Vorið er komið og grundirnar gróa

Það er svo gott veður hér í Danmörku að það er eiginlega lygilegt. Það styttist í að hitastigið kalli á mínípils og hlíraboli, og þá verður gaman að lifa! Enn sem komið er er pínulítið of kalt fyrir slíkan gelluklæðnað, en sólin skín samt allan daginn alla daga og vona ég að ég geti vígt ofurstutta mínígallapilsið mitt eftir svona 2-3 vikur. Hingað til hefur pilsið aðeins verið notað með leggings inni á reykmettuðum öldurhúsum, en ég bíð eftir að það fái að njóta sín berleggjað í sólinni.

Núnú, fátt markvert hefur gerst frá því ég bloggaði seinast, og ætla ég því ekki að eyða tíma ykkar með því að skrifa um dönskuskólann og hversu mikinn þvott ég þvoði í gær. Nei, í dag ætla ég að ræða um internet-svindlara! Hoho.

Fyrir nokkrum dögum síðan sá ég auglýst í sjónvarpinu svokallað "green-card lottery", en fyrir þá sem ekki vita, þá er græna kortið það sem maður þarf ef maður ætlar að flytja til Bandaríkjanna. Og þar sem ég sat með tölvuna í fanginu þegar auglýsingin var birt, þá fór ég inn á heimasíðuna sem var auglýst og sá að til þess að taka þátt, þá þyrfti maður að skrá inn nafn og heimilsfang, ásamt tölvupóstfangi og síma. Og þar sem ég hef (án gríns) mikinn áhuga á að eignast eitt stykki grænt kort, þá skráði ég inn þessar umbeðnu upplýsingar og ætlaði nú aldeilis að detta í lukkupottinn. Svo ýtti ég á "áfram" takka og bjóst við að skráningu væri lokið.

En þá var ég stoppuð, og sagt að ef ég vildi vera með, þá þyrfti ég að gefa upp kortanúmer og borga einhverja dollara. Og þar sem ég er með smá þykkildi á milli eyrnanna og veit að maður á ALDREI að þurfa að borga neitt til þess að fá greiddan út vinning á internetinu, þá lokaði ég glugganum og ákvað að þetta væri asnalegt lottó. Ef þetta væri þá alvöru lottó.

Núnú, með brostna drauma um að verða frægt fólk í Hollywood, þá hélt ég áfram að stara á imbakassann og pældi ekkert í þessu meir.

Daginn eftir hringdi svo síminn minn frá óþekktu númeri. Ég að sjálfsögðu svaraði, og þá var einhver kona frá Bandaríkjunum í símanum.

Kona: Hæ, heyrðu, ég sé að þú varst byrjuð að sækja um að vera með í lottóinu, en hættir svo við á miðri leið. Mætti ég spyrja hverju það sætir?
Anna: Já, ég sá að maður þyrfti að borga.
Kona: Er það eina ástæða þess að þú hættir við?
Anna: Já.
Kona: Get ég einhvern veginn hjálpað þér með að fylla út í reitina? Áttu kreditkort?
Anna: Nei (sem er alveg satt).
Kona: Nú, þú getur líka notað debetkort...
Anna: Hahaha, ég ætla ekki að gefa upp debetkortanúmerið mitt til þess að taka þátt í lottói um græna kortið! Ég er nú ekki alveg að plana flutninga þangað neitt á næstunni sko...
Kona: Já, en þetta er svo lítið mál!
Anna: Já, en það eru bara 50.000 græn kort í boði, og ef kannski milljón manns sækja um, tjah, þá hef ég lítinn áhuga á að kortanúmerið mitt sé á þvælingi einhversstaðar úti í heimi.
Kona: Já, en ég skal hjálpa þér með þetta!
Anna: Nei, takk, ég á ekki pening.
Kona: Ég get líka hringt aftur á morgun ef þú þarft tíma til að redda pening... Á ég að hringja aftur á morgun?
Anna: Nei takk, ég hef það fínt. Bless bless!

Núna síðustu daga hefur síðan rignt yfir mig tölvupóstum frá þessu lottói, þar sem mér er sagt að ég sé nú aldeilis dottin í lukkupottinn, því nú sé búið að lækka verðið og svo framvegis og svo framvegis. Sem betur fer gaf ég upp ruslpóstanetfangið mitt við skráninguna, ha ha ha! Já, ég á ruslpóstanetfang. Mæli með því að allir búi sér til svoleiðis.

En nú ætla ég út að skokka, hafið það gott og passið ykkur á internetsvindlurunum! Bestu kveðjur, Anna sem er ekki alveg jafn vitlaus og hún lítur út fyrir að vera