Sólskinsdagur

Góðan daginn lömbin mín!

Hef svo sem ekkert skemmtilegt að segja, en þar sem markmiðið mitt segir til um að ég eigi að blogga minnst einu sinni í viku, þá kemur hér flunkuný færsla beint frá kóngsins Kaupinhavn.

Vikan hefur einkennst af vinnu og skóla, svona eins og venjulega, og þurfti ég meðal annars að afþakka bjórþamb úti í sólskininu vegna vinnu, þvílíkt líf. Svo verður allsvakalegt próf í skólanum á morgun, og þá er eins gott að standa sig, því annars getur maður dottið alveg niður á þrep tvö! Reyndar þarf ég minnstar áhyggjur að hafa af þessu prófi, allavega miðað við bekkjarfélaga mína...

Núnú, í dag er sunnudagur og ég er í fríi. Ég ætla að nota daginn í ýmsa hluti á borð við tiltek og þrif, sólbað í brennandi sólskini og fegrunaraðgerðir af ýmsu tagi. Jájá.

Hún móðir mín á fastan skype-tíma hjá mér einu sinni í viku, um miðjan dag á laugardögum. Í gær hafði hún ekki tíma til þess að hringja fyrr en seinnipartinn því hún var inni á Akureyri með honum pápa. Þar þurfti hún að nota hann sér til halds og trausts við hin ýmsu (hjóla)innkaup, því nú kemur bráðum sá tími ársins sem foreldrar mínir skilja og best að nota manninn á meðan hún getur. Já gott fólk, sauðburðurinn er að fara að byrja! Þá flytur pabbi hringalaus í fjárhúsin og mamma fær fulla vinnu við það að baka bakkelsi svo kallinn fái nú eitthvað almennilegt með kvöldkaffinu.

Reyndar er ég ekkert alltof bjartsýn á að honum karli föður mínum muni takast að koma sér slysalaust frá þessum sauðburði. Fyrir tveimur vikum síðan skar hann í sundur slagæðina í þumalputtanum á sér til þess að þurfa ekki að klára að rýja. Síðan var hann að saga og sneiddi smá úr fingrinum á sér í leiðinni. Síðan klemmdi hann sig daginn eftir að ég hafði skrifað blóðlúsarfærsluna, og fékk þessa fínu fínu blóðlús á alveg nákvæmlega sama stað á sama putta og ég! Það verður fróðlegt að sjá hvað hann gerir til þess að sleppa við sauðburðinn, ætli það verði ekki handleggurinn af við öxl...

Þá held ég að einkadóttirin verði að panta sér flugmiða heim og taka aðstæður í sínar hendur eins og á meðfylgjandi mynd:

Því miður hef ég sleppt því að skanna ártalið á myndinni með þegar ég skannaði þessa mynd inn í tölvuna mína fyrir mörgum árum síðan (myndina ætlaði ég að nota í heimasíðugerð í tölvufræði í fyrsta bekk í MA, en ég kláraði aldrei heimasíðuna svo myndin komst aldrei á netið...). Ef að foreldrar mínir vita hvaða ár þessi mynd er tekin, þá mega þeir gjarnan láta mig vita! Ég er ábyggilega ekki nema 5-7 ára þarna...

En nú verð ég að fara og bjarga heiminum, hafið það gott! Sumarkveðjur, Anna í hitanum

Varúð, löng færsla

Góðan daginn, perrar mínir og frúr. Ég held það sé orðið löngu tímabært að skella inn einni færslu. Til þess að auðvelda ykkur lesturinn, þá hef ég ákveðið að búa til efnisyfirlit þannig að þið getið lesið það sem ykkur finnst spennandi og sleppt því að lesa það sem ykkur finnst ekki spennandi. Oh, ég er svo sneddí! Segið svo að ég geri aldrei neitt fyrir ykkur...

1. Vinnublaður
2. Skólinn
3. Djammað í Tiger
4. KISS-partý
5. Þegar Anna fékk blóðlús
6. Óvæntur hittingur
7. Anna kóngulóarbani, annar kafli
8. Myndir að heiman
9. Lokaorð

1. Vinnublaður
Já, vinnan gengur betur en ég þorði nokkurn tímann að vona. Tungumálaörðugleikar hafa ekki verið miklir hingað til á milli mín og kúnnana, en mikið vorkenni ég þeim sem biðja um alkóhól sem aðeins er geymt bak við búðarborðið, þá veit ég nefnilega ekkert í minn haus... Nema ef fólk biður um Geyser, það er nefnilega íslenskt brennivín. Vinnufatnaðaðurinn er með allra skársta móti, og svei mér ef maður lítur ekki bara nokkuð vel út í græna bolnum! Ég hef hins vegar ekki fengið neina peysu enn sem komið er, ég er nefnilega víkingur frá Íslandi og þeim á ekki að verða kalt þegar þeir fylla á frystinn... að sögn yfirmanns míns.

2. Skólinn
Núnú, skólinn gengur svona líka ljómandi vel. Ég flaug eins og fuglinn fljúgandi yfir á þrep fjögur, enda svo sem ekki við öðru að búast. Og ekki nema 60% fall í bekknum. Reyndar hrundi tilvera mín örlítið þegar ég komst að ég ætti að skipta um kennara, en þá greip ég til mótmælaaðgerða, fékk hina sem komust áfram á þrep fjögur í lið með mér og barðist fyrir því að fá að hafa minn heittelskaða Jan áfram sem kennara. Og sjá, það tókst! Reyndar eru sumir nemendur alls ekki sáttir við mig (og hina sem ég fékk í lið með mér) því þeir vilja alls ekki hafa Jan sem kennara, en ég meina hey, bjargi sér hver sem betur getur!

3. Djammað í Tiger
Á laugardaginn í seinustu viku lagði ég leið mína niður í bæ eftir vinnu í þeim tilgangi að finna mér hovedbanepillur (einkahúmor fjölskyldunnar), enda hálfveik og jafnvel bara fárveik ef eitthvað er. Og ekki hafði ég tíma til þess að vera veik, því ég ætlaði skrallið seinna um kvöldið. Í bænum þurfti ég að ganga framhjá Tiger (eins og verslunin Tiger heima) og þá heyrði ég allt í einu tónlist sem mér fannst áhugaverð. Og enn áhugaverðara fannst mér að tónlistin kom frá efri hæð Tiger-búðarinnar. Ég skellti mér að sjálfsögðu inn og þá var hljómsveitin Klezmofobia að halda upp á það að vera búin að selja 10.000 eintök af geisladisknum sínum í Tiger og einnig voru tónleikarnir haldnir í tilefni opnunar míníkaffihúss Tigers. Boðið var upp á kampavín, gos, snakk og nammi í boði hússins. Ég hlammaði mér á mitt gólfið og hlustaði á tónleikana til enda, enda spilaði einn hljómsveitarmeðlimurinn á klarinet og það fannst mér ekki leiðinlegt, hoho. Þetta var svaka stuð og allir drifnir með í hringdans, það er nefnilega svo gott fyrir línurnar... Frá því er skemmst að segja, að þegar tónleikarnir voru búnir var búið að loka öllum verslunum miðbæjarins og ég hélt því heim á leið verkjatöflulaus og hálf meðvitundarlaus af höfuðverk.

4. KISS-partý
Þegar ég var komin heim af Tiger-tónleikunum ákvað ég að leggja mig í hálftíma áður en ég tæki mig til fyrir KISS-partýið ógurlega sem átti að hefjast stundvíslega klukkan átta. (KISS, skólinn minn, átti 36 ára afmæli og þess vegna var partý fyrir alla nemendur og kennara). En mér tókst að sofa vekjaraklukkuna mína af mér og svaf því óvart í þrjá klukkutíma. Mætti ég því ekki á svæðið fyrr en klukkan hálfellefu, en það kom ekki að sök því ég skellti mér beint á dansgólfið og tjúttaði allduglega við hressandi kántrísveiflu þar til ballið var búið klukkan tólf. Kannski ég taki það fram að mér tókst að sofa frá mér hausverkinn í þessum þriggja tíma lúr og hef ekki fundið fyrir honum síðan.

5. Þegar Anna fékk blóðlús

Það er ekkert alltaf auðvelt að vera ég. Dag einn í vinnuni vantaði mig meiri skiptimynt og þurfti þar af leiðandi að opna eitt svona búnt af fimm-köllum. Þeir sem hafa unnið í búð vita hvernig þessi búnt eru, en til útskýringar fyrir ykkur hin, þá er 20 stykkjum af fimmköllum vafið inn í pappír svo úr verður búnt og til þess að ná fimm köllunum út úr pappírnum verður maður að slá búntinu þéttingsfast í kassann, svona eins og þegar maður brýtur egg. Nú er ég þrælvanur búntaopnari (opna skrilljón svona búnt á dag), en eitthvað klikkaði við þetta búnt svo vísiputtinn á mér varð óvart á milli búntsins og kassans. Ég sem sagt klemmdi mig, og horfði í örvinglan minni á stóra blóðblöðru myndast á vinstri hliðinni á fingurgómi vísifingurs hægri handar. Á tímabili leit út fyrir að blaðra myndi springa og blóðið fossa yfir búðarborðið, en það slapp fyrir horn. Eftir nokkrar mínútur ákvað ég þó að loka kassanum mínum og fara að leita mér að plástri, því það væri leiðinlegra ef blaðra myndi opnast auk þess sem þetta var svo vont að ég gat ekki notað vísifingurinn í eitt eða neitt. Ég fór til yfirmanns míns og greindi honum frá áhyggjum mínum á bjagaðri dönsku en hann hló bara og sagði að þetta væri nú bara blóðlús og að hann nennti ekki að leita að plástri. Og ef að blaðran opnaðist, þá tjah, væri það seinni tíma vandamál... En sem betur hélt lúsin sig á mottunni. Núna, nokkrum dögum síðar, er blaðran sjálf horfin, en blóðið er ennþá á sínum stað. Ekki beint fallegt. Af tillitssemi við ykkur ákvað ég að sleppa því að taka myndir af þessu...

6. Óvæntur hittingur

Á fimmtudaginn seinasta ætlaði ég að vera aldeilis dugleg og skella mér niður á skattskrifstofu fyrir vinnu og láta reikna út fyrir mig nýtt skattkort. Einnig ætlaði ég að kaupa mér inneign og brasa eitthvað fleira. En eitthvað gekk það ekki alveg samkvæmt planinu og allt tók helmingi lengri tíma en ég ætlaði mér (langar raðir og bilanir í inneignarkerfum) og sá ég því ekki fram á að hafa tíma til þess að skella mér í skattinn fyrir vinnu. Ákvað ég því að ráfa pínulítið um Strikið og kaupa mér tyggjó í 7-eleven (búð). Núnú, þarna strunsaði ég áfram eins og mér einni er lagið og allt í einu kom einhver aftan að mér og spurði mig að einhverju. Ég dæsti og ætlaði nú aldeilis að hella mér yfir manneskjuna sem væri ábyggilega einhver að betla peninga fyrir dýraverndunarsamtök þannig að ég snéri mér við. Ég náði þó ekki að stynja upp nema hálfu orði því að uhh, nei bíddu nú við, nei hey, ég þekki þig!!! Já gott fólk, þarna var hún ljóslifandi komin, dönsk vinkona mín sem ég hef ekki séð frá því í Danmörku í 10. bekk árið 2003! Hún heitir Anne Katrine og var önnur tveggja pennavinkvenna minna í 10. bekk, þegar bekkurinn minn tók þátt þátt í verkefni sem gekk út á það að fyrst kom danskur bekkur frá Jótlandi í heimsókn til Mývatnssveitar haustið 2002 og bjó inni á heimilum okkar Íslendinganna, og síðan fór bekkurinn minn til Danmerkur vorið 2003 og bjó inni á heimilunum hjá Dönunum. Og ég bjó sem sagt heima hjá Anne Katrine. Þetta var nú aldeilis og gjörsamlega óvænt, og ég er mest hissa á því að hún skuli hafa þekkt mig aftur, því ég hefði aldrei þekkt hana ef ég hefði bara séð hana úti á götu. Hún lítur nefnilega öðruvísi út en mig minnti, en það eru náttúrulega fjögur ár síðan ég sá hana seinast svo það er kannski ekki skrítið. En þetta voru aldeilis skemmtilegir endurfundir og þvílík tilviljun því Anne býr ekki í Köben, heldur var hún stödd í námsferð í bænum. Síðan ég hitti hana er ég búin að vera í þvílíku nostalgíukasti og hrekk oft upp úr dagdraumum um að vera aftur stödd í kanóferð við Himmelbjerget með varðeld, gítarspil og ýmis gelgjuleg prakkarastrik sem ég ætla ekki að nefna hér, enda ekki sumt ekki prenthæft af ýmsum ástæðum. Ahh, þú ljúfa líf... Reyndar er Anne ekki eini Daninn sem ég hef hitt aftur frá því 2003, en þetta var bara svo gjörsamlega óvænt að ég hreinlega ræð ekki við sjálfa mig. Svona er heimurinn lítill.

7. Anna kóngulóarbani, annar kafli

Nú líður óðfluga að sumri og það þýðir aðeins eitt: kóngulær! Eflaust muna einhverjir eftir færslu minni frá því í janúar þar sem ég barðist fyrir lífi mínu gegn risastórri kónguló sem var lífsseigari en fjandinn sjálfur. Einhverja ættingja hefur kóngulóin greinilega átt, því um daginn þegar ég stóð í sakleysi mínu við hillusamstæðuna mína og var að velja augnblýant til þess að vera með þann daginn, þá sá ég eina ljóta glærgula kónguló stara á mig á veggnum við hliðina á samstæðunni. Ég reyndi að halda ró minni og bjó í huganum til pottþétt plan til þess að murrka lífið úr ógeðinu. Ég vildi ekki byrja á því að berja drusluna með skónum mínum, því hugsanlega væri hún lífsseig og myndi hlaupa bakvið samstæðuna og ég nennti ekki slíkum eltingarleik. Tók ég þá til þess bragðs að sprauta á hana ilmvatni og ætlaði ég að það myndi gera sama gagn og skordýraeitur. Rangt. Þess í stað sturlaðist kóngulóin (enda alkóhól í ilmvatni og hún hefur sennilega fengið aðeins of mikið í aðra tána) og hljóp í burtu eins og brjálæðingur. Ég greip þá annan sandalann minn og dúndraði honum á kóngulóna rétt áður en hún náði að hlaupa bakvið hillusamstæðuna. Druslan vankaðist léttilega og breytti um hlaupastefnu. Þá náði ég í gelspreyið mitt (fljótandi gel í spreybrúsa til að setja í hárið) og sprautaði á kvikindið og hefði nú haldið að kóngulóin ætti að stífna upp á nokkrum sekúndum. En ekkert gerðist nema að kóngulóin stóð kyrr í hálfa sekúndu og hélt svo áfram að hlaupa, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir mínar til þess að spauta meira geli á fórnarlambið. Þá ákvað ég að prófa meira ilmvatn en ekkert dugði. Þá hóf ég skóinn minn aftur á loft og barði drusluna allduglega. Þegar ég hélt að hún væri nú loksins dauð náði ég í pappír, tók hana upp og ætlaði að kasta henni í ruslið. En þá byrjaði kóngulóin að sprikla og mér brá svo mikið að ég missti hana á gólfið. Á þessum tímapunkti var ég orðin sjóðandi af bræði og hefði getað farið að grenja þá og þegar. Ég ákvað að gera lokatilraun með skónum mínum, og eftir sjá, eftir 5-6 högg smassaðist kóngulóin loksins og var þá greinilega orðin alveg dauð. Þá skóf ég hana upp, fór með hana fram og sturtaði henni í klósettið. Ég verð að muna eftir því að kaupa skordýraeitur.

8. Myndir að heiman

Eftirfarandi myndir fékk ég sendar að heiman og langar til þess að deila með ykkur.

Þetta er Lárus minn, ástin mín eina og sanna. Hann er Toyota Corolla árgerð 1985, fjögurra gíra (og svo plús bakkgír) og með sjálfvirku innsogi. Í honum er enginn snúningsmælir, en það er samt allt í lagi því í staðinn er svona rautt ljós og grænt ljós... Þessi mynd er tekin í sumarveðrinu góða heima á Grænavatni fyrir nokkrum dögum síðan. Reyndar færði hún móðir mín mér þær fréttir í dag, að nú væri sko kominn miklu miklu meiri snjór heima... Ég skellihlæ.

Þarna á myndinni má sjá svartan svan! (Nei Kristinn, það er flottara að kalla þetta svartan svan heldur en svarta álft). Hann var heima á Grænavatni í nokkra daga um daginn og vakti svo mikla lukku að það var farið með allan grunnskólann heima heim í hlað að skoða. Gvööð, hvað hann er mikið rassgat! (Svanurinn altså).

9. Lokaorð

Já, þetta var nú heljarinnar færsla og ég vona að þið hafið notið vel. Sjálf býst ég ekkert endilega við því að blogga aftur fyrr en um næstu helgi, ég er bara svo ferlega upptekin þessa stundina. En við skulum sjá til, við skulum sjá til. Ekkert er útilokað í þessum málum...

Hafið það gott ástarpungarnir mínir! Bestu kveðjur, Anna sem þarf að laga til

Í stuttu máli sagt

Ein eldsnögg færsla!

Ég þakka öll komment á síðustu færslu :)

Á meðan ég man, þá ætti ég kannski að láta ykkur vita af því að ég er inneignarlaus og hef verið það alla seinustu vikuna, þannig að þið sem hafið verið að senda mér sms, þið verðið að afsaka það aðeins lengur að ég svari ykkur aldrei. Ég hef ekki tíma til þess að kaupa mér inneign.

Þið heima á Grænó, takk fyrir myndirnar sem þið senduð mér í gær! Skelli þeim í næstu færslu! Greinilegt að vorið er komið...

Af sjálfri mér er það að frétta að ég hef það fínt. Er reyndar of upptekin í augnablikinu við vinnu, skóla, heimalærdóm og svefn, en ég lít á þetta sem tímabundið ástand og sé fram á bjartari tíma í október/nóvember þegar ég verð búin með skólann...

Ég ætla svo að reyna að blogga um helgina, og búið ykkur undir langa færslu. Það er alltaf eitthvað að gerast hér í Köben, jájájá.

Bestu kveðjur, Anna sem þarf að drífa sig í sturtu og fara svo niður í bæ og láta reikna út fyrir sig nýtt skattkort áður en hún fer í vinnuna

Það hlaut að koma að því

Ein stutt færsla rétt fyrir svefninn.

ÉG ER KOMIN MEÐ VINNU!!! Ég tek við hamingjuóskum í kommentum, blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir ;)

Já, ég er hér með orðin starfsmaður í Netto, klöppum fyrir því! Reyndar er ég ekki starfsmaður í Nettóunum tveimur sem seinasta færsla fjallaði um, heldur er þessi Nettóbúð á Frederiksberg (sem sagt sama keðja, önnur staðsetning).

En maður minn, þetta tók á. Það tók mig tvo heila daga að mana mig upp í það að ganga inn í búðina og sækja um starfið (það var ekki hægt að sækja um skriflega) og eins tók ég þrjá langa göngutúra fyrir utan búðina áður en ég þorði inn... Ég var sem sagt mætt fyrir utan búðina klukkan tíu í morgun en þorði ekki inn fyrr en klukkan hálf tólf, hahaha.

En allt gekk þetta eins og í sögu. Ég fékk að tala við verslunarstjórann, fyllti út heljarinnar blað með upplýsingum um nafn, aldur, skólagöngu, fyrri störf, skónúmer og nafn ömmusystur... Eða kannski ekki alveg, en það tók allavega margar mínútur að fylla þetta blað út. Þegar því verki var lokið var ég tekin í viðtal. Frá því er skemmst að segja að ég kom, sá og sigraði og var ráðin á staðnum. Voru það rosalega margir þættir sem urðu til þess að ég fékk starfið, m.a. góð nærvera, góð meðmæli, fyrri starfsreynsla og persónuleiki. Allt þetta small saman og skaut þá staðreynd að ég tala ekki fullkomna dönsku algjörlega í kaf :)

Þannig að já, á morgun er fyrsti dagurinn í nýrri vinnu. Mitt starfsheiti er "salgsassistent", sem þýðir að ég verð bæði á kassa og í vöruuppfyllingu og svo í öðrum tilfallandi störfum. Það verður nú fróðlegt að sjá hvernig mér mun ganga á kassanum, ég með mína fínu fínu dönsku! Sjitt... Sem betur fer ég með dönsku tölurnar á hreinu. Garg.

En nú verð ég að blása á mér hárið og drífa mig svo í rúmið, ég á að mæta klukkan átta í fyrramálið. Krossið nú öll fingur og hugsið vel til mín á morgun, helst á dönsku takk fyrir takk!

Ástarkveðjur, Anna sem er ekki lengur atvinnulaus :D

Ég veit ekki hvort eða hveeernig eða hveeenær ééég kemst heim

Jú, mikið rétt, færsla númer tvö í dag. Nú held ég að sumir verði glaðir, hoho! Ykkur að segja, þá er ég svo uppfull af hugmyndum að bloggfærslum að ég er búin að búa til lista yfir allt það sem ég þarf að blogga um, svona svo ég gleymi því ekki. Já, þessi bloggpása undanfarið hefur greinilega skilað sínu.

Annars hafði ég nú ekki hugsað mér að blogga aftur fyrr en á morgun, en eftir nánari umhugsun þá ætla ég að nota morgundaginn í önnur verk. Því fær þessi færsla að líta dagsins ljós núna í kvöld.

Í dag er annar í páskum. Klukkan 14 ákvað ég að strunsa út í Nettó og kaupa mjólk, enda mjólkurlaust með öllu hér á bæ. Gerði ég ráð fyrir að búðin væri opin, enda gróft mannréttindabrot að hafa matvöruverslanir lokaðar á mánudögum. En svei, í Nettó var allt lokað og læst, þannig að ég ákvað að hoppa upp í næstu lest á Islev-station (lestarstöð sem er beint á móti Nettó) og fara svo út á næstu stöð sem heitir Jyllingevej-station, því þar í grenndinni er að finna DøgnNetto sem er með mun betri opnunartíma (og hærra verð) og ég hafði sterkan grun um að þar væri opið.

Ég hoppaði sem sagt út úr lestinni á næstu stöð (Jyllingevej-station) og byrjaði að strunsa í átt að DøgnNetto. Ég var eilítið tímabundin, því ég þurfti að vera komin heim aftur klukkan 15:00 til þess að horfa á Gilmore Girls í sjónvarpinu. Gekk ég lengi vel eftir götunni og hvergi fann ég DøgnNetto, þrátt fyrir að vita ósköp vel hvar sú búð væri staðsett því ég fer þangað oft og iðulega þegar mig vantar mjólk á sunnudögum.

Já, þetta var nú eitthvað skrítið, því ég mundi ekki eftir því að það ætti að vera svona mikil brekka í götunni. Hvar var eiginlega búðardruslan? Eftir að hafa strunsað lengi í viðbót ákvað ég að drífa mig bara aftur heim, því ekki vildi ég missa af Gilmore. Til þess að komast heim þurfti ég að fara aftur að lestarstöðinni Jyllingevej-station og ganga meðfram brautarteinunum, því gatan mín liggur meðfram þeim. (Húsið mitt er sem sagt á milli Islev-station og Jyllingevej-station, hentugt!).

Núnú, þegar ég kem aftur að Jyllingevej-station finn ég hvergi götuna mína. Hún var alveg gjörsamlega gufuð upp! Ég snérist þarna í marga hringi í kringum sjálfa mig og var alveg eins og hauslaus hæna. Hvernig getur gatan bara horfið? Tíminn leið og það styttist óðfluga í Gilmore. Ég ákvað að sýna smá lit og byrjaði að ganga meðfram einhverri götu sem lá meðfram lestarteinunum því ég sá ekkert annað í stöðinni. Ég hafði ekki tíma til þess að bíða eftir næstu lest og arkaði því eftir götunni á fullum styrk. En þetta var nú samt eitthvað skrítið. Hvar var eiginlega gatan mín? Sjitt, ein orðin villt... Ég ákvað þá að fara aftur að lestarstöðinni og bíða eftir næstu lest, það yrði bara að hafa það þótt ég missti af byrjuninni á Gilmore.

Svo allt í fattaði ég þetta allt saman. Ég hafði farið vitlausu megin út úr lestarstöðinni og þess vegna leitað að DøgnNetto í vitlausri átt, og gekk þar af leiðandi líka í vitlausa átt þegar ég ætlaði að finna götuna mína! Ég sem sagt speglaði allt! Ég hef nefnilega aldrei farið út á þessari lestarstöð áður, því ég hef alltaf bara gengið, hahaha. Held ég haldi bara áfram að ganga.

En svo við slúttum þessari sögu, þá kom ég heim klukkan fimm mínútur í þrjú, mjólkurlaus, og rétt náði að setjast niður áður en Gilmore Girls byrjaði. Hjúkket. Já, þetta var nú skemmtilega saga, hósthóst.

Fyrir þá sem skildu hvorki haus né sporð á þessari færslu, þá bjó ég til svona líka (g)læsilegt kort handa ykkur! Rauðu s-in tákna lestarstöðvarnar og húsið mitt er á bláa punktinum.

Hafið það gott! Bestu kveðjur, Anna hin áttavillta

Kommentakeppni des, jan, feb og mars

Jæja gott fólk! Loksins er komið að því! Samkvæmt niðurstöðu könnunarinnar hér til hliðar, þá er mikill áhugi meðal almennings að ég haldi áfram að birta úrslit úr kommentakeppni mánaðarins. Þar sem ég hef ekki birt þessi úrslit undanfarna mánuði (vegna einskærrar leti), þá kemur heillöng runa núna. En nú lofa ég að úrslit þessi munu birtast hér í hverjum mánuði. Og munið svo, að sá sem á flest komment í lok árs fær verðlaun! Reyndar á ég enn eftir að senda henni Elínu verðlaunin fyrir árið 2006, en það er eingöngu vegna bágra fjárhagaðstæðna akkúrat í augnablikinu. En þetta kemur með hækkandi sól og batnandi fjárhag. Að þessum orðum sögðum, þá er ekki eftir öðru að bíða en að vinda sér í þetta. Ég biðst fyrirfram afsökunar á öllu greinarskilarugli, en blogspot er ekki alltaf mjög samvinnufús þegar hann þarf að birta myndir

Lesandi marsmánaðar 2007

1. sæti

Elín Ósk Magnúsdóttir hampaði titlinum í marsmánuði og átti samtals 36% allra kommenta. Til lukku!!! Þarna er gellan úti í (á?) Búlgaríu í útskriftarferð. Myndinni stal ég fimlega af myndasíðunni hennar.

2. sæti

Kristinn Björn "litlibró" Haraldsson stóð sig einnig stórglæsilega og átti 32% af kommentunum. Congratulations! Á myndinn heldur hann á silfurpeningi, ég meina, það er alveg hægt að nota fótboltapeninga í kommentakeppni? ;)

3. sæti

Lilja Níelsdóttir stóð sig einnig með stakri prýði og átti samtals 21% allra kommenta. Til hamingju með það! Myndina tók ég fyrir ári síðan þegar Lilja átti leið inn á Akureyri :)

Lesandi febrúar 2007

1. sæti

Elín Ósk Magnúsdóttir nældi sér í titilinn í febrúar með alls 29% allra atkvæða. Hamingjuóskir! Þarna eru hún stödd í partíi. Myndinni stal ég af myndasíðunni hennar.

2. sæti

Kristinn litlibró Haraldsson stóð sig einnig eins og hetja og átti 20% allra kommenta. Til hamingju! Á myndinni heldur hann reyndar á bronspeningi, en þar sem hann lenti aldrei í bronssæti í talningunni að þessu sinni, þá fær myndin að fljóta hér.

3. sæti

Hrafnhildur Ýr Benediktsdóttir Cummings lét ekki sitt eftir liggja og átti 16% af öllum kommentum. Tillykke! Myndinni stal ég af myspace-inu hennar.

Lesandi janúar 2007

1. sæti

Hún Elín Ósk Magnúsdóttir er alveg hörkuduglegur kommentari og uppsker eins og hún sáir. Að þessu sinni átti hún 35% allra kommenta. Til hamingju! Myndin er tekin á vistinni á Akureyri í lok 1. bekkjar í MA, sem sagt fyrir tæpum þremur árum síðan. Prófatörnin var í gangi og allir myglaðir eins og sjá má á mér! (Ég er til vinstri, Elín til hægri).

2.-3. sæti

Hrafnhildur Ýr Benediktsdóttir Cummings krækti í 2.-3. sæti með alls 10% allra kommenta. Til hamingju! Myndinn stal ég af myndasíðunni hennar.

2.-3. sæti

Kristinn Björn Haraldsson, minn kæri litli bróðir, lenti einnig í 2.-3. sæti með alls 10% allra kommenta. Til lukku! Myndin er tekin í Danmörku seinasta sumar.

Lesandi desember 2006

Kristinn Björn Haraldsson lillebror stóð sig eins og hetja þennan mánuðinn og átti alls 37% allra kommenta. Til hamingju! Á myndinni heldur hann á gullpeningi, enda vel við hæfi.

2. sæti

Elín Ósk Magnúsdóttir stóð sig glæsilega og átti alls 33% allra kommenta. Til hamingju! Glöggir menn sjá að hér er á ferðinni Carmínumyndin hennar, en ekki eiginleg ljósmynd. Myndinni stal ég af blogginu hennar.

3. sæti

Hrafnhildur Ýr Benediktsdóttir Cummings krækti sér í þriðja sætið með 13% allra atkvæða. Myndinni stal ég af myndasíðunni hennar.

Já, þannig var nú það! Ég þakka einnig öllum öðrum hjartanlega fyrir kommentin, en alls kommentuðu 17 manns 197 komment þessa fjóra mánuði. Eigið góðan dag ástarpungarnir mínir :) Bestu kveðjur frá Danmörku, Anna Björk

Páskadagur

Góðan daginn og gleðilega páska! Og afsakið illa uppsett greinarskil í þessari færslu, blogspot fer á gelgjuna þegar maður setur inn myndir líka.



Vafalaust sitja allir við tölvuna og eru að smjatta á páskaeggjum þessa stundina. Ekki ég samt, og ákvað ég að stúta heilum pakka af rúsínum fyrst ég borða ekki páskaegg. Ég er háð rúsínum þessa dagana.



Í tilefni dagsins ákvað ég að birta eina gelgjufærslu, sem var skrifuð í upphafi páskafrís árið 2003, sem sagt þegar ég var í 10. bekk. Þessi færsla er tileinkuð mömmu.



Föstudagurinn 11. apríl 2003


ÉG ER KOMIN Í PÁSKAFRÍ!!!!! Það byrjaði fyrir akkúrat átta klukkutímum og tíu mínútum síðan...


Í skólanum í dag vorum við að föndra eitthvað páskadrasl. Við gátum valið á milli þess að gera pappapáskalilju, fullt af einhverju páskamyndadrasli eða saumaðan páskaunga. Ég þoli ekki að föndra. Ég ákvað samt að búa til páskaungann, og ákvað að hafa hann úr gulu efni. Svo þurfti ég að búa til vængi á hann. ”Djöfull!” hugsaði ég eftir að hafa teiknað vængina upp fjórtán sinnum. Þannig að ég ákvað að hafa ungann vængjalausan. Þá átti stærðfræðikennarinn minn leið hjá. ”Ungi ÁN vængja?” spurði hún. ”JÁ!” svaraði ég pirruð. ”Æi Anna, láttu ekki svona! Þetta er bara stærðfræði! Sko, hérna er blað og hér eru skæri...” Eftir tuttugu sekúndur var hún búin að búa til vængi handa mér. Svo átti ég að teikna vængina á einhverskonar límblað, það átti að vera mjög auðvelt verk. Ég veit ekki af hverju, og ég veit svo sannarlega ekki HVERNIG vængirnir urðu eins ólíkir hvor öðrum og hægt er! ”Æi, mér er alveg nákvæmlega sama” sagði ég við sjálfa mig og límdi vængina á ungann. Ég skírði ungann minn ”The fucking wing-thing”.



Nú var komið að því að sauma aðra hænuhluti á ungann. Eftir það hét unginn ”The fucking wing-thing sem átti enga vini því kamburinn og goggurinn voru alltof litlir”. Nú átti landafræðikennarinn leið hjá. ”Hvernig gengur hér?” spurði hann hress. ”Illa, og þetta er alveg ógeðslega leiðinlegt!” svaraði ég. ”En Anna, hugsaðu bara um hversu mikið þú lærir af þessu!” sagði hann. ”Humm já, það er nefnilega svo gagnlegt að kunna að búa til kjúkling!” sagði ég. ”Það er fullt fullt af stærðfræði í þessu!” sagði hann. ”Hjálpar það mér í samræmdu?” spurði ég. ”OG þú lærir LÍKA að gera eitthvað sem þér finnst ekki skemmtilegt!” sagði hann mjög stoltur af sjálfum sér yfir að hafa fattað þann punkt. Ég andvarpaði.



Síðan var komið að því að sauma pínu meira og fylla ungann af fylti (bómull). Ég gerði það. Unginn varð ALLTOF feitur. “Æi vá, skiptir ekki máli” hugsaði ég, mjög þreytt á öllu þessu veseni. Svo var komið að því að sauma saman rassinn á unganum í saumavél. En ég gerði eitthvað vitlaust. Unginn minn leit allt í einu út eins og lítill púði! (Hann átti sko að vera svona þríhyrningslaga eins og pýramídi eða Sun Lolly klaki). “Þetta átti EKKI að gerast!” sagði ég ógeðslega pirruð. “ÉG ER BÚIN! Má ég fara?” spurði ég einn af kennurunum. “Má ég sjá hvað þú föndraðir?” spurði kennarinn. “Ég bjó til “The fucking wing-thing sem átti enga vini því kamburinn og goggurinn voru alltof litlir og heimski eigandinn lét hann líta út eins og púða”” svaraði ég og gekk í burtu. PÁSKAFRÍ!!!!!

Enn þann dag í dag þykir móður minni afar vænt um þennan unga og er hann geymdur á vísum stað heima á Grænavatni. Var það því ekki málið fyrir ma & pa að taka myndir af honum fyrir mig og senda mér, svo þið gætuð séð föndurhæfileika mína. Unginn reyndar gerir ekki alveg sitt gagn þar sem hann getur ekki staðið sjálfur, enda varð hann óvart púði í staðinn fyrir pýramídi, og þurfti því að halla honum upp að vegg á fyrri myndinni. En eins og sjá má, þá getur hann vel setið í páskaliljum og tekur sig ansi vel út í því umhverfi.

Eigið góðan dag! Páskakveðjur, Anna sem ætlar að laga til í dag