Excuse me!

Ég lenti í afar, jah, spes atviki áðan. Ég fór sem sagt sem leið lá í dönskuskólann, og þar sem það var fyrsti dagurinn á þrepi þrjú, þá voru nokkrir nýir nemendur í bekknum sem ég hef aldrei séð áður. Ég kom fyrst allra inn í stofuna, og skömmu síðar kom einhver kona sem ég þekkti ekki.

Anna: Hi, I haven't seen you before! Where are you from? (Sagt með eins bandarískum hreim og mér er unnt að framkvæma, er aðeins að reyna að dempa breskuna niður)
Kona: I'm from Singapor. Where are you from?
Anna: I'm from ÆSland.
Kona: Uhh, Iceland? Or island? (Borið fram sem "æland", sem sagt eyja)
Anna: Eh, ÆSland. (Með ofuráherslu á s-ið).
Kona: Excuse me? Your accent is very very British, are you saying Iceland or island?
Anna: Öhhhhhhmm, ÆS-LAND! Ice, as in very cold! Do you know where that is?
Kona: Oh yes, I know where Iceland is! (Eftirfarandi sagði hún líka á ensku:) Málið er bara, að ég hef verið í bekk með alveg rosalega mörgum Íslendingum, og þeir eru allir með svo rosa rosa rosalega mikinn íslenskan hreim í enskunni, að mér datt ekki í hug að þú gætir verið þaðan. Auk þess sem margir Íslendinganna bera fram orðið "island" (eyja) sem æsland, svo ég var alveg rugluð í ríminu... En Ísland segirðu! Hvar fékkstu þennan magnaða hreim? Ég hef bara aldrei heyrt Íslending tala eins og ekta Breti!

Ég held ég sé alveg glötuð. Ég get ekki einu sinni talað með bandarískum hreim, jafnvel þótt ég reyni af öllum lífs og sálar kröftum! Eins er alveg rosalegt hvað margir pæla í þessu. Um daginn kom t.d. einhver kona í bekkinn minn í eitt skipti (komst ekki í morgunbekkinn sinn), og hún bókstaflega elti mig uppi úti í götu eftir tímann til að spyrja hvaðan í ÓSKÖPUNUM ég væri eiginlega, þessi hreimur fékk hana alveg til að kikna í hnjánum og hún gat ekki einbeitt sér allan tímann því hún var svo mikið að pæla í hvert maður þyrfti eiginlega að flytja til að geta talað svona... Og dyggir aðdáendur mínir muna sennilega að ég hef margsinnis sagt sögur hér af allskonar kommentum sem ég fengið á enskuna. Jadúddamía. Og svo trúir fólk því ekki að ég sé frá Íslandi. Ég held ég flytji aftur heim.

Bestu kveðjur, Anna sem er greinilega alveg ferlega bresk, þrátt fyrir að reyna hið gagnstæða

Öxar við ána, títuprjón í tánna...

Þema dagsins er íþróttir. Já, ég hef ætíð verið mikill antisportisti og hef aldrei í mínu lífi þolað íþróttir. Og þó, mig minnir að ég hafi ekki kvartað svo mikið yfir íþróttatímunum þegar ég var í Skútustaðaskóla og við fengum að sitja á pallinum á prumpubílnum alla leið út í Skjólbrekku... (Sénsinn að maður sæi það gert í dag!). En annars frá fjórða bekk og uppúr hef ég ætíð kvartað og kveinað mikið yfir því óréttlæti heimsins að þurfa að fara í íþróttir.Ég held ég vaxi aldrei upp úr þessari óbeit minni á íþróttum, og er eftirfarandi færsla lýsandi fyrir ástand mitt enn þann dag í dag.


Þriðjudagur, 6. mars 2003

Handbolti. Það er ein af þessum íþróttagreinum sem ég skil ekki. Í dag í íþróttum vorum við í handbolta. Mér líkar ekki við boltann sem fólk notar í handbolta. Þetta er svo skrítið, ég drippla boltanum niður á gólfið, og auðvitað býst ég við að hann boppi aftur til mín. En nei, auðvitað gerist það ekki. Boltinn ákveður skyndilega að skoppa nokkra metra til vinstri, eða til hægri, ég veit aldrei á hvaða átt hann fer! Ég þoli ekki íþróttir. Í dag var íþróttakennarinn að reyna að kenna okkur einhverja nýja tækni með því að láta okkur standa í röð, og svo áttum við eitt í einu að kasta boltanum til hans og hann átti svo að kasta honum aftur til okkar og við áttum áttum að reyna að hitta í markið. Eða það var allavega það sem ég hélt að við ættum að gera eftir að kennarinn hafði útskýrt þrisvar sinnum fyrir mér hvað við ættum að gera. En ég gerði samt eitthvað vitlaust. ”Jæja, mér tekst þetta bara næst” hugsaði ég með sjálfri mér og fór aftast í röðina. Eftir mínútu var röðin aftur komin að mér. Ó nei! Ég tók eftir því að bekkurinn var að gera eitthvað allt annað núna! Ég hafði gleymt að hlusta á kennarann! “Afsakið, en hvað erum við að gera núna?” spurði ég kurteisislega. Kennarinn horfði á mig og hristi hausinn hægt. Svo kastaði hann boltanum til mín og sagði “Hittu bara fjandans markið!”. Úúúúps... Í næsta skipti hlustaði ég á hann. Hann þurfti að útskýra tvisvar sinnum fyrir mér hvað við værum að fara að gera.

Eftir nokkrar mínútur byrjuðum við að spila alvöru handbolta. Það eru ellefu nemendur í bekknum mínum, svo við spilum alltaf fimm á móti fimm og hálfum. Ég hreyfi mig aldrei neitt, svo ég er alltaf kölluð hálf. En það er bara eitt sem ég skil alls ekki. Það eru allar þessar línur á gólfinu! Ég veit að þær rauðu eru fyrir handbolta, þær hvítu fyrir badminton, og þær gulu fyrir fótbolta. Ég hef ekki hugmynd um hvenær fólk notar bláu línurnar. EN! Við eigum líka að nota gulu línurnar í handbolta, bara ekki allar af þeim. Hvernig á ég eiginlega að vita hvaða gulu línur við erum að nota og hvaða ekki? Ég reyni stundum að spyrja, en þá hlægja allir og segja “Æh, þú ert svo vitlaus!” Það eru átta strákar í bekknum, og bara þrjár stelpur. Næstum allir í bekknum eru með stórar hendur. Nema ég. Svo boltinn sem við notum er alltaf svo stór, að ef það allt í einu gerist að ég virkilega grípi boltann, þá missi ég hann aftur. Ég er minnst í bekknum. Ég er 164 centimetrar. Það er ekki mjög lítið, en of lítið fyrir strákana í bekknum. Þeir kasta boltanum alltaf marga metra fyrir ofan hausinn á mér svo ég næ aldrei að grípa hann. “Anna, þú átt að GRÍPA boltann!” “Hversu stór haldið þið eiginlega að ég sé?” “Nú, hoppaðu þá!” “Ég er að reyna!” “Reyndu betur!” AAAARRRGHHHHH...

Það þarf ekki að taka það fram að ég var sú sem var alltaf kosin seinust. Og þótt grunnskólaíþróttir hafi verið leiðinlegar, þá voru þær sannkölluð hátíð miðað við íþróttatímana í framhaldsskóla! Þeir tímar gátu gert hvern mann þunglyndan og skrópsjúkan... (Skrópsjúkur=illt í löppinni, hálsinum, með túrverki (ég hef aldrei í mínu lífi fengið túrverki, nema þegar ég átti að fara í íþróttir í framhaldsskóla, en sú tilviljun), með auma öxl og tognuð í náranum...).

Og nú vil ég ekki fá nein komment frá taekwondo-fólki, mér finnst samt leiðinlegt í íþróttum ;)

Bestu kveðjur, Anna sem er að fara út að skokka til að ná af sér 600 grömmunum sem hún bætti á sig í þvottahúsvinnunni vegna þess að líkamsklukkan fór í kerfi og brenndi ekki neinu

Þröstur minn góður, það er stúlkan mín

Jæja, nýr dagur og ný gelgjufærsla. Í þetta skiptið fjallar færslan um sund. Þrátt fyrir yfirlýsingar mínar í færslunni um að ég þoli ekki sund, þá er mér ekki jafn meinilla við sund og ætla mætti. Og mér var heldur ekki meinilla við sund árið 2003. Það var bara skólasund sem fór í taugarnar á mér, því mér finnst svo leiðinlegt að fara í sund á morgnana í myrkri og kulda og þurfa að græja mig aftur í gelluútlitið eftir sundtíma í miklu stresskasti. Annars finnst mér ekki leiðinlegt að synda.

Já, eins og áður hefur komið fram, þá skipti útlitið öllu máli á þessum tíma. Í 10. bekk fór ég alltaf í sund í öðrum tíma á þriðjudögum, en samt málaði ég mig alltaf á morgnana áður en ég fór í skólann, því að sjálfsögðu gat ég ekki verið ómáluð í fyrsta tímanum! Var það oft alveg hellings vesen, því það var erfitt verk að ná allri málningunni af sér í sturtunni (ég var ekkert að spara maskarann) því ekki vildi ég vera með svarta bauga niður á bringu! Og eftir tímann dreif ég mig alltaf sem mest ég mátti í fötin og hljóp út í skóla og málaði mig svo fyrir framan spegilinn í skólastofunni. Og mætti þar af leiðandi aldrei of seint í tíma, þótt oft hefði ég staðið fyrir framan spegilinn þar til löngu eftir að tíminn var byrjaður...

Það var aðeins einu sinni sem ég mætti ómáluð í skólann áður en ég fór í sund, því ég ætlaði að prófa hvernig það væri. Það var versti dagur lífs míns og ég gat ekki einu sinni horft framan í fólk. Gerði þetta aldrei aftur! Og aðeins einu sinni skrópaði ég í sundi. Það var þegar við vorum að fara til Akureyrar að skoða VMA seinna um daginn, og ég laug því að kennaranum ég væri á túr, því útlitið þurfti að vera alveg fullkomið þennan dag... Frá því er skemmst að segja að ég fékk alveg brjálað samviskubit og laug ekki aftur. (Og já, ég fór alltaf í sund þótt ég væri á túr, fannst það ekki nógu góð ástæða til að sleppa sundi! Sé eftir því núna að hafa ekki verið duglegri við að nýta mér það, haha. Æh, ég var svo samviskusöm...).


Miðvikudagur, 5. mars 2003

Í gær vaknaði ég klukkan 4:30. Og af engri ástæðu! Ég bara lá í hlýja og góða rúminu mínu og hlustaði á tónlist. Það var mjög notalegt, alveg þar til klukkan 7:00. Þá sofnaði ég. Og ég þurfti að fara á fætur klukkan 7:20. Það var ekki notalegt.

Í gær var sundtími klukkan 9:25. Því miður fyrir mig, því ég þoli ekki að synda! Og alls ekki svona snemma á morgnana! 9:25 er næstum því nótt, og á veturna er dimmt úti og oft undir frostmarki. Brrrrr...... En sundtíminn var verulega slæmur. Kennarinn sagði þegar við komum í laugina “Í dag er sundpróf! Þið verðið að synda 600 metra á 15 mínútum, annars fallið þið!” Það varð skyndilega þögn í bekknum. Allir horfðu á hvern annan og voru augljóslega að hugsa “Hvað í fjandanum er hann að reyna að gera, drepa okkur? Við getum ekki verið SVONA leiðinleg…!” En við vorum augljóslega svona leiðinleg, því kennarinn var ekki að grínast! Svo við byrjuðum að synda. Og við syntum mjög hratt, eða fannst okkur allavega. Að lokum voru allir búnir með 600 metrana. Ég var reyndar mjög fljót, ég var fjórða af ellefu. Allir voru eldrauðir í framan. Andlitið á mér var svo heitt að sundlaugin sem var 31°C var eins og fata full af ís. Kennarinn byrjaði að tala, mjög hægt. ”Jæja, slæmu fréttirnar eru þær, að þið félluð öll á prófinu. Besti tíminn var 15 mínútur og 40 sekúndur.” Allir urðu niðurlútir, og ef þú hlustaðir vel gastu heyrt bekkjarfélaga mína muldra ”Andskotinn hafi það...” Tíminn minn var 16 mínútur og 45 sekúndur. Ég hafði aldrei áður fallið á sundprófi! Ég byrjaði að hugsa ”Hvað gerði ég eiginlega vitlaust? Af hverju í ósköpunum féll ég?” Mig svimaði. Þá byrjaði kennarinn að tala aftur, og nú brosti hann út að eyrum. “Góðu fréttirnar eru þær, að ég var bara að plata! Þið höfðuð í rauninni 20 mínútur til þess að synda þessa 600 metra! Ég var bara að reyna að láta ykkur ná prófinu!” Allir náðu prófinu.


Já, þannig var nú það! Hafið það gott og njótið sunnudagsins :) Bestu kveðjur, Anna sem þarf að laga til

Með heiminn á herðum mér

Ó mæ gad, ég skrifaði svo leiðinlega bloggfærslu að ég strokaði hana alla út. Ekki ein einasta nothæf klausa í henni. Ástandið hefur aldrei verið svo slæmt, þótt vissulega hafi ég oft þurft að umskrifa færslurnar eins og þær leggja sig.

Og í stað þess að þvaðra hér um það hversu atvinnulaus ég sé og hversu glæsilega ég flaug yfir á þriðja þrep í dönskuskólanum (37,5% fall í bekknum mínum), þá ætla ég frekar að deila einhverju skemmtilegu með ykkur. Ætla ég því að byrja á svolitlu sem ég hef lengi ætlað að gera.

Jú, sjáið til. Árið 2002-2003 var ég í 10. bekk í Reykjahlíðarskóla, og afar mikil gelgja eins og gefur að skilja. Í örfáa mánuði vorið 2003 hélt ég úti bloggsíðu á ensku. Upphaflega var slóðin á þá síðu www.annaharalz.blogspot.com, en eftir mikla umhugsun þegar ég stofnaði þessa síðu, þá færði ég hina síðuna yfir á aðra slóð, sem ég ætla ekki að gefa upp (enda tíundarbekkjarenskan mín ekki nógu málfræðilega rétt til þess að ég geti leyft nokkrum manni að lesa hana), og ákvað að hafa þessa slóð fyrir þessa síðu. Ástæða þess að ég skrifaði á ensku eru sú, að eini tilgangurinn sem ég sá með svona síðu var að þá gætu allir útlensku pennavinirnir mínir lesið síðuna og ég þyrfti ekki að eyða jafn miklu púðri í hversdagslega hluti þegar ég skrifaði þeim bréf. Bloggmenning unglinga á Íslandi í þá daga var ekki nærrum því jafn mikil og nú á dögum, og ég vissi ekkert hvað maður átti að skrifa á svona bloggsíðu, enda algjör byrjandi í þessum málum.

Þó verður að segjast eins og er, að þessar örfáu færslur mínar frá því í gamla daga eru algjörir gullmolar, og einfaldlega allt of fyndnar til þess að aðrir geti ekki notið þeirra. Ætla ég því að byrja á því verki að snara þessum færslum yfir á íslensku og birta hér, eina í einu, á þessari síðu. Eflaust eru þó margir sem nenna ekki einu sinni að lesa þær færslur, en ég veit fyrir víst að hún móðir mín á eftir að liggja gargandi og grenjandi í gólfinu af hlátri.

Ég ætla þó að sleppa því að birta nokkrar færslanna, enda fjalla þær um afar ómerkilega og leiðinlega hluti á borð við veðurfar. Í mörgum færslum ætla ég að leyfa mér að einfalda hlutina og fella út klausur, því að sjálfsögðu fylgja miklar og leiðinlegar útskýringar með mörgum atriðum, enda var síðan ætluð erlendum lesendum sem hvorki vita hvað Akureyri né öskudagur er.

Og hefst þá ballið og munið að ég var algjörlega óreynd í bloggbransanum. Og það eru akkúrat bara fjögur ár síðan þetta var:


Mánudagur, 3. mars 2003

“!Ái!” var það fyrsta sem ég hugsaði þegar ég vaknaði í morgun. Gemsinn minn lá vælandi á skrifborðinu við hliðina á hausnum á mér, og ég var svo ekki tilbúin til þess að vakna að það var eins og vekjaraklukkan á símanum væri stillt á hljóðstillingu 5 (hún var samt í rauninni stillt á hljóðstillingu 1). ”Guði sé lof fyrir manninn sem fann upp snússið!” hugsaði ég með annað augað hálfopið og hitt lokað. Klukkan 7:20 þurfti ég að horfast í augu við þessa hræðilegu og grimmilegu staðreynd. Að fara á fætur! Þá fyrst uppgötvaði ég að þessi morgunn myndi sökka. “Áts, áts, áts…” Ég trúði þessu ekki! Það var eins og einhver væri að pota með nál í hægri hliðina á hálsinum á mér. “Þið ömurlegu koddar! Hálsrígur, where is my star?!?” Ég klæddi mig. Ég skipti þrisvar sinnum um föt, og endaði í grænum stuttermabol, rauðu pilsi og hvítum buxum. ”Æi oh! Af hverju þreif ég ekki málninguna framan úr mér í gær, oh ég er svo heimsk!” sagði ég við sjálfa mig í spegilinn. Ég leit hörmulega út.

En loksins varð dagurinn betri. Þegar ég settist inn í rútuna klukkan 8:05, hallaði mér aftur í sætinu og hafði mitt daglega ”Hvernig fannst þér Bráðavaktin í gær?” spjall við Örnu, þá varð dagurinn allt í einu miklu betri. Þessar 15 mínútur sem ég sit í rútunni á morgnana eru alveg það besta sem ég veit þegar ég vakna í vondu skapi. Dagurinn var frábær. Þegar ég kom heim úr skólanum klukkan 15:30 var hálsrígurinn eina minningin um þennan ömurlega morgun. Ég held að fólk hafi byrjað að pæla í því af hverju ég horfði ekki til hægri allan daginn, aðeins til vinstri. Og ef einhver hefði spurt mig af hverju, þá hefði og brosað og sagt ”Það kemur dagur eftir þennan dag” (´c,´)



Já, mikil voru vandamál heimsins á þessum tíma!
Hafið það gott älsklingarnir mínir! Ef ég fæ mörg skemmtileg komment í dag er aldrei að vita nema ég skelli inn annarri gelgjufærslu á morgun, þetta verður alltaf fyndnara og fyndnara... Ástarkveðjur, Anna Björk

Allir á myspace!

Jæja, það hlaut að koma að því að ég fengi mér svona myspace !

Fyrir þá sem ekki vita hvað myspace er, þá er það svona síða sem maður býr til og svo setur maður vini sína inn á síðuna og svo getur maður, tjah, talað saman? Er ekki alveg búin að kynna mér hvað maður gerir við þetta dót...

En allavega, það er smá vandamál á ferðum, og það er að ég veit hreinlega ekki um neinn annan sem á svona myspace, sem er afar leitt, því ég vil ekki að einhver Tom vefstjóri sé eini vinur minn!

Þess vegna hvet ég alla lesendur þessa bloggs um að

a) Segja mér hvort þeir eigi myspace (og mega þeir sömu þá adda mér inn hjá sér, eða hvernig maður fer nú eiginlega að því að setja vini á listann hjá sér)
b) Drífa sig inn á myspace.com og búa sér til svona síðu!

Hins vegar mæli ég með því að fólk búi sér til aukanetfang áður en það býr svona síðu til, það er ekkert grín ef tölvupósthólfið manns færi nú að fyllast af allskonar ruslpósti frá hinum og þessum...

Endilega skellið ykkur í þetta, mér finnst þetta svo spennandi :) Og það skiptir engu máli hvursu vel þið þekkið mig eða hversu langt það er síðan við töluðumst við seinast, piff, það er bara aukaatriði. Allir velkomnir!

Allavega, mín síða er http://www.myspace.com/annaharaldsdottir

Adiós!

Sísí fríkar út

Mér hefur borist til eyrna að honum pabba mínum þyki ég ekki blogga nógu oft. Ætti hann því að verða þónokkuð glaður þegar hann sér alveg flunkunýja færslu, sem fjallar öll um tísku... :-)

Já, tíska er mér mjög ofarlega í huga þessa dagana, enda er ég algjör gella. Allavega í huganum, og ef skattmann hætti að stela öllum peningunum mínum, þá gæti ég kannski látið útlitið samræmast hugsunarhætti.

Þessa dagana er vor í lofti og 10 stiga hiti. Er því ekki seinna vænna að huga að sumrinu, sem er væntanlegt hvað úr hverju, allavega ef tíminn heldur áfram að fljúga svona áfram.

Þetta sumarið eru þrír hlutir sem maður þarf að eiga.

1. Stuttbuxur, þær mega bara ekki vera of stuttur. Mega notast með gammósíum, sokkum eða berum fótleggjum.

2. A-laga kjóll. Mammamía, hvað mig langar í kjól! Hef ekki átt sumarkjól frá því ég var svona 5 ára...

3. Bleikur varalitur. Og nú hlær mamma.

Síðan er það tekið fram, að þeir sem eru með langa og granna leggi megi ganga í ballerínuskóm (fyrir þá sem ekki vita hvað það er, þá eru það flatbotna fínir skór sem eru með lokaðri tá). Hinir (óheppnu) verða að ganga á hælum, gúlp! Og þar sem ég er aðeins með 78 cm langar lappir mælt frá nára, þá telst ég sennilega ekki vera ein af þessum langlöppuðu og er því dæmd til þess að ganga á háum hælum! Og nú hlær mamma aftur.

Já, stöldrum nú aðeins við. Ég hef aldrei á minni nítjánoghálfsárs ævi gengið á neinu sem gæti komist í líkinu við háa hæla! Í fyrsta lagi finnst mér vont að vera illt og þreytt í löppunum og er því alltaf í strigaskóm, við öll tækifæri. Í öðru lagi myndi ég eflaust vera stíf og þvinguð og algjörlega laus við mitt gífurlega þokkafulla göngulag, og það væri nú ekki fallegt. Held ég splæsi samt í einu pari, maður má nú ekki vera halló (hallærislegur).

Eins hef ég heyrt að augnblýantar séu að koma sterkir inn, sjúkket, ég ræð allavega við þá tísku.

Annars er minn heitasti draumur þessa dagana að eignast saumavél. Já, ég sagði saumavél. Ég sem kann ekki einu sinni að þræða nál! Ég held nefnilega að málið sé algjörlega að taka sig til og læra að sauma föt. Vandamálið er bara það, að ég hef enga ódýra saumavél fundið hér í Kaupinhavn (ég vil helst ekki notaða, ég er með ofnæmi fyrir notuðu dóti). Hefði helst viljað finna eina á 2.000 ISK, svona eins og fæst í Rúmfó heima... En jæja, ætli ég verði ekki að bíða með að sauma hryðjuverkin þar til ég eignast pening og bankanum þóknast að senda mér PIN-númerið á kortinu mínu.

Og já, svona í lokin, fyrir þá fréttaþyrstu. Af mér er ekkert nýtt að frétta, vinna og skóli og vinna og skóli. Og ég er með vöðvabólgu vegna vinnuálags. Sniff.

Jæja, best að fara og baka bolludagsbollur! Já, það gerist allt ofurhægt í bankanum hér í Danmörku og þar sem ég á aðeins 10 danskar krónur í klinki og ekkert PIN-númer, þá get ég ekki keypt mér mat. En ég á fullt af hráefni í bolludagsbollur, ójá. Það er ekki amalegt.

Bestu kveðjur úr sól og 11,0 stiga hita í kóngsins Kaupmannahöfn, Anna Haralds

Myndaheimildir: Hér og þar af gúgúl.

Fastelavn er mit navn, boller vil jeg have

Góðan daginn ástarpungar og aðrir pungar!

Í morgun reis ég úr rekkju stundvíslega klukkan fimm, ég verð jú að halda svefnrútínunni í skorðum. Jájájá. Ég bið ykkur enn og aftur um að afsaka hve langt líður á milli færsla hjá mér, ég er bara svo ferlega tímabundin því það tekur svo langan tíma að ferðast til og frá vinnu. Ætla að fá mér nýja vinnu við fyrsta tækifæri.

Eins og kannski flestir vita, þá hafa miklar óeirðir verið hér í bænum frá því fimmtudaginn, en þá var Ungdómshúsið svokallaða rýmt. Voru því þónokkur átök milli lögreglu og ungmenna áNörrebrogade á fimmtudag og föstudag; Kantsteinar, bál, táragas, bensínsprengjur, þúsundir af aukalöggum, nokkur hundruð handteknir, brotist inn í skóla, veggjakrot, skemmdir, drykkja, kveikt í einkabílum... Og skólinn minn liggur á Nörrebrogade. Mætti ég þó galvösk í skólann á föstudagskvöldið og ætlaði aldeilis að verða vitni að smá átökum! Þurfa að hlaupa undan kantsteini, vera óvart tekin föst af flottum löggukalli og komast svo kannski á mynd á forsíðuna á MetroXpressen þar sem ég væri að hlaupa undan táragassprengju... En það gerist aldrei neitt svo spennandi í mínu lífi og það var allt í ljúfa löð þegar ég fór í skólann. Kennarinn fór á 10 mínútna fresti út í glugga til að athuga hvort það færu ekki alveg örugglega einhver átök að byrja, svo við gætum slúttað þessu og farið heim... Seinna kvöldið afþakkaði ég svo öll tvö djömmin sem mér var boðið á, því öllum fannst svakalega spennandi að sitja að sumbli öldurhúsum á Nörrebrogade, en ég vildi helst ekki lenda í neinum átökum um miðja nótt og fá kantstein í hausinn. Og sjá, seinna um kvöldið varð allt gjörsamlega brjálað í bænum og ég hefði sennilega ekki komist heim aftur fyrr en undir morgun hefði ég skellt mér á átakasvæðið.

Annars hef ég þungar áhyggjur af sjálfri mér þessa dagana. Ég er orðin svo húsmóðurleg! Ég svoleiðis þvæ þvott villt og galið, laga til á hverjum degi og í gærkvöldi bakaði ég vatnsdeigsbollur. Geri aðrir betur! Reyndar verð ég seint talin góð eldabuska. Ég er viss um að heimilsfræðikennararnir frá því í grunnskóla fá enn martraðir út af mér, því ég var svo hrikalega ósjálfstæði í eldhúsinu að ég vildi ekki einu sinni vigta hveitið, hvað þá að fylgjast með kökunni í ofninum! Einmitt þess vegna er ég svo ferlega góð í uppvaskinu enn þann dag í dag... En ég skellti sem sagt í bolludagsbollur í gær og var í beinni við mömmu allan tímann, Guð blessi gemsann. Reyndar var ofninn ekki alveg upp á tíu fiska, því það er enginn hitamælir á honum! Þannig að ég þurfti að gjöra svo vel og giska og skella síðan bollunum inn í óvissuna. Frá því er skemmst að segja að ég þurfti að hafa bollurnar inni í 45 mínútur í stað 20 mínútna, og voru þær afskaplega stökkar að utan og hálfhráar að innan. Samt bauð ég Þjóðverjanum sem býr hérna í bollur með hindberjasultu, rjóma og glassúr, og hafði hann sjaldan á ævi sinni smakkað nokkuð jafn undursamlegt. Svo stakk hann upp á að við prófuðum hinar ýmsu samsetningar á bolluinnihaldi, hafið þið smakkað með banana, jarðarberjasultu, rjóma og glassúr? Það er himnaríki! Svo þegar ég vaknaði í morgun voru afgangssbollurnar orðnar mjúkar og góðar, ekki amalegur morgunmatur skal ég ykkur segja...

Danskan er öll að smella saman hjá mér, og get ég meira að segja skeggrætt í síma um daginn og veginn. Er það heilmikil framför, því yfirleitt finnst mér best að horfa á munninn á manneskjunni sem er að tala. Danskan hjá mér er þó ekkert alltaf að gera góða hluti. Í lestinni um daginn lenti ég til dæmis á spjallið við einhvern mann, og hann spurði hvort ég væri frá Borgundarhólmi. Borgundarhólmi!?! Ef einhver lesandi getur frætt mig um mállýskuna sem töluð er í Borgundarhólmi, þá má sá hinn sami kommenta hið snarasta... Annars er ég nú yfirleitt spurð að því hvort ég komi frá Noregi.

Eins get ég stundum verið alveg glær. Ég gríp annað slagið íslenska Nyhedsavisen með mér á lestarstöðvunum og les blaðið á leiðinni í vinnuna. Hef ég aldrei skilið þennan óskapa áhuga sem fréttamenn hafa á Indlandi í því blaði, enda er stór hluti blaðsins tileinkaður Indlandi. Þess vegna hef ég alltaf flett hratt og vel í gegnum þær síður sem merktar eru Indlandi og hugsað í hvert skipti að það hljóti að vera einkar mikið af indverskum innflytjendum í Kaupmannahöfn, annars væri varla lögð svona mikið áhersla á þetta efni. Það var ekki fyrr en í gær þegar ég var að skoða fréttir á Politiken á netinu, að það rann upp fyrir mér að "indland" þýði hreint ekki "Indland", heldur þýðir það "innanlands"!!! Ég held ég fari bara aftur heim til Íslands. Og síðan þýðir peber ekki pipar heldur paprika. Sjitt.

En í dag er sunnudagur, klukkan er rétt rúmlega níu og fuglarnir syngja. Held ég skelli mér í föt, skutli Britney á fóninn og nái rjómabollunum af mér aftur með nýstárlegum dönsum fyrir framan risaspegilinn minn. Síðan ætla ég í eitt allsherjar "windowshopping" í dag, og hugsa um allt sem ég ætla að kaupa þegar ég verð alveg ferlega rík. Sem mun sennilega aldrei gerast, því skatturinn stelur öllum peningunum mínum.

Ætla að þjóta! Bestu kveðjur, Anna sem á ekki pening því skatturinn stelur honum öllum og bankinn klúðraði öllu sem hægt var að klúðra þannig að Anna á hvorki heimabanka né debetkort og því verða launin að standa óhreifð á bankareikningnum þar til eftir margar vikur því það gerist allt svo hægt í Danmörku.


Muna: Kynna mér mállýskur í Borgundarhólmi.