Loppemarked

Í dag skellti ég mér á flóamarkað. Þó vita allir sem við mig kannast að ég hef óbeit á hlutum sem maður kaupir á flóamörkuðum (ég er svo mikið snobb, sjáið til...), en mig langaði svo mikið í straujárn að ég lét mig hafa það að bíða eftir lestinni í nístingskulda og hagléli og ráfa svo lengi um í villu míns vegar, allt þar til ég fann þennan blessaða flóamarkað sem er einn sá stærsti í Danmörku.

"Einn sá stærsti" er kannski heldur vægt til orða tekið. Hann var miklu stærri en það! Yfir 500 básar í óupphitaðri íþróttahöll (ímyndið ykkur Bogann á Akureyri) og ég hélt ég myndi missa bæði líf mitt og limi og jafnvel vitið líka þá tvo klukkutíma sem það tók mig að strunsa um salinn.

Mér til mikillar gleði fann ég þó straujárn á spottprís, svo nú er ekki seinna vænna að prófa það. Þó á ég ekkert straubretti, en það hlýtur að vera hægt að redda sér með því að setja handklæði ofan á skrifborðið...

Ég er farin að strauja! Bestu kveðjur, Anna sem er kalin í gegn

Eins og þið sjáið er allt að "drukkna" í snjó, já það er svo mikill snjór að lestirnar geta ekki skipt um spor vandræðalaust og þess vegna er samgöngukerfið í rúst.

Fönn fönn fönn fönn íslensk fönn

Davs!

Já, enn er snjór í Köben og lestarkerfið "runs like shit", svona svo ég sletti smá. Það er eins og aldrei hafi sést snjór í Danmörku áður. Hvað gera Danir eiginlega þegar það er vetur í marga mánuði?

Allavega, í dag var síðasti dagurinn á fyrsta þrepinu í dönskuskólanum (það eru samtals ellefu þrep). Dómsdagur. Hægt var að líkja þessu við lömb á leið til slátrunar og alls óvíst hverjir kæmust áfram og hverjir ekki. Það er nefnilega 67% fall á fyrsta þrepinu.

En ég að sjálfsögðu flaug í gegn, já það er ekki að spyrja að því. Kennarinn sagði að ég væri á alveg hárréttri leið með þetta allt saman, og ein af mjööög fáum Íslendingum sem virkilega tekst gera "glottal stop" í fyrstu tilraun og þarf ekki að endurtaka þrepið! Eins eiga Íslendingar í alltof miklum vandræðum með bókstafinn "a", en það virðist ekki hrjá mig. Sem sagt, ekkert út á mig að setja.

Hins vegar get ég ekki með nokkru einasta móti lært að segja orðið "undskyld" (afsakið). Þetta u í upphafi orðsins er með öllu óframburðarhæft! Ég er búin að reyna og reyna, en samt næ ég ekki þessu hljóði, sem er einhversstaðar á milli ó og ú og u. Samt er ég búin að prófa allar gerðir sérhljóða sem ég er fær um að framkvæma, en það er allt vitlaust. Kennarinn segir mér að hugsa um hljóð í líkingu við o-ið í orðinu "god", og tekst mér mjög vel að segja orðið "god". En þetta hljóð get ég ekki búið til í byrjun orðs. Kennarinn reynir þó að hughreysta mig og segist hafa fulla trú á mér, mér hljóti að takast þetta einhvern daginn...

Annars hef ég ekki ýkja margt krassandi að segja í dag, fyrir utan það að ég á engan morgunmat. Verð ég því að byrja morgundaginn á því að strunsa útí Netto í slabbi og skítakulda og sækja björg í búið. Ég hlakka ákaflega mikið til.

Nei, það væri öllum fyrir bestu að ég hætti þessu blaðri og færi beint í bólið, enda er ég búin að glata hæfileikanum til þess að geta skrifað fyndnar bloggfærslur. Vil ég þó biðja lesendur um að sýna þolinmæli, ég hlýt að endurheimta húmorinn fyrr en varir. Allavega vona ég það fyrir ykkar hönd.

Góða nótt, älsklingarnir mínir, og hættið að panta allan þennan snjó! Bestu kveðjur, Anna hin ófyndna

Bissí woman walking down the street

Í dag er allt gjörsamlega á kafi í snjó hér í Kaupmannahöfn. Snjóbylurinn byrjaði í gær og var lestarkerfið í lamalessi í gærkvöldi. Allavega fannst mér ekki gaman að standa á lestarstöðinni eftir að hafa verið að heiman í 16 klukkutíma (vinna og skóli) og heyra:


"Við mælum EINDREGIÐ með því að fólk ferðist EKKI með S-lestunum, við mælum EINDREGIÐ með því að fólk ferðist EKKI með S-lestunum! Við getum ekki lofað að lestirnar láti sjá sig, og mælum við því með að fólk nýti sér EKKI S-lestirnar."


Og hvernig átti ég þá eiginlega að komast heim? Ég hefði svo sem getað tekið Metro-lest langleiðina heim, en að ganga svo klukkutímaleið í algjörum blindbyl og skítakulda var ekki mjög spennandi tilhugsun. Og strætónetið er ekki mjög þétt þar sem ég á heima, og strætó var því ekki möguleiki.


En eftir rúmlega klukkutíma bið lét lestin mín þó sjá sig og ég komst heim heil og á höldnu seint og um síðir.


Í dag var svo planið að brasa eitthvað í bænum, en ég legg það sko ekki á mig í öllum þessum snjó og hægu lestarkerfi. Ætla ég því að halda mig innandyra og þvo þvott, þrífa, laga til og baka ef Netto á þau hráefni sem mig vantar.


Já, langt er liðið frá seinustu færslu og er það alls ekki leti að kenna, heldur hef ég verið afskaplega upptekin við ýmsa hluti.


Um síðustu helgi var t.d. Baldvin staddur í Köben (á árshátíð Tölvulistans eða eitthvað svoleiðis) og gerðum við okkur margt til dundurs. Við fórum m.a. á skauta og síðan fékk ég líka að fljóta með á djammið með Baldvini og öðrum Tölvulistagæjum. Já, pælið í þessu, ég og níu Tölvulistagæjar! Við fórum sem leið lá á "The Scottish bar" þar sem aldurstakmarkið var reyndar 21 ár, og ég sú eina sem var ekki með aldur til að fara inn.


Dyravörður: Hvað ertu gömul?
Anna: Æh, nítján ára... En það er allt í lagi, ég fer bara heim.
Dyravörður: Nei uss, þú ert ekkert 19 ára. Svona, farðu inn!


Svo ég fór inn. Fyrst var setið að sumbli drykklanga stund, en síðan tók við trylltur dans á gólfinu þar sem tekin voru vægast sagt frumleg dansspor. Má þar til að mynda nefna "Tannburstann", "Plötusnúðinn", "Afgreiðslumanninn" að ógleymdu "Húsinu". Jájá. Alltaf gaman að vera Íslendingur í útlöndum!

Ég fór í bakarí með Baldvini

Baldvin á skautum

Og pósa svo!

Þessa vikuna er ég síðan búin að vera að vinna í þvottahúsinu. Er ég greinilega að gera góða hluti þar, því ég var beðin um að koma og vinna þrjár vikur núna í mars. Sagði ég að sjálfsögðu já við því, enda hef ég ekki efni á að segja nei við nokkurri vinnu. Ætla ég þó ekki að vinna þar meira en bara þessar þrjár vikur, og er ég því að höttunum eftir "betri" vinnu.

Dönskuskólinn gengur ljómandi vel. Alla síðustu viku var vetrarfrí, en nú er alvaran tekin aftur við. Á morgun er síðan dómsdagur, en þá fáum við að vita hverjir komast áfram á næsta þrep! Ég er reyndar nokkuð bjartsýn, enda alltaf vel undirbúin og næ rumunum nokkuð vel.

Já, ég sagði rumunum. Fyrir þá sem ekki vita, þá snýst danskur framburður afskaplega mikið um að rymja (öðru nafni "Glottal stops"), en það er sem sagt öll þessi stuttu "stopp" inn í miðjum orðum sem Íslendingum eru ekki kennd í dönskukennslu á Íslandi.

Þessi stopp eru sem sagt gerð þannig að maður þarf að vera alveg afslappaður og láta síðan eitthvað í hálsinum nuddast saman, maður er með öðrum orðum að rymja, svona eins og þegar maður er nývaknaður. Síðan þarf maður að skella þessum rumum inn í dönskuna á réttum stöðum, en orð mega aðeins fá þessi Glottal stops ef þau eru Glottalstop-orð og skipta máli í setningunni. Ef þau skipta ekki máli, þá gerir maður ekki Glottal stop.

Þetta er samt ekki jafnflókið og það hljómar. Maður þarf bara að vita hvenær orðin í setningunni skipta máli, og hvort þau eru glottalstop-orð eða ekki. Þetta lærist.

En nú verð ég að fara og gera eitthvað gáfulegt, held ég leiti mér að einhverju hollu og góðu til að baka og gangi svo frá þvotti, fyrst ég er í fríi í vinnunni í dag. Júhú!

Bestu kveðjur, Anna Björk

Já en veskan mín! Horfin!

Jájá, ég skal skella inn einni færslu núna því ég er svo ánægð með lesendur mína, það er svo gaman að sjá hvað teljarinn gjörsamlega rýkur upp og allt að verða vitlaust í kommentunum! Uss, svona á þetta að vera. Hélt ég fengi hjartaáfall þegar ég leit á síðuna mína í dag, allt að gerast!

Ég hef ákveðið að mitt framtíðarstarf mun ekki vera í þvottahúsi (nema þá í skrifstofusæti eða einhverju öðru sæti, ég nenni sko ekki að standa!). Vinnan sem slík er þó ekki slæm, mér finnst alls ekki leiðinlegt að brjóta saman þvott. En þetta er afskaplega erfitt líkamlega, allavega er mér afar illt undir hægra herðablaðinu, er með smá vott af vöðvabólgu og pínu hausverk og þreytan í hnésbótunum alveg að fara með mig.

En þetta er vont en það venst. Þetta er svo sem ekki fyrsta líkamlega vinnan sem ég er í, ég hef jú plantað trjám í gríð og erg á bikiníinu einu saman við afar fjölfarinn veg og ég hef líka þrifið skrilljón hótelherbergi, og það er nú ekkert grín skal ég ykkur segja. Veit ég því af fenginni reynslu að þetta á ekki eftir að gera útaf við mig, en mikið óskaplega er ég fegin að aðeins tveir dagar eru eftir... (Neineinei, ég er alveg gjörsamlega íslenskufötluð! Ég kann ekki lengur að nota framsöguhátt og viðtengingarhátt, pældi heillengi í þessari setningu og komst ekki að niðurstöðu hvort maður segi "að aðeins tveir dagar séu eftir" eða "að aðeins tveir dagar eru eftir"... Hjálp!).

Líkamlegar þjáningar eru samt ekki einu neikvæðu fylgikvillar vinnunnar. Nei, vinnan er nefnilega langt úti í r***gati, sem sagt úti á Drageyri sem er langt í burtu frá Vanlöse. Drageyri er ekki einu sinni í Kaupmannahöfn, heldur lengra í burtu en flugvöllurinn sjálfur! Er því ræs hjá mér klukkan hálf fimm á morgnana svo ég geti mætt stundvíslega klukkan sjö á staðinn. KLÖKKAN HÁLF FIMM gott fólk, það er afar gróft mannréttindabrot. Þeir sem eru afar forvitnir að vita hvernig ég fer eiginlega að því að vera tvo og hálfan tíma á leiðina í vinnuna, þá skiptist tíminn í grófum dráttum svo:

4:30-5:20 Fara á fætur, borða, klæða sig og fleira sem fylgir því að fara á fætur. Athugið að ég hef ekki tíma til að mála mig.
5:20-5:30 Nett panikks-kast, því ég finn ekki húslyklana.
5:30-5:35 Ganga á S-lestarstöðina.
5:35-5:44 Bíða eftir lestinni (um að gera að mæta tímanlega, það er ekki hægt að treysta þessum lestardruslum sem koma ýmist of seint eða of snemma)
5:44-5:46 Sitja í S-lestinni
5:46-5:48 Ganga nokkra metra að Metro-lestarstöðinni og bíða í eina mínútu eða svo
5:48-5:58 Sitja í Metro-lestinni
5:58-6:17 Dunda sér í rúllustigunum og sitja á strætóstöðinni úti í kuldanum og bíða eftir strætónum (þennan tíma er ekki hægt að stytta, því S-lestin sem ég fer í á morgnana gengur aðeins á 20 mínútna fresti og ef ég tæki næstu S-lest myndi ég koma mínútu of seint til að ná strætónum sem gengur aðeins á 20 mínútna fresti)
6:17-6:48 Sitja í strætónum og fá panikks-kast því ég veit ekki hvar ég á að fara út því ég sé ekki á stoppistöðvaskiltin í öllu þessu myrkri
6:48-6:55 Ganga eftir óupplýstri götu með hesthús og hænsnahús og gammeldags hús með stráþökum á báðar hendur
6:55 Mæta í vinnuna, skipta um skó og hefja vinnu á réttum tíma.

Og ég þarf að sjálfsögðu minn átta til níu stunda fegurðarblund á nóttu hverri, og þarf ég því að leggjast til svefns klukkan átta á kvöldin ef vel skal vera. Það er því bannað að hringja í mig/senda mér sms eftir klukkan átta á kvöldin...

Annars hef ég afara ánægjulegar fréttir að færa. Ég er hugsanlega að vinna smá bug á bílveiki minni, því nú get ég lesið Rauðu ástarseríuna bæði í lestunum og í strætó! Ég, sem get ekki einu sinni sent sms í bíl, því þá verður mér óglatt! Heyrirðu þetta mamma?

Og talandi um Rauðu seríuna (ég er að sjálfsögðu með nokkrar slíkar bækur á íslensku hér í Danmörku, hafði þær með að heiman), þá er ég að lesa svo hryllilega fyndna ástarseríubók þessa dagana að ég sit ýmist glottandi eða í niðurbældum hláturskrampa í lestum/strætóum. Það er skárra í strætóum því þá eru ekki margir að horfa framan í mig, en verra í lestunum þar sem það situr alltaf einhver á mót mér. Æ-æ.

En nú er víst kominn háttatími (klukkan er jú orðin átta).

Samt eitt enn! Ég er með smá spurningu sem mér þætti gaman að fá svör við. Hvað er það leiðinlegasta sem þið verðið að gera á hverjum degi? Sem sagt einhver síendurtekin athöfn.

Mitt svar: Ég HATA að þurrka mér eftir sturtu. Það fer ekkert annað eins ferlega mikið í taugarnar á mér! Mér finnst í lagi að blása á mér hárið, en mamma mía hvað mér finnst leiðinlegt að þurrka mér. Sem gerir það að verkum að mér finnst alveg ógeðslega leiðinlegt að fara í sturtu. Einu sinni fannst mér leiðinlegast að bursta tennurnar, en pirra mig þó ekki á því lengur. Uppvask fer ekkert sérstaklega í taugarnar mér. Ekki heldur að þvo þvott, laga til, þrífa, vaska upp eða fara á fætur. Eða fara í vinnuna. En sturtan gæti alveg farið með mig. Einmitt þess vegna er ég með skítugt hár núna og ætla ekki að gera neitt í því, því mér finnst svo leiðinlegt að þurrka mér.

Nei, ég er ekki í neikvæðu skapi í dag, ég bara sá einhversstaðar á netinu að fólk var að tala um hvað því þætti leiðinlegast að gera á hverjum degi. Og fór þá að pæla í því hvað mér fyndist leiðinlegast.

Látið nú ljós ykkar skína, og tjáið ykkur! Ef margir eiga við þetta sturtuvandamál að stríða, væri kannski ráð að stofna stuðningshóp... Einnig er tekið er við nafnlausum kommentum ef fólk vill ekki láta bendla sig við lestur síðunnar.

En ég er farin að sofa, hafið það gott älsklingar! Og hey Baldvin, ég þarf að ná af þér tali á msn við tækifæri! Með öðrum orðum, einhvern tímann þegar ég fer á msn. Sem gerist, tjah, næstum aldrei. Köben Köben... Bestu kveðjur, Anna Björk

Säg inte nej, säg kanske kanske kanske

Jáhérnahér. Með þessu áframhaldi mun ég hreppa titilinn "letibloggari". En engar áhyggjur gott fólk, ég skal reyna að taka mig á! Maður er bara svo ferlega bissí...

Já, alltaf eitthvað að gerast hér í Danmörku. Ég var kölluð til vinnu í þvottahúsið á fimmtudaginn, og var það ósköp létt og löðurmannleg vinna. Reyndar kenndi ég mikillar þreytu í bakinu, enda standandi allan daginn við að brjóta saman handklæði og lök, en voðalega einfalt. Monní monní...

Reyndar mun skatturinn éta upp sorglega háa prósentu af laununum mínum, en ég reyni að líta á björtu hliðarnar og horfa á það sem Skattmann gefur mér í staðinn. Jú, ég fæ næstum því ókeypis dönskuskóla frá Kaupmannahafnarkommúnu (annars er fullt verð fyrir 3 vikur um 50.000 íslenskar krónur, ég slepp með 5.000 íslenskar), mér skilst að læknisþjónustan eigi að vera ókeypis og matvælaskattarnir slaga ekki upp í þá íslensku... Ég er samt í fýlu.

Á föstudaginn fór ég síðan í skólann, og eins og glöggir lesendur hafa tekið eftir, þá hef ég lent í ýmsum pínlegum aðstæðum þar undanfarið. Föstudagurinn var engin undantekning þar á því mér tókst að krækja vettlinginn minn í hurðarhúninn á útidyrunum þegar ég var að strunsa inn í skólann, með þeim afleiðingum að vettlingurinn rykktist af mér, hurðin skelltist aftur og vettlingurinn lenti úti. Þegar ég áttaði mig á því hvað gerst hafði reif ég upp útidyrnar og ætlaði að ná vettlingnum áður en nokkur sæi aulaskapinn, en of seint, því fyrir utan stóð góður hópur fólks sem hló að mér. Sjitt.

En tíminn sjálfur var með allra besta móti, kennarinn var í hinu besta skapi og reytti af sér brandarana svoleiðis hægri-vinstri og ég var í hláturskrampa í gegnum allar framburðaræfingarnar. En auðvitað gekk þetta ekki allt slétt og fellt fyrir sig.

Jan: Anna, lestu setninguna og fylltu inn í eyðurnar.
Anna: Ókei. Hvar er hjólið mitt? Hjólið mitt er þarna.

(Þetta virtist ákaflega rökrétt á þessari stundu, því í fyrsta lagi voru engar gæsalappir sem gáfu til kynna hver væri að tala við hvern, og í öðru lagi á ég það til að spyrja sjálfa mig spurninga sem ég svara svo sjálf. Með öðrum orðum, ég tala ansi oft við sjálfa mig.)

Jan: Anna, aðeins fólk sem er með geðklofa talar við sjálft sig. Þetta gengur því ekki upp, nema náttúrulega að þú talir við sjálfa þig, HAHAHA!

Bekkurinn sprakk úr hlátri og ég ákvað að gera ekki illt verra með því að reyna að útskýra mál mitt. Sjitt.

Gærdagurinn (laugardagur) var síðan aldeilis ljómandi ágætur. Ég fór í bíó með FRUNTALEGA myndarlegum London-gæja, sem talaði svo hratt að ég skyldi ekki eitt einasta orð. Er ég hér með tilbúin til þess að endurskoða afstöðu mína til Englendinga, og ekki svo fráleitt að ég af einskærri góðmennsku minni leyfi þeim að komast í flokk með Íslendingum, Dönum, Svíum og Hollendingum... Jeminn eini allamalla. Maður kiknar í hnjánum!

Þó varð ekkert um pöbbarölt í gærkvöldi, þar sem Alex (gæjinn) var enn með flensu og var þar að auki þunnur eftir kvöldið áður. Sem voru eiginlega engar sorgarfréttir þar sem ég náði þá síðustu lestinni heim! Sjúkket, hefði sko ekki nennt að labba langar leiðir, enda í mínípilsi, þið skiljið...

Í dag (sunnudagur) er ég síðan búin að vera ákaflega húsmóðurleg. Ég er búin að setja í þrjár þvottavélar, laga til í herberginu mínu, baka fjórfalda uppskrift af pönnubökuðu speltbrauði (gæti brauðfætt heila Afríkuþjóð með því framtaki!) og ætla ég svo að þrífa baðherbergið á eftir. Svo er bara að sitja og bíða eftir því að eignast börn og kall. (Samt aðallega kall! Anyone?).

Nei nú verð ég að hætta. Kóngulærnar á baðherberginu bíða! Það er bara verst að engar innstungur eru í nánd við baðherbergið (þetta er afskaplega gamalt hús) og veit ég því ekki alveg hvernig ég ætla að ryksuga alla kónuglóarvefina í burtu. Hugsa þó að ég verði mér úti um nokkur fjöltengi, því snúran á ryksugunni sjálfri er ekki nema tveir metrar.

Bestu keðjur úr -0,5 gráðu skítakulda og hálfbiluðum ofni, Anna Björk Haraldsdóttir

Lesandi ársins 2006

Fólk er farið að lengja eftir niðurstöðum úr kommentakeppni 2006, og er því ekki seinna vænna að birta niðurstöðurnar. (Hugsast getur að notendur InternetExplorer sjái ekki að fyrir ofan efstu myndina stendur "Sigurvegari ársins 2006 er" með stórum stöfum. Eins er textinn allur í klessu neðst í færslunni, og ég nenni ekki að pæla í því meira í kvöld).

Sigurvegari ársins 2006 er:

Elín Ósk Magnúsdóttir

Elín stóð sig með einstakri prýði og hafði alls 178 komment, eða tæplega hálft komment á dag. Óska ég henni innilega til hamingju með árangurinn með ósk um annað jafn kraftmikið ár! Má Elín eiga von á óvæntum glaðningi með póstinum þegar ég er búin að fá nokkra launaseðla. Lengi lifi!

2. sæti í kommentakeppni 2006:

Kristinn Björn Haraldsson

Kristinn litli bró stóð sig með eindæmum vel og hafði alls 124 komment, eða um eitt komment á þriggja daga fresti. Glæsilegur árangur alveg hreint, enda ekki við öðru að búast, hann hefur dugnaðinn frá mér... ;)

3. sæti í kommentakeppni 2006:

Hrafnhildur Ýr Benediktsdóttir Cummings

Hrafnhildur slóst í hóp dyggra kommentara nú í júní, og náði alveg ótrúlega góðum árangri á þessum stutta tíma: 116 komment var það heillin! Rétt tæplega eitt komment á þriggja daga fresti ef miðað er við allt árið, en rúmlega hálft komment á dag ef miðað er við byrjun júní. Stórkostlegur árangur svo ekki sé meira sagt!

Já, þannig fór nú það! Jafnframt má ég til með að nefna aðra kommentara sem stóðu sig með prýði, en Lilja Níels átti 89 komment, Björg María átti 58 komment, Baldvin átti 26 komment og Sólrún átti 24 komment. Þakka ég einnig öllum öðrum kommenturum kærlega fyrir kommentin, en alls kommentuðu 26 manns á bloggsíðurnar mínar tvær árið 2006. Kommentafjöldinn í heild var 691 komment, eða rétt tæp tvö komment á dag.

Ég þakka kærlega fyrir mig!!!

P.S. Ég biðst afsökunar á öllu myndastuldri og úrslit desember og janúar munu detta inn á síðuna nú á næstu dögum.

Enn ein langlokan

Úff, afar annasamur dagur að baki! Reddaði allskonar drasli sem þurfti að redda (sendi einhverja bankapappíra, virkjaði debetkortið mitt, fór á skattaskrifstofuna og fékk mér skattkort, fór á lestarstöðina og keypti mér klippikort því mánaðarkortið mitt dekkar ekki staðinn sem ég mun vinna á í næstu viku, keypti mér inneign á símann), eyddi löngum tíma í heimalærdóm, horfði á tvo sjónvarpsþætti, sendi nokkra mikilvæga tölvupósta, fór í skólann... Er sem sagt búin að vera á fullu frá því klukkan átta í morgun. Ó mig auma.

Já, góðir hálsar, ég er ekki lengur mjög atvinnulaus! Ég fór í viðtalið ógurlega á þriðjudaginn og brilleraði þvílíkt að annað eins hefur varla sést. Og allt á dönsku, að sjálfsögðu, og er ég því skráð sem dönskumælandi á vinnupappírana. Hósthóst, sjáum til hversu vel mér gengur að standa undir því nafni. Allavega. Ég er sem sagt ráðin hjá afleysingarráðningarskrifstofu, og verð ég því send hingað og þangað eftir þörfum og eftirspurn á starfsfólki. Alla næstu viku mun ég t.d. vinna í þvottahúsi sem sér um að þvo þvott fyrir gamalt fólk og mun mitt hlutverk vera að brjóta saman þvottinn og setja það á rétta staði eftir númerum (sama kerfi og á heimavistinni á Akureyri) og allt mun þetta gerast á þeim hæstu launum sem ég hef nokkurn tímann haft (athugið að launin þurfa ekki að vera há til að ná titlinum sem hæstu launin!). Og mikið óskaplega er ég fegin að ég bað mömmu um að kenna mér að brjóta saman þvott núna í janúar rétt áður en ég fór til Danmerkur.

Síðan ætlaði gellan sem sér um að koma mér í vinnu að athuga hvort hún kæmi mér í lagerstarf í IKEA núna um helgina, það er ekki víst en ég fæ að vita það á morgun. Hoho. Síðan eftir þvottahúsastarfið verð ég send eitthvert annað og síðan eitthvert annað og þar fram eftir götunum, allt eftir þörf og eftirspurn. Mest eru þetta lagerstörf sem eru í boði, og þurfti ég meðal annars að taka "lagerpróf" sem fólst í því að leysa fullt af verkefnum á 8 mínútum, og verkefnin voru ekkert nema tölur og stafir, sem sagt verið að athuga hvort maður sé les- eða talnablindur. Ég gerði ekki eina einustu villu, júhú!

Og þegar allt kemur til alls, þá er vinna er vinna og peningar eru peningar, og mér líst mjög vel á þetta allt saman, og get ég því leitað að draumastarfinu í rólegheitunum án þess að eiga það á hættu að fara á götuna. Sjúkket.

Hey, ég var ekki búin að segja ykkur frá dönskukennaranum mínum, honum Jan? Jan er sá sem skaut á mig með hjólin í síðustu færslu. Jan er ákaflega danskur. Hann talar ensku með afar dönsku tónfalli og byrjar hvern tíma á að kasta sígarettupakkanum sínum upp á borð. Hann er hinn besti maður og laumar lúmskum bröndurum og skotum á nemendur sína hér og þar. Hann er alltaf með tvo vatnsglös á borðinu, en stundum grunar mig þó að ef til vill sé smá vodkasletta í öðru þeirra... (Þetta er ekki meint í fúlustu alvöru). Hann er ákaflega strangur kennari og það má ekkert útaf bera hjá manni. Hann hefur mjög gaman af því að láta nemendur segja allskonar þvælu á dönsku, því flestir nemendurnir hafa afskaplega takmarkaðan grunn í dönsku og vita því ekki hvað þeir eru að segja. En Jan veit að ég skil allt sem hann segir, og lítur því oft á mig þegar hann er búin að láta grunlausa nemendurna segja "Hvar eru nærbuxurnar mínar" og "Hvar er hundaskíturinn". Enda er kannski ekki af ástæðulausu að hann líti alltaf á mig, því ég með allan minn þroska flissa eins og versta gelgja af þessu öllu saman.

Sem sagt, þarna er stutt lýsing á Jan, og kannski ég taki það fram að mér líkar ákaflega vel við manninn og hans kennsluaðferðir.

En samt sem áður veit ég ekki alveg hversu mikið ég hlakka til að fara í næsta tíma. Af hverju? Jú, sjáið til.

Í dag var einhver dönskukennarinn veikur og því rugl í öllum bekkjunum. Vildi það þannig til að ég og nokkrir aðrir úr bekknum mínum lentum hjá kvenkyns dönskukennara sem ég veit ekki hvað heitir á meðan Jan var að kenna öðrum hópi. Þar var afskaplega afslappað andrúmsloft í tímanum og í fyrsta skipti frá því ég byrjaði í KISS fékk ég ekki hjartaáfall af stressi í tímanum, enda strangleikinn ekki í fyrirrúmi hjá þessum kennara. Gekk tíminn stóráfallalaust fyrir sig og ég var í marga staði ánægð með kennarann, en hverjum þykir sinn fugl þó fagrastur (fegurstur?) og líkar mér því aðeins betur við tímana hjá Jan. (Neinei, Jan er ekki fuglinn minn, en ég fann enga betri líkingu...).

Nema hvað, að á meðan ég stóð og beið eftir rútunni eftir tímann lenti ég í hróksamræðum við konu að nafni Verónika og erum við saman í bekk hjá Jan, en lentum í dag saman hjá þessari konu. Ræddum við kennsluaðferðirnar af miklum móð og ákafa og töldum upp kosti og galla hvors kennarans fyrir sig (við töluðum saman á ensku).Vorum við nánast á garginu því okkur var svo mikið niðri fyrir og báðar sammála um að okkur þyki betra að vera með stranga kennarann Jan heldur en konuna sem var ekki jafn ströng. Vorum við í miðju kafi þegar rútan kom og við stigum inn ásamt fjölda manns og stóðum smá stund fremst í rútunni á meðan fólkið var að koma sér fyrir og gerðum við ekkert lát á samræðunum.

Verónika: Já, ég veit ekki, konan var samt alls ekki slæm, en ég held mér líki betur við Jan.
Anna: Já, sko, mér finnst eiginlega MIKLU BETRA að vera ALLTAF á tánum af STRESSI hjá Jan heldur en í rólegheitunum hjá konunni, því maður þorir sko ekki að gera villur hjá Jan!!!
Verónika: Já, alveg sammála, það er sko miklu betra að vera á tánum hjá Jan!!!

(Allt í einu heyrðist karlmannsrödd heyrist úr fremstu sætaröðinni)

Jan: Sælar stúlkur, hvernig gekk tíminn í dag?

Og svo glotti hann. Mikið. Við Verónika fórum í klessu og hóstuðum einhverju út úr okkur. Síðan tróðumst við í gegnum þvöguna og fórum eins aftarlega í strætóinn og við komumst.

Svo nú er spurning, hvað heyrði Jan mikið af þessu samtali okkar?
A) Hann gæti hafa farið inn í rútuna á stoppistöðinni á undan þessari stoppistöð (það eru margar stoppistöðvar þarna með stuttu millibili), og þess vegna aðeins heyrt þessar síðustu setningar.
B) Hann gæti hafa staðið við hliðina á okkur allan tímann á stoppistöðinni og þess vegna heyrt allt saman. Sem er eiginlega betra heldur en kostur A, því í A heyrði hann ekkert nema að það væri gott að hann væri strangur.

Sjitt. Mig grunar að hann verði ansi strangur í næsta tíma...

En nú ætla ég að drífa mig í háttinn. Góða nótt! Danskar kveðjur, Anna sem þarf ekki á enn strangari kennara að halda, öllu má nú ofgera...

So, how was your day?

Stundum finnst mér að ég eigi að vera á launum hjá Ríkinu fyrir kynningu á landi og þjóð.

Við skulum samt hafa það á hreinu að allar lygasögur sem þið gætuð hugsanlega komið til með að heyra um Ísland eru ekki frá mér komnar. Ég ýki aldrei og staðfæri aldrei og segi aldrei neitt eftir hentisemi ef að ég veit ekki betur... Hósthóst.

Reyndar verður að segjast eins og er, að ég hef ekki rambað á marga hér í Danmörku sem eru áhugasamir um Ísland. Í fyrsta lagi vita Danir ansi margt um Ísland. Í öðru lagi nennir fólkið í KISS ekki að tala uppruna sinn, enda allir búnir að segja sína sögu þúsund sinnum í öðrum löndum. Hafa því landkynningar verið í algjöru lágmarki hjá mér undanfarið (guði sé lof, er löngu orðin þreytt á þessu umræðuefni!), en þó poppa stundum upp atriði sem gætu þarfnast útskýringar.

Dæmi:
Í KISS núna áðan vorum við að læra hvenær maður notar sagnirnar at sidde, at ligge og at stå. Það eru ýmsar reglur sem gilda í því samhengi, og oft koma fleiri en ein sögn til greina.

Kennari: Sögnin "að standa" er notuð þegar eitthvað er í lóðréttri stöðu eða er með hringlóttan botn, samanber glas. Sögnin "að liggja" er notuð þegar eitthvað liggur eða er í óreiðu. Og nú skulum við gera æfinguna. "Cyklen står der".
Anna: Já, en eðli málsins samkvæmt gæti maður þá líka sagt "Cyklen ligger der", eða hvað?
Kennari: Jú Anna, ef að fólk kastar frá sér hjólunum getur þú sagt það. Svo það er sem sagt það sem þið gerið við hjólin þarna á Íslandi?

Þá sprakk bekkurinn úr hlátri og ég gat ekki með nokkru móti útskýrt mál mitt. Rök mín í málinu eru þó þau, að ég er úr sveit og ekki alltaf sem maður setti hjólið í hjólagrindina þarna í den, heldur lét maður það bara liggja hingað og þangað. Huhumm. Þess vegna var ég ekki einu sinni að pæla í því að borgarbúum gæti hugsanlega þótt það asnalegt að kasta hjólunum frá sér hér og þar, og nú halda allir að fólk noti ekki hjólastandara á Íslandi. Frábært!

Annars er allt fínt að frétta úr kóngsins Kaupinhavn. Þó verður að segjast eins og er að ég er ekkert alltaf að brillera í dönskunni, þótt vel megi notast við það sem ég kann, og kom það mjög glögglega í ljós í dag þegar einhver kona hringdi í mig útaf einhverri umsókn sem ég sendi í svefnrofunum á einhverja afleysingaráðningarstofu í gærkvöldi. Hún sagði að það væri laust starf í einhverju sem ég skildi ekki hvað var í einhverju fyrirtæki sem ég skildi ekki hvað var. Það eina sem ég skildi var að ég á að mæta á Ny Östergade á morgun klukkan tvö og fara í viðtal hjá ráðningarskrifstofunni.

Ég sagði að sjálfsögðu "Jájá, að sjálfsögðu mæti ég, ekkert mál!" og kunni ekki við að spyrja hvað hún hefði sagt starfið væri, enda tók konan það fram að það þyrfti að tala mikla dönsku í þessu starfi og fannst mér því algjört óþarfi að vera eins og ómálga api í símanum og koma þar með upp um veikleika í minni fínu fínu dönsku. Eftir á að hyggja finnst mér hún samt hafa verið að tala annaðhvort um ræstingar eða restaurant, en hvorutveggja er samt harla ólíklegt þar sem
a) maður þarf líklega ekki að tala mikla dönsku í ræstingarstarfi og
b) vinnan byrjar klukkan sjö á morgnana, og hvaða veitingahús opnar eiginlega klukkan sjö á morgnana?

Þó veit ég að vinnan er langt úti á Amager, sem sagt langt í burtu frá híbýlum mínum. Mikil ósköp.

En það er óþarfi að hrósa happi of snemma, ég er ekki ennþá búin að fara í viðtalið og þaðan af síður að fá starfið, vona bara að danskan klikki ekki á morgun í stressinu... Maður minn sko. Ég hef aldrei farið í atvinnuviðtal áður! Tók það síðan ágætis stund í dag að redda sakarvottorði og gömlum launaseðlum og öðrum pappírum frá Íslandi sem ég þarf að fara með í viðtalið...

Og ef allt fer á versta veg, nú, þá fer það bara á versta veg! Aðalhausverkurinn núna er samt, að ég veit ekki hvernig ég á að vera klædd í viðtalinu þar sem ég veit ekki einu sinni um hvaða starf ég er að sækja... Það sem á mann er lagt.

Fátt er fleira að frétta, en ef einhver getur sagt mér af hverju ég er að fara á deit við enskan gaur sem heitir Alex um helgina, má sá hinn sami gefa sig fram í kommentum. Verð ég þó að taka fram að þetta verður ekki alvöru deit, heldur pöbbahittingur (æ-æ, þið vitið öll hvernig enskan hjá mér verður ef ég fer á bar!) því langar hann til þess að stækka vinahóp sinn og mig langar til þess að eignast einhverja vini. Til þess að draga þó úr áhyggjum allra þeirra lesenda sem hugsanlega kynnu að hafa áhyggjur af mér, þá er þetta vinur vinar míns og ábyggilega enginn perri. Vona samt að hann sé sætur, hojhoj! Ekki misskilja þó orð mín, því mér dytti ekki einu sinni í hug að deita Englending. Einu þjóðernin sem ég gæti hugsað mér að leggja lag mitt við eru Íslendingar, Danir, Svíar og Hollendingar. Hinir gæjarnir fá ekki einu sinni séns, sama hversu snoppufríðir þeir kunna að vera. Fordómafull? Nei uss, ekki til í mínum orðaforða! En ég er ekki hingað komin til að eignast útlenska kærasta, og það veit hvert mannsbarn að Íslendingar, Danir, Svíar og Hollendingar eru ekki útlendingar.

Nei, nóg af blaðri í kvöld, þessi færsla er greinilega skrifuð undir áhrifum svefngalsa og taugaæsings. Ég þarf líka að drífa mig í háttinn svo ég geti vaknað fyrir allir aldir á morgun til að hafa alveg örugglega nægan tíma í að vera stressuð.

Hagið ykkur vel, ástarpungar!

PS. Hvernig er þetta aftur, "Á ég að segja þér brandara, klesstu á hjólastandara"? Nei, ég man þetta ekki...

Sjúddirallirei

Í dag er ég búin að vera ákaflega dugleg.

Ég gerði mér t.d. ferð í bæinn og reddaði alls konar hlutum sem ég hef ekki nennt að standa í hingað til. Ég skellti mér síðan á pósthúsið, enda átti ég erindi þangað, og afgreiðslukonan sá að umslagið átti að fara til Íslands.

Eftirfarandi samtal fór fram á dönsku.

Afgr- Nú, Ísland? Já, það fór eins og það fór með handboltann, híhíhí.
Anna- Jahahá... (sagt sem grátstafinn í kverkunum).
Afgr- Já, við unnum.
Anna- Oh já, ég veit.
Afgr- Horfirðu á leikinn?
Anna- Já, ég fór á O-learys sportbarinn á Hovedbanegården og horfði á leikinn þar með svona 100 öðrum Íslendingum.
Afgr- Já, og var ekki stemning?
Anna- Jú, salnum var sko skipt í tvennt, öðrum megin voru Danir og hinum megin voru Íslendingar. Dúndur stuð sko!
Afgr- Já, og svo unnum við...
Anna- Já.
Afgr- Það gengur bara betur næst!
Anna- Já.

Í gærkvöldi fór ég í dönskuskólann. Þar spilaði orðið "ringbind" stórt hlutverk. Ringbind er á ensku ring-binder.

Og ég hafði nú aldrei í mínu lífi heyrt þetta orð áður og spurði því kennarann hvað í ósköpunum það þýddi. Þá breyttist bekkurinn í fuglabjarg og allir vildu segja mér hvað orðið "ring-binder" þýðir, því ALLIR vissu hvað það þýddi nema ég. Upp úr krafsinu kom að ringbind er járnhringirnir í möppum, sem sagt hringirnir sem maður lokar. Sá sem veit íslenska orðið yfir þessa járnhringi má láta mig vita hið snarasta, en sjálf hef ég aldrei heyrt að þessir hringir eigi sér eitthvert nafn. Hvorki á íslensku né öðrum tungumálum. Og hananú.

Og fyrst ég er farin að tala um "lélega" enskukunnáttu mína, þá spyr ég eins og asni: Af hverju hef ég á allri minni 19 ára æfi haldið að "afternoon" þýddi kvöld???

Ég hef greinilega lifað í mikilli blekkingu með það, því hér í Danaveldi er talað um afternoon sem tímabilið eftir hádegi og fram að kaffitíma. Ég bara skil þetta ekki. Ég heyrði þetta fyrst þegar ég hringdi í fyrsta skiptið í KISS (og talaði ensku) og konan sagði að ég gæti komið klukkan tvö in the afternoon... Og ég bara HA??? og hélt hún væri að ruglast, því það mætir enginn í viðtal klukkan tvö að nóttu til. Síðan hef ég heyrt þetta nokkrum sinnum eftir það skipti. Ég heyrði þetta svo í KISS í gær þegar ég gaf mig á tal við afskaplega myndarlegan gaur frá Mexíkó, og hann sagði að hann væri venjulega "in the afternoon-class" en ekki í þessum class, hann hefði bara fengið að skipta einn dag. Og ég bara HA??? og eftir smá útskýringar fattaði ég að afternoon-class er bekkurinn eftir hádegi, ekki á kvöldin, og þá skildi ég hvað hann var að meina.

Asnalegt á hæsta stigi.

Allavega. Kannski er best að ég hætti þessu blaðri og fara að vinda mér í heimalærdóm, sem tók ekki nema fimm klukkustundir fyrir seinasta tíma. Iss maður.

Bestu kveðjur, Anna Haralds