Ég held ég gangi heim, held ég gangi heim

Jæja góðan daginn! Ef einhver veit hver ber ábyrgð á öllu þessu myrkri, þá má sá hinn sami gefa sig fram hið snarasta! Við þurfum að spjalla aðeins saman.

Ég er sem sagt stödd á Íslandinu góða, kom í gærkvöldi. Við Hildur Eva vorum ferðafélagar og gekk ferðin stóráfallalaust fyrir sig. Lentum í hlussuröð á Kastrup, þurfti bara að borga 5 kíló í yfirvigt (var samt með 10 kíló, húrra!), fórum og fengum okkur (ókeypis) pylsu hjá dönskum félaga mínum sem vinnur í Kastrup, misstum ekki af fluginu, fengum vondan flugvélamat, smá ókyrrð í lofti við lendingu en mín alveg pollróleg (enda ekki flughrædd) og flugmaðurinn kunni ekki að lenda mjúklega. Svo tókum við flugvallarútuna og brunuðum til Reykjavíkur, þar sem Doddi frændi Hildar og Lóa konan hans kipptu okkur með norður. Var svo komin hingað klukkan ca. hálftíu í gærkvöldi. Ljúft.

Reyndar má nú segja að þótt ferðin sjálf hafi gengið slétt og fellt fyrir sig, þá tókst okkur Hildi nú samt að gera okkur að smá fíflum í Kastrup. Við vorum búnar í öryggishliðinu og ætluðum að fá okkur litla töskuvagna undir allan handfarangurinn (sem var nú ekki í minna laginu) og hlupum að tveimur fínu fínu vögnum sem við sáum standa á miðju gólfi. Uh já. Það var greinilega ástæða fyrir því að þessir tveir vagnar stóðu þarna aleinir, því þeir voru nefnilega fastir saman og engin leið að ná þeim í sundur! En við Hildur (eða bara Hildur samt) getum verið svolítið of þrjóskar og því var togað og rykkt og hamast á grey vagnadruslunum alveg þangað til við náðum þeim í sundur. Það tók dálítinn tíma, áhorf annarra ferðalanga og svita, en það tókst. Er ekki frá því að ég hafi skammast mín eilítið fyrir aðferðirnar, en maður verður nú að redda sér, ikke?

Og það er svo gott að vera komin heim, þrátt fyrir myrkrið. Hér í húsinu mínu er nefnilega hlýtt og hreint og fullur ísskápur af mat - öfugt við það sem ég á að venjast úti í Danmörku. Svo sat ég og spilaði á píanóið fram á rauða nótt og svei mér, ég kann ennþá alveg helling! Var eitthvað með áhyggjur af þessu...

Íslenska símanúmerið mitt er (00354) 848 6686.

Ég held samt að það muni taka smá tíma að venjast íslenska lífinu aftur (höfum það í huga að ég hef ekki komið hingað síðan um seinustu jól og þar áður hafði ég ekki komið hingað í 7 mánuði). T.d. lenti ég í stórkostlegum vandræðum í gær með að skilja íslensku peningana. Ég er aðeins búin að missa verðskynið - og hvaða djókur er þetta eiginlega með allt þetta klink? Ég fór í sjoppu og (eftir að hafa misst mig yfir verðinu) þá ætlaði ég að borga með klinki sem mér hafði áskotnast yfir daginn. En ég stóð bara og starði og fattaði ekkert hvar ég átti að byrja og hvernig maður ætti að telja þetta svo ég rétti afgreiðsludömunni bara seðil (sem var by the way ógeðslega fyndinn á litinn). Fór svo og taldi klinkið mitt til þess að reyna að átta mig á þessu og taldi og taldi og endaði í 210 krónum. FULLT VESKI!!! Við erum að tala um að þetta eru tveir peningar í Danmörku! Fannst mér þetta nú heldur slappt.

Annar hlutur er að ég kann ekki lengur að biðja um hluti í sjoppum. Ég kann engan veginn við að fara inn í sjoppu og segja "Ég ætla að fá eina pylsu með...". Eruð þið ekki að grínast með ókurteisina? Ég, kurteisi Daninn, er nú meira á því að segja "Ég vildi gjarnan biðja um eina pylsu með...". Ég á aðeins eftir að pæla í þessu og finna einhvern góðan frasa til þess að nota á íslensku. Allar uppástungur eru vel þegnar.

Þannig að já, allt í góðum gír hér á bæ. Seinna ætla ég svo að setja inn myndir úr litla road-trippinu okkar Hildar á Mörkinni góðu þar sem grasið er ennþá grænt og það birtir stundum á daginn.

Hafið það gott ástarpungar,! Adiós, Anna Víkingur.