Með heiminn á herðum mér

Ó mæ gad, ég skrifaði svo leiðinlega bloggfærslu að ég strokaði hana alla út. Ekki ein einasta nothæf klausa í henni. Ástandið hefur aldrei verið svo slæmt, þótt vissulega hafi ég oft þurft að umskrifa færslurnar eins og þær leggja sig.

Og í stað þess að þvaðra hér um það hversu atvinnulaus ég sé og hversu glæsilega ég flaug yfir á þriðja þrep í dönskuskólanum (37,5% fall í bekknum mínum), þá ætla ég frekar að deila einhverju skemmtilegu með ykkur. Ætla ég því að byrja á svolitlu sem ég hef lengi ætlað að gera.

Jú, sjáið til. Árið 2002-2003 var ég í 10. bekk í Reykjahlíðarskóla, og afar mikil gelgja eins og gefur að skilja. Í örfáa mánuði vorið 2003 hélt ég úti bloggsíðu á ensku. Upphaflega var slóðin á þá síðu www.annaharalz.blogspot.com, en eftir mikla umhugsun þegar ég stofnaði þessa síðu, þá færði ég hina síðuna yfir á aðra slóð, sem ég ætla ekki að gefa upp (enda tíundarbekkjarenskan mín ekki nógu málfræðilega rétt til þess að ég geti leyft nokkrum manni að lesa hana), og ákvað að hafa þessa slóð fyrir þessa síðu. Ástæða þess að ég skrifaði á ensku eru sú, að eini tilgangurinn sem ég sá með svona síðu var að þá gætu allir útlensku pennavinirnir mínir lesið síðuna og ég þyrfti ekki að eyða jafn miklu púðri í hversdagslega hluti þegar ég skrifaði þeim bréf. Bloggmenning unglinga á Íslandi í þá daga var ekki nærrum því jafn mikil og nú á dögum, og ég vissi ekkert hvað maður átti að skrifa á svona bloggsíðu, enda algjör byrjandi í þessum málum.

Þó verður að segjast eins og er, að þessar örfáu færslur mínar frá því í gamla daga eru algjörir gullmolar, og einfaldlega allt of fyndnar til þess að aðrir geti ekki notið þeirra. Ætla ég því að byrja á því verki að snara þessum færslum yfir á íslensku og birta hér, eina í einu, á þessari síðu. Eflaust eru þó margir sem nenna ekki einu sinni að lesa þær færslur, en ég veit fyrir víst að hún móðir mín á eftir að liggja gargandi og grenjandi í gólfinu af hlátri.

Ég ætla þó að sleppa því að birta nokkrar færslanna, enda fjalla þær um afar ómerkilega og leiðinlega hluti á borð við veðurfar. Í mörgum færslum ætla ég að leyfa mér að einfalda hlutina og fella út klausur, því að sjálfsögðu fylgja miklar og leiðinlegar útskýringar með mörgum atriðum, enda var síðan ætluð erlendum lesendum sem hvorki vita hvað Akureyri né öskudagur er.

Og hefst þá ballið og munið að ég var algjörlega óreynd í bloggbransanum. Og það eru akkúrat bara fjögur ár síðan þetta var:


Mánudagur, 3. mars 2003

“!Ái!” var það fyrsta sem ég hugsaði þegar ég vaknaði í morgun. Gemsinn minn lá vælandi á skrifborðinu við hliðina á hausnum á mér, og ég var svo ekki tilbúin til þess að vakna að það var eins og vekjaraklukkan á símanum væri stillt á hljóðstillingu 5 (hún var samt í rauninni stillt á hljóðstillingu 1). ”Guði sé lof fyrir manninn sem fann upp snússið!” hugsaði ég með annað augað hálfopið og hitt lokað. Klukkan 7:20 þurfti ég að horfast í augu við þessa hræðilegu og grimmilegu staðreynd. Að fara á fætur! Þá fyrst uppgötvaði ég að þessi morgunn myndi sökka. “Áts, áts, áts…” Ég trúði þessu ekki! Það var eins og einhver væri að pota með nál í hægri hliðina á hálsinum á mér. “Þið ömurlegu koddar! Hálsrígur, where is my star?!?” Ég klæddi mig. Ég skipti þrisvar sinnum um föt, og endaði í grænum stuttermabol, rauðu pilsi og hvítum buxum. ”Æi oh! Af hverju þreif ég ekki málninguna framan úr mér í gær, oh ég er svo heimsk!” sagði ég við sjálfa mig í spegilinn. Ég leit hörmulega út.

En loksins varð dagurinn betri. Þegar ég settist inn í rútuna klukkan 8:05, hallaði mér aftur í sætinu og hafði mitt daglega ”Hvernig fannst þér Bráðavaktin í gær?” spjall við Örnu, þá varð dagurinn allt í einu miklu betri. Þessar 15 mínútur sem ég sit í rútunni á morgnana eru alveg það besta sem ég veit þegar ég vakna í vondu skapi. Dagurinn var frábær. Þegar ég kom heim úr skólanum klukkan 15:30 var hálsrígurinn eina minningin um þennan ömurlega morgun. Ég held að fólk hafi byrjað að pæla í því af hverju ég horfði ekki til hægri allan daginn, aðeins til vinstri. Og ef einhver hefði spurt mig af hverju, þá hefði og brosað og sagt ”Það kemur dagur eftir þennan dag” (´c,´)



Já, mikil voru vandamál heimsins á þessum tíma!
Hafið það gott älsklingarnir mínir! Ef ég fæ mörg skemmtileg komment í dag er aldrei að vita nema ég skelli inn annarri gelgjufærslu á morgun, þetta verður alltaf fyndnara og fyndnara... Ástarkveðjur, Anna Björk