég orðin eilítið pirruð á sjálfri mér, nei ég var réttara sagt orðin alveg brjáluð á sjálfri mér, og ákvað að reyna að fá eitthvað annað á heilann.

Hóf ég þá upp raust mína í huganum: "Ó hve létt er þitt skótak"... Nei ég meina DJÓK! Ég meina "Ó hve létt er þitt óhljóð"... Nei ég meina DJÓK! Ég meina "Ó hve létt er þitt skó-ó-ó-uhhh-hljóð, ó hve lengi ég beið þín...".

Annars var helgin hin ágætasta. Á sunnudeginum fór ég í paintball með vinnunni þar sem ég fór á kostum og er ekki með nema einn marblett - og það á viðbeininu. Verður þó að viðurkennast að það var örlítið of heitt úti fyrir minn smekk, en hvað eru 29 gráður í hermannagalla með hjálm í þrjá klukkutíma svo sem á milli vina?

En nú verð ég að hætta þessu og fara að gera eitthvað af viti. Eins og t.d. að plana frídaginn minn á morgun, sem mun að öllum líkindum fara í verslunartúr í bæinn. Því svo fæ ég næst frí á sunnudaginn og svo tekur við æsispennandi tíu daga vinnutörn, þeink jú verrí næs! Ef ég verð ekki orðin rík eftir sumarið þá veit ég ekki hvað.

Og talandi um verslunartúr, þá er ég búin að finna afar sniðuga aðferð til þess að halda sjálfri mér við efnið í verslunarmiðstöðvunum! Jú sjáið til, mér finnst ömurlega leiðinlegt að halda á pokum og drasli auk þess sem axlirnar á mér eru ansi viðkvæmar vegna mikillar vinnu að ég get það ekki, og hef ég því hingað til alltaf gefist upp eftir að hafa keypt mér eina flík. En maður eyðir víst engum peningum með því móti og því hef ég tekið á það ráð að taka alltaf mér bakpoka á hjólum (merktum Verkalýðsfélagi Húsavíkur) þegar ég fer á búðarráp. Í bakpoka þessum geymi ég svo alla poka og veski og svo er hann líka afar hentugur til þess að geyma föt á þegar ég er kannski búin að sanka að mér sjö flíkum sem ætla að máta og er að skoða meira til (sem sagt skelli fötunum ofan á bakpokann, ekki ofan í hann!). Og sjá, ég get svoleiðis eytt fleiri fleiri klukkutímum í búðunum og eytt tífalt meiru en áður! Þvílík hamingja.

En nú er ég hætt og farin að leysa krossgátu í dönsku krossgátublaði fyrir börn...

Adjö! Bestu kveðjur, Anna sem skrifar alltaf alltof mikið

Skúbbídú

Mikið rosalega er ég lélegur bloggari!

Hef ekki tíma til þess að blogga núna, þarf að kasta einhverjum vörum inn í ísskáp sem ég keypti fyrir fjórum klukkutímum síðan og skríða svo rúmið...

Reyni samt að skella inn færslu einhvern tímann á næstu dögum!

Bestu kveðjur, Anna sem er súper-bissí

(Færsla án fyrirsagnir, tölvan er á gelgjunni!)

Doh, ég ætlaði að skella inn nokkrum myndum, en þá þarf netið að vera úber sljótt. Skelli þeim bara inn á morgun.

Nú er ég komin í fjögurra vikna frí frá dönskuskólanum vegna skorts á kennurum vegna sumarfría. Og þar sem að mér er afar illa við að sitja bara heima og bora í nefið í fjórar vikur, þá bauðst ég til þess að vera aðeins sveigjanlegri hvað varðar vinnuna þessar fjórar vikur (hef verið frekar ósveigjanleg vegna skólans) og sagðist jafnframt geta tekið að mér einhverja aukatíma ef á þyrfti að halda... Frá því er skemmst að segja að yfirmaðurinn fylltist ofsakæti við þessi tíðindi, spretti inn á skrifstofuna og fór hamförum með vaktatöfluna mína. Niðurstaðan: skrilljón kvöldvaktir í staðinn fyrir morgunvakta (maður græðir meira á kvöldin), margar tíu tíma vaktir, auka laugardagsvaktir svo ég er sett á alla laugardagana þessar fjórar vikur og svo fæ ég líka sunnudagsvakt mánaðarins. Var svo sagt að ef ég vildi meira, þá væri nú vel hægt að redda því... Hoho, ég veit varla aura minna tal! Reyndar er alveg spurning hversu mikilvægur starfskraftur ég í rauninni sé, svona í ljósi þess að geri fátt annað í vinnunni þessa dagana en að brjóta of mikilvæga lykla og svona... En ég meina hey, ég var ekki einu sinni að nota hann þegar hann hrökk í sundur í höndunum á mér! Engu að síður geng ég nú undir nöfnunum "Anna den stærke" og "The Viking" af kollegunum... Spurning hvort það sé skárra en "Kattarkonan" og "Ruslanna" þegar ég var að vinna í búðinni heima?

Og ég þarf nú varla að segja ykkur frá því að ég gjörsamlega flaug eins og fuglinn fljúgandi áfram á þrep átta í dönskuskólanum. Í næstsíðasta tímanum á þrepi sjö var alveg "ógeðslega og geðveikislega fokking erfitt próf" sem að langflestir falla á. Hósthóst, ég hefði getað gert þetta blindandi með hendurnar bundnar fyrir aftan bak! En sem sagt, 4 nemendur af 14 náðu prófinu og komust áfram yfir á þrep átta.

Núnú, Danmmörk drukknaði næstum því nú á dögunum. Í dagblöðunum í dag voru myndir af húsum þar sem að hálfur til einn metri af vatni hafði komið upp í gegnum klóakrör og fleira skemmtilegt. Hátíðargestir á Roskilde-hátíðinni flúðu margir hverjir heim til sín og það rigndi meira á einum sólarhring núna heldur en samtals á öllum fjórum dögum hátíðarinnar frá því að Roskilde-Festival var fundið upp, svæðið var sem sagt ekkert nema einn stór pollur og drulla og reynt var að kasta heyi ofan í ósköpin til þess að bjarga einhverju. Úrkoma júní-mánaðar sló öll úrkomumet frá því nítjánhundruðfjörtíuogeitthvað.

En ég hef samt ekkert orðið vör við þessa blessuðu rigningu! Ekki baun í bala! Því að jú, sjáið til, ég er alltaf í vinnunni eða í skólanum og því hefur þetta ekki haft nein áhrif á mig. Þannig að ef þið spyrjið mig hvernig veðrið sé í Danmörku, þá segi ég að sjálfsögðu sól og sumar :) Sem ég held reyndar að sé lygi...

Æh, ég nenni ekki meiru í kvöld. Ætlaði að segja ykkur frá þremur atriðum í viðbót en það verður að bíða betri tíma.

Later! Bestu kveðjur, Anna den stærke

Góðan daginn!

Nei, ég er ekki alveg horfin. Ég er bara stjarnfræðilega upptekin.

Verð að þjóta!

Ástarkveðjur, Fröken bissí í kóngsins Kaupinhavn

Já en veskan mín! Ónýt!

Jæja, hér kemur ein af mínum fátíðu færslum. Mikið agalega er ég orðin latur penni!

Ég held þó að ég byrji þessa færslu á að taka saman nokkrar af mínum aðferðum til þess að drepa kóngulær, en eins og gefur að skilja, þá er ég orðin Snillingur með stóru S-i í þeim málum. Um að gera að safna þessu öllu saman á einn stað. Þetta er fyrir þig Elísa mín (sjá komment við færslunni hér fyrir neðan):

- Brúnsápa. Ég hef ekki fundið neinn tilgang fyrir brúnsápubrúsann sem er inni á baði, annað en að drepa kóngulær með honum. Hentar hann mjög vel til blóðúthellinga af slíku tagi, enda í afar hentugri stærð og þyngd.
- Límband. Já, þetta fattaði ég alveg sjálf! Stundum er brúnsápubrúsinn góði ekki alveg við höndina, og þar sem ég hef engan sérstakan áhuga á að nota skóna mína til þess að smassa ferlíkin, þá hef ég tekið á það ráð að setja límband yfir kóngulærnar þannig að þær festist í því, taka límbandið svo aftur upp og horfa á skrímslin engjast sundur og saman í smástund, og svo krem ég þær með því að brjóta límbandið saman. Oh, ég er svo sneddí!
- Skordýrafæla. Já, frá neyðarópi mínu var svarað og alla leið frá Íslandi fékk ég senda svokallaða skordýra-og músafælu sem virkar þannig að maður stingur henni í samband og þá gefur fælan (sem er afar lítil og nett) frá sér hátíðnihljóð sem skordýr þola ekki. Og ég get svoleiðis svarið það að þetta virkar, allavega hef ég ekki séð nema eina kónguló í herberginu mínu frá því að ég stakk þessu í fjöltengið mitt og sú kónguló var nú eiginlega ekki kónguló heldur einhver Frankenstein svo það er ekki alveg að marka...
- Sturtuhausinn. Þetta er langfyndnasta aðferðin! Ef það eru kóngulær í sturtunni, þá skrúfar maður hausinn af sturtunni og notar svo puttana þannig að það kemur geðveikt mikil buna úr slöngunni. Svo sprautar maður á kóngulærnar og hlær á meðan þær fljúga með baðandi út öllum öngum á leiðinni niður í niðurfallið. Stundum fara þær reyndar ekki beina leið niður í niðurfallið heldur reyna að synda, en hið góða vinnur alltaf hið illa og kóngulærnar hljóta allar að lokum viðeigandi endalok. Ég held reyndar að þetta virki ekki með kakkalakka og önnur skordýr með harða skel (járnsmiði og annað slíkt) því ég held að það sé ekki hægt að drekkja slíku heldur myndi það bara skríða upp aftur...

Já, þetta var svona stutt samantekt. Og ég ítreka það enn og aftur að það virkar ekki að sprauta ilmvatni og gelspreyi á þessi grey, þau sturlast bara og verða enn erfiðari viðureignar.

Og frá kóngulóm að öðrum skriðdýrum. Já kæru lesendur, sniglarnir! Hér eru ekki ánamaðkar á götum úti eins og heima, heldur fyllast allar gangstéttir af brúnum, húslausum sniglum eftir klukkan hálftíu á kvöldin. Er þetta mér til mikilla trafala, því nú þarf ég alltaf að stara niðurfyrir lappirnar þegar ég er á ferðinni á kvöldin eftir klukkan hálftíu, sem kemur fyrir svona 4-5 kvöld í viku. Ástandið væri þó skárra ef það væri myrkur úti og ég myndi ekki taka eftir því þótt ég myndi trampa ofan á nokkur stykki, en þar sem að hér er aðeins dimmt á milli svona ellefu á kvöldin og þrjú á nóttunni (og ég alltaf á ferðinni annað hvort fyrir eða eftir þann tíma, hósthóst) þá er þetta mér afar hvimleitt. Þessir sniglar eru nefnilega svo miklar rúsínur að það hálfa væri nóg, og ég hef það ekki í mér að stíga ofan á þá. Og í gær fékk ég næstum því eggjaverki og varð bleik þegar ég sá einn brúnan snigil sem var búinn að krækja sér í nokkur strá með halanum og var að burðast með þau greyið yfir alla gangstéttina... Oh, ég fékk nú bara tár í augun, þvílíkt krútt. En sem sagt já, bölvaðir sniglarnir.

Annars hefur vikan farið í mestlítið. Jú, ég er búin að eyða samtals svona sex klukkutímum í það að fara í bæinn og kaupa mér föt, og ég hef ekki keypt mér eina einustu flík! Ég er samt búin að komast að því að þessi eilífu vandræði mín með að kaupa á mig föt eru sennilega ekki sálræn, heldur er þetta allt saman fatahönnuðunum að kenna. Það eru bara ekki búin til flott föt! Og ég sem er búin að ákveða að eyða XX.000 kalli í föt (já, maður fær ágætis laun í Netto!) sama hvað tautar og raular, tjah, hvað á maður að gera? Kaupa saumavél og sauma sjálf? Yeah right, eitthvað hugsa ég með hryllingi til allra hryðjuverkanna sem ég framleiddi í handavinnu þarna í den, get ég meðal annars nefnt flíspeysu í afar vafasamri litasamsetningu, vettlinga sem voru prjónaðir með garðaprjóni í skærfjólubláu og bleiku, nokkrar húfur sem að *hóst*mamma*hóst* endaði á að prjóna fyrir mig, að ónefndum treflinum ég prjónaði þegar ég var fimm ára (byrjaði í 17 lykkjum, endaði í 37...). Saumavél segið þið?

Reyndar keypti ég mér tösku í dag! Já, sagan á bakvið þau kaup er afar spennandi og hljóðar nokkurn veginn svona:
Fyrir tveimur dögum síðan losnaði eitt skrautdúlleríið á töskunni minni þannig að það hékk laust. Ég elskaði töskuna mína afar heitt, enda fullkomin að öllu leyti og sem sniðin að mér og mínum daglega farangri. Þar sem að taskan var aðeins eins mánaðar og tuttugu daga gömul (sem sagt enn í einhverri neytendaábyrgð sem er að ég held tveir mánuðir) þá lagði ég leið mína niður á Strikið og sagði búðarstúlkunum frá þessum hörmulegum fréttum. Bjóst ég við að mér yrði boðin viðgerð fyrir töskuna svona í mesta lagi, en neibb, stelpan sem afgreiddi mig reyndi ekki einu sinni að rengja frásögn mína, fór og leitaði að samskonar tösku án árangurs og spurði hvort ég vildi ekki fá töskuna endurgreidda. Ha, uh, jú, ekki get ég verið með tösku með lausu dúlleríi! Þannig að hún tók töskuna mína ástkæru og ég fékk peningana mína til baka. En ekki gat ég splæst í nýrri tösku þarna á staðnum, enda meðalverðið á töskum í þessari búð svona u.þ.b. 20.000 íslenskar krónur (nema taskan mín, sem var sú eina ódýra sem hægt var að fá, en samt var hún nógu skratti dýr) þannig að ég ákvað að deyja ekki alveg ráðalaus og lagði leið mína í næstu verslunarmiðstöð, fann sömu búð og fann líka nákvæmlega eins tösku og mín gamla var og keypti hana að sjálfsögðu! Ég er svo klár. Það getur nefnilega ekki hvaða taska sem er borið líf mitt með góðu móti, en þetta eru kröfurnar sem ég geri:

Taskan verður að:
- vera lítil og létt og nett, þ.e. hún má ekki vera stór um sig.
- vera flott og gelluleg.
- geta innihaldið eftirfarandi allt á sama tíma:
# þrjár orðabækur (íslenska/danska, danska/íslenska og danska/danska)
# þunna möppu fulla af dönskunámsefni
# stóra stílabók
# stóra og þykka skipulagningardagbók
# pennaveski með allskonar drasli í
# peningaveski, lykla, gemsa
# spegil
# málningardrasl (oft sem maður fer óvænt í bæinn eftir skóla)
# nesti fyrir heilan dag
# vinnufatnað

En nóg um töskur. Á leiðinni heim úr töskuleiðangrinum var ég reyndar svo utan við mig að ég gleymdi að fara út á lestarstoppistöðinni minni og fattaði það ekki fyrr en tveimur stöðvum seinna! Vúps...

Annars er þetta nú orðin frekar löng færsla. Og ég þarf að skella mér í rúmið, enda klukkan að verða tíu og ég nenni ekki með nokkru móti að kíkja út. Ég var nefnilega dregin út algjörlega gegn vilja mínum í gærkvöldi og ég þurfti svo að vakna klukkan fimm í morgun og mæta í vinnu klukkan sjö... mæli ekki með því. Oh, ég er svo þreytt.

Já, núna er ég hætt og samt bara búin með einn þriðja af því sem ég ætlaði að deila með ykkur.Hafið það gott, ástarpungarnir mínir! Bestu kveðjur, Anna sem á engin föt en geggjaða tösku.