So, how was your day?

Stundum finnst mér að ég eigi að vera á launum hjá Ríkinu fyrir kynningu á landi og þjóð.

Við skulum samt hafa það á hreinu að allar lygasögur sem þið gætuð hugsanlega komið til með að heyra um Ísland eru ekki frá mér komnar. Ég ýki aldrei og staðfæri aldrei og segi aldrei neitt eftir hentisemi ef að ég veit ekki betur... Hósthóst.

Reyndar verður að segjast eins og er, að ég hef ekki rambað á marga hér í Danmörku sem eru áhugasamir um Ísland. Í fyrsta lagi vita Danir ansi margt um Ísland. Í öðru lagi nennir fólkið í KISS ekki að tala uppruna sinn, enda allir búnir að segja sína sögu þúsund sinnum í öðrum löndum. Hafa því landkynningar verið í algjöru lágmarki hjá mér undanfarið (guði sé lof, er löngu orðin þreytt á þessu umræðuefni!), en þó poppa stundum upp atriði sem gætu þarfnast útskýringar.

Dæmi:
Í KISS núna áðan vorum við að læra hvenær maður notar sagnirnar at sidde, at ligge og at stå. Það eru ýmsar reglur sem gilda í því samhengi, og oft koma fleiri en ein sögn til greina.

Kennari: Sögnin "að standa" er notuð þegar eitthvað er í lóðréttri stöðu eða er með hringlóttan botn, samanber glas. Sögnin "að liggja" er notuð þegar eitthvað liggur eða er í óreiðu. Og nú skulum við gera æfinguna. "Cyklen står der".
Anna: Já, en eðli málsins samkvæmt gæti maður þá líka sagt "Cyklen ligger der", eða hvað?
Kennari: Jú Anna, ef að fólk kastar frá sér hjólunum getur þú sagt það. Svo það er sem sagt það sem þið gerið við hjólin þarna á Íslandi?

Þá sprakk bekkurinn úr hlátri og ég gat ekki með nokkru móti útskýrt mál mitt. Rök mín í málinu eru þó þau, að ég er úr sveit og ekki alltaf sem maður setti hjólið í hjólagrindina þarna í den, heldur lét maður það bara liggja hingað og þangað. Huhumm. Þess vegna var ég ekki einu sinni að pæla í því að borgarbúum gæti hugsanlega þótt það asnalegt að kasta hjólunum frá sér hér og þar, og nú halda allir að fólk noti ekki hjólastandara á Íslandi. Frábært!

Annars er allt fínt að frétta úr kóngsins Kaupinhavn. Þó verður að segjast eins og er að ég er ekkert alltaf að brillera í dönskunni, þótt vel megi notast við það sem ég kann, og kom það mjög glögglega í ljós í dag þegar einhver kona hringdi í mig útaf einhverri umsókn sem ég sendi í svefnrofunum á einhverja afleysingaráðningarstofu í gærkvöldi. Hún sagði að það væri laust starf í einhverju sem ég skildi ekki hvað var í einhverju fyrirtæki sem ég skildi ekki hvað var. Það eina sem ég skildi var að ég á að mæta á Ny Östergade á morgun klukkan tvö og fara í viðtal hjá ráðningarskrifstofunni.

Ég sagði að sjálfsögðu "Jájá, að sjálfsögðu mæti ég, ekkert mál!" og kunni ekki við að spyrja hvað hún hefði sagt starfið væri, enda tók konan það fram að það þyrfti að tala mikla dönsku í þessu starfi og fannst mér því algjört óþarfi að vera eins og ómálga api í símanum og koma þar með upp um veikleika í minni fínu fínu dönsku. Eftir á að hyggja finnst mér hún samt hafa verið að tala annaðhvort um ræstingar eða restaurant, en hvorutveggja er samt harla ólíklegt þar sem
a) maður þarf líklega ekki að tala mikla dönsku í ræstingarstarfi og
b) vinnan byrjar klukkan sjö á morgnana, og hvaða veitingahús opnar eiginlega klukkan sjö á morgnana?

Þó veit ég að vinnan er langt úti á Amager, sem sagt langt í burtu frá híbýlum mínum. Mikil ósköp.

En það er óþarfi að hrósa happi of snemma, ég er ekki ennþá búin að fara í viðtalið og þaðan af síður að fá starfið, vona bara að danskan klikki ekki á morgun í stressinu... Maður minn sko. Ég hef aldrei farið í atvinnuviðtal áður! Tók það síðan ágætis stund í dag að redda sakarvottorði og gömlum launaseðlum og öðrum pappírum frá Íslandi sem ég þarf að fara með í viðtalið...

Og ef allt fer á versta veg, nú, þá fer það bara á versta veg! Aðalhausverkurinn núna er samt, að ég veit ekki hvernig ég á að vera klædd í viðtalinu þar sem ég veit ekki einu sinni um hvaða starf ég er að sækja... Það sem á mann er lagt.

Fátt er fleira að frétta, en ef einhver getur sagt mér af hverju ég er að fara á deit við enskan gaur sem heitir Alex um helgina, má sá hinn sami gefa sig fram í kommentum. Verð ég þó að taka fram að þetta verður ekki alvöru deit, heldur pöbbahittingur (æ-æ, þið vitið öll hvernig enskan hjá mér verður ef ég fer á bar!) því langar hann til þess að stækka vinahóp sinn og mig langar til þess að eignast einhverja vini. Til þess að draga þó úr áhyggjum allra þeirra lesenda sem hugsanlega kynnu að hafa áhyggjur af mér, þá er þetta vinur vinar míns og ábyggilega enginn perri. Vona samt að hann sé sætur, hojhoj! Ekki misskilja þó orð mín, því mér dytti ekki einu sinni í hug að deita Englending. Einu þjóðernin sem ég gæti hugsað mér að leggja lag mitt við eru Íslendingar, Danir, Svíar og Hollendingar. Hinir gæjarnir fá ekki einu sinni séns, sama hversu snoppufríðir þeir kunna að vera. Fordómafull? Nei uss, ekki til í mínum orðaforða! En ég er ekki hingað komin til að eignast útlenska kærasta, og það veit hvert mannsbarn að Íslendingar, Danir, Svíar og Hollendingar eru ekki útlendingar.

Nei, nóg af blaðri í kvöld, þessi færsla er greinilega skrifuð undir áhrifum svefngalsa og taugaæsings. Ég þarf líka að drífa mig í háttinn svo ég geti vaknað fyrir allir aldir á morgun til að hafa alveg örugglega nægan tíma í að vera stressuð.

Hagið ykkur vel, ástarpungar!

PS. Hvernig er þetta aftur, "Á ég að segja þér brandara, klesstu á hjólastandara"? Nei, ég man þetta ekki...