Hrollur! Ojjj....

Örvæntið eigi ástarpungarnir mínir! Ég er ekki alveg horfin úr sjónum ykkar... Bloggletin hefur bara verið einstaklega mikil undanfarið, það er svo margt að gerast í sjónvarpinu, þið skiljið...

Já, ég er með 32 stöðvar (eða bara 31 eftir að ég kastaði óvart MTV út, snøft), og alltaf hægt að finna eitthvað til að horfa á. Í sérstöku uppáhaldi þessa dagana er:

- Beverly Hills 90210, baby!!! Fyrsta sería eða svo.
- Skadestuen, öðru nafni ER eða Bráðavaktin, bæði nýlegir þættir og eldgamlir þættir. En af hverju getur mér ekki með nokkru móti fundist George Clooney kynþokkafullur?
- Extreme hjemmeservice, öðru nafni Extreme Makeover Home-edition. Sýnt oft á dag, jájá.
- DisneyChannel eins og hún leggur sig!!! Nema teiknimyndirnar, þær eru leiðinlegar. En leiknu þættirnir, maður minn sko, hahaha!
- Allar dásamlegu bíómyndirnar!
- Allir bandarísku þættirnir! Sér í lagi America's Next Topmodel, sýnt tvisvar á dag ef þannig liggur við. Jájá.

Svo þið sjáið að ég hef afskaplega lítinn tíma afgangs til bloggskrifa.

Allavega. Lífið gengur sinn vanagang, ég er ennþá atvinnulaus (kannski vegna þess að ég byrjaði fyrst í dag að leggja metnað minn og áhuga í leitina að draumadjobbinu) og ég hef ekki ennþá týnst alvarlega í þessari gígantísku borg. Fór að vísu út á vitlausri lestarstöð, en reddaði mér með minni gífurlegu rötunarhæfni.

Hef þó ekki ennþá þorað upp í strætó, en þetta kemur allt með kalda vatninu. Jájájá.

Ég er búin að þrífa eldhúsið og komast að því að sennilega bý ég nú með bestu greyjum. Að vísu hef ég bara hitt annan manninn sem er fertugur og afskaplega kammó og rólegur, en ég hef ekki séð tangur né tetur af hinum. Hann er þó þýskur og ætla ég að æfa þýskuna mína óspart á honum ef ég sé hann einhvern tímann. Greyið hann. Hann er þó alltaf í eldhúsinu að elda, en þar sem ég á ekki oft leið inn í eldhús, tjah, þá verður hann bara að vera áfram ókunnugi þýski gaurinn enn um sinn.

Allavega, ég tók mig til í gær og eyddi fjórum klukkutímum í eldhúsþrifin, takk fyrir pent, og er ekki búin enn! Komst að því í leiðinni að sambýlingarnir mínir bera sennilega ekki ábyrgð á sóðaskapnum, heldur 4 stykki af Kínverjum sem leigðu hér herbergi áður en ég kom. Og þar sem fólk er alltaf að flytja inn og út úr þessu húsi hefur enginn nennt að þrífa eldhúsið almennilega. En sambýlingarnir eru greinilega hæstánægðir með þessa langþráðu ræstingu og annar þeirra gerði sér meira að segja lítið fyrir og tók baðherbergið í gegn, meira að segja án þess að láta mig vita, svona svo ég yrði ekki ein um púlið. Yndælt, ég get ekki annað sagt.

Hins vegar tel ég það deginum ljósara að eitthvað hefur gleymst að ryksuga inni á baði, því að í gær þegar ég í mínu almesta sakleysi ætlaði að setjast á klósettið, þá sá ég þá stærstu kónguló sem ég hef augum litið sitja á heljarinnar kóngulóarvef á vinstri hlið klósettisins!

Ég er ekkert að grínast, gott fólk, þetta var heljarinnar flykki með margra sentímetra langar lappir! Klukkan var að nálgast tólf á miðnætti og ég kunni ekki við að kalla út slökkviliðið, svo ég tók málin í mínar hendur. Í fyrstu ákvað ég að fórna öðrum sandalanum mínum, en eftir nokkur högg, sem höfðu ekkert að segja annað en að pirra kóngulóna, var ég orðin svo skelkuð og viti mínu fjær (yfirleitt er ég nú ekki hrædd við kóngulær, ég meina halló! Ég bjó í Hollandi, paradís kóngulóa...) að ég tímdi ekki skónum mínum í frekari tilraunir til blóðúthellinga og greip því stóran brúsa af brúnsápu sem var þarna á gólfinu. (Til hvers notar maður annars brúnsápu?). Með honum reyndi ég svo að pota í kóngulóardrusluna sem vildi ekki drepast og skreið áfram þótt hún væri aðeins með þrjár lappir eftir. Ekki dugaði að kremja hana með brúsanum, því hún einfaldlega drapst ekki.

Þarna stóð ég lengi vel með lífið í annarri lúkunni og brúnsápuna í hinni og reyndi brjóta fleiri lappir af skrímslinu. Að lokum voru allar lappirnar farnar, en baráttan var ekki enn unnin, því kóngulóin var ekki ennþá dauð.

Þá fór ég að berja flykkið af öllum lífs og sálar kröftum og hef sennilega vakið hálft hverfið í leiðinni. Á tímabili var ég orðin svo hrædd um að fleiri svona kóngulær væru á baðherberginu og myndu nú aldeilis koma og hjálpa lífseigu kóngulónni að ég var næstum stokkin öskrandi fram á gang.

En hið góða vinnur alltaf hið illa og að lokum tókst mér að kála ógeðinu (afsakið orðbragðið, ó þið viðkvæmu sálir). Síðan stóð ég þarna lengi vel, titrandi af bræði og í mikilli geðshræringu og gat hvorki hreyft legg né lið um langa stund. En með gífurlega góðri jógaöndunartækni og góðum hugsunum um fjallmyndarlega Danagaura tókst mér loks að taka ró mína aftur og settist á klósettið, alveg gjörsamlega í spreng, enda tóku þessi átök þónokkra stund.

Ég var þó ekki fyrr staðin upp aftur þegar ég sá míníkónguló hlaupa á augnarhraða á stalli við vegginn. Ég sýndi enga miskunn, hóf sápubrúsann á loft og bamm bamm bamm! Þurfti sennilega um 9 högg og hef að öllum líkindum vakið afganginn af hverfinu í leiðinni. Fussumsvei.

Og það versta við þetta allt saman er að ég gleymdi að ryksuga baðherbergið (kóngulærnar og kóngulóarvefina) í dag!

Býst ég því við öllu því versta og hafa ógeðin ábyggilega fjöldfaldað sér á örskotsstundu til þess eins að ná sér niðri á mér...

Hvers á ég eiginilega að gjalda?

Ég minni á kommentakerfið, það er allt í lagi að skilja eftir sig spor. Og allar hetjusögur af ykkur í hlutverki kóngulóabana eru kærkomnar!
Ástarkveðjur frá Önnu Spiderman