Vorið er komið og grundirnar gróa

Það er svo gott veður hér í Danmörku að það er eiginlega lygilegt. Það styttist í að hitastigið kalli á mínípils og hlíraboli, og þá verður gaman að lifa! Enn sem komið er er pínulítið of kalt fyrir slíkan gelluklæðnað, en sólin skín samt allan daginn alla daga og vona ég að ég geti vígt ofurstutta mínígallapilsið mitt eftir svona 2-3 vikur. Hingað til hefur pilsið aðeins verið notað með leggings inni á reykmettuðum öldurhúsum, en ég bíð eftir að það fái að njóta sín berleggjað í sólinni.

Núnú, fátt markvert hefur gerst frá því ég bloggaði seinast, og ætla ég því ekki að eyða tíma ykkar með því að skrifa um dönskuskólann og hversu mikinn þvott ég þvoði í gær. Nei, í dag ætla ég að ræða um internet-svindlara! Hoho.

Fyrir nokkrum dögum síðan sá ég auglýst í sjónvarpinu svokallað "green-card lottery", en fyrir þá sem ekki vita, þá er græna kortið það sem maður þarf ef maður ætlar að flytja til Bandaríkjanna. Og þar sem ég sat með tölvuna í fanginu þegar auglýsingin var birt, þá fór ég inn á heimasíðuna sem var auglýst og sá að til þess að taka þátt, þá þyrfti maður að skrá inn nafn og heimilsfang, ásamt tölvupóstfangi og síma. Og þar sem ég hef (án gríns) mikinn áhuga á að eignast eitt stykki grænt kort, þá skráði ég inn þessar umbeðnu upplýsingar og ætlaði nú aldeilis að detta í lukkupottinn. Svo ýtti ég á "áfram" takka og bjóst við að skráningu væri lokið.

En þá var ég stoppuð, og sagt að ef ég vildi vera með, þá þyrfti ég að gefa upp kortanúmer og borga einhverja dollara. Og þar sem ég er með smá þykkildi á milli eyrnanna og veit að maður á ALDREI að þurfa að borga neitt til þess að fá greiddan út vinning á internetinu, þá lokaði ég glugganum og ákvað að þetta væri asnalegt lottó. Ef þetta væri þá alvöru lottó.

Núnú, með brostna drauma um að verða frægt fólk í Hollywood, þá hélt ég áfram að stara á imbakassann og pældi ekkert í þessu meir.

Daginn eftir hringdi svo síminn minn frá óþekktu númeri. Ég að sjálfsögðu svaraði, og þá var einhver kona frá Bandaríkjunum í símanum.

Kona: Hæ, heyrðu, ég sé að þú varst byrjuð að sækja um að vera með í lottóinu, en hættir svo við á miðri leið. Mætti ég spyrja hverju það sætir?
Anna: Já, ég sá að maður þyrfti að borga.
Kona: Er það eina ástæða þess að þú hættir við?
Anna: Já.
Kona: Get ég einhvern veginn hjálpað þér með að fylla út í reitina? Áttu kreditkort?
Anna: Nei (sem er alveg satt).
Kona: Nú, þú getur líka notað debetkort...
Anna: Hahaha, ég ætla ekki að gefa upp debetkortanúmerið mitt til þess að taka þátt í lottói um græna kortið! Ég er nú ekki alveg að plana flutninga þangað neitt á næstunni sko...
Kona: Já, en þetta er svo lítið mál!
Anna: Já, en það eru bara 50.000 græn kort í boði, og ef kannski milljón manns sækja um, tjah, þá hef ég lítinn áhuga á að kortanúmerið mitt sé á þvælingi einhversstaðar úti í heimi.
Kona: Já, en ég skal hjálpa þér með þetta!
Anna: Nei, takk, ég á ekki pening.
Kona: Ég get líka hringt aftur á morgun ef þú þarft tíma til að redda pening... Á ég að hringja aftur á morgun?
Anna: Nei takk, ég hef það fínt. Bless bless!

Núna síðustu daga hefur síðan rignt yfir mig tölvupóstum frá þessu lottói, þar sem mér er sagt að ég sé nú aldeilis dottin í lukkupottinn, því nú sé búið að lækka verðið og svo framvegis og svo framvegis. Sem betur fer gaf ég upp ruslpóstanetfangið mitt við skráninguna, ha ha ha! Já, ég á ruslpóstanetfang. Mæli með því að allir búi sér til svoleiðis.

En nú ætla ég út að skokka, hafið það gott og passið ykkur á internetsvindlurunum! Bestu kveðjur, Anna sem er ekki alveg jafn vitlaus og hún lítur út fyrir að vera

Zzzzz Zzzzz Zzzzz

Í dag er ég búin að brasa og bardúsa heilmikið. Vaknaði klukkan sjö að dönskum tíma (klukkan fimm að íslenskum tíma) og lá í rúminu í tvo klukkutíma og las snyrtiblöðin mín tvö sem hún móðir mín smellti í póst fyrir mig. Gerði svo ýmsar förðunartilraunir þegar ég loksins nennti að reisa mig úr láréttri stöðu um níu-leytið og tókust aðfarirnar framar vonum. Var ég því ansi gelluleg svona í morgunsárið, og þegar ég var búin að gúffa í mig fullum disk af súrmjólk með hnetulausu og sykurhjúpuðu múslíi, þá var ekki seinna vænna að skella sér út fyrir hússins dyr.

Fyrst lá leið mín að póstkassanum, en þar beið mín PIN-númerið á kortinu mínu, mér til mikillar gleði. Og vegna þess að sólin skein, fuglarnir sungu og hitinn mældist um 20 stig í sólinni, þá ákvað ég að nýta daginn í eitthvað afar skynsamlegt. Fór ég því sem leið lá í næstu kommúnu til þess að skella mér í Aldi, sem er lágvöruverslun með afar takmarkað vöruúrval. Það var reyndar ekki langt að fara, því ég þarf aðeins að labba í 5 mínútur, og þá er ég komin úr Kaupmannahafnarkommúnu (sem er kommúnan mín) og yfir í Rödovrekommúnu.

Og zjitt, nú hætti s-takkinn minn að virka! Og þar zem ég nenni ekki að gera "afrita og líma" í hvert zkipti zem mig langar zkrifa ezz, tjah, þá verður zetan bara að taka við.

En já, fór zem zagt alla leið yfir í næztu kommúnu til þezz að fara í Aldi. Og nei, tilgangurinn var ekki að kaupa mat, heldur að gera verðzamanburð! Ég zem zagt ztrunzaði einz og ztormzveipur um búðina og zkráði zamvizkuzamlega niður verðin á öllum helztu vörunum zem ég kaupi þegar ég fer í búð. Ég hafði að að zjálfzögðu búið til lizta yfir þær vörur heima, zvo þetta var ekki mikið mál. Næzt lá zvo leiðin í Netto, zem er í Kaupmannahafnarkommúnu, 5 mínútur frá húzinu mínu og 5 mínútur frá Aldi. Þar lék ég zama leikinn. Á morgun ætla ég zvo í Fötex, Rema1000, Irma, DögnNetto og Zuperbrugzen zem er allt í göngufæri frá húzinu mínu, já maður verður að vera með öll verð á hreinu... Enda er ég afar mótfallin því að þurfa að eyða peningunum mínum í mat, það er álíka leiðinlegt og að þurfa að eyða peningum í inneign í zíma. Það er nefnilega miklu zkemmtilegra að kaupa zér ný föt! Og nýja zkó! Og nýja zokka! Og ný nærföt! Zvo ég tali nú ekki um znyrtivörur, maður minn...

Reztin af deginum fór zvo meztmegniz í zjónvarpzgláp og hangz. Hefði zamt eiginlega þurft að laga pínu til og fara í zturtu og þvo þvott og gera við rúllukragann á flottu gráu prjónapeyzunni minni., en ég geri það bara á morgun. Zagði hænan og lagðizt á bakið...

Vá, það tók rúmlega tvo klukkutíma að koma þezzu frá mér. Ég þarf nefnilega alltaf að gera zvo margt í einu, zjáið til...

Ætla að hætta þezzu röfli og lofa að blogga ekki aftur fyrr en ég hef eitthvað að zegja. Áztarkveðjur, Anna zem á lokzinz PIN-númer og getur þar af leiðandi eytt peningunum zínum villt og galið í allzkonar óþarfa, júhú!

Afar upplífgandi færsla

Já, best að skella inn einni færslu fyrir svefninn.

Þó hef ég alls ekkert spennandi að segja, ég er bara að æfa mig því það eru aðeins eftir u.þ.b. fimm birtingarhæfar gelgjufærslur og það væri nú verra að vera alveg kolryðgaður í að skrifa ferskar færslur þegar þau ósköp verða búin...

Af mér er allt fínt að frétta. Ég er ennþá atvinnulaus, en ástandið er samt ekki kolsvart. Ég get nefnilega farið hvenær sem er á ráðningarskrifstofuna sem skaffaði mér þvottahúsvinnuna og fengið vinnu við einhver íhlaupastörf. Já, hæstráðendur á þvottahúsinu voru nefnilega svo hæstánægðir með mig sem starfskraft, að ráðningarskrifstofan blátt áfram neitaði að leyfa mér að segja endanlega upp og er ég því skráð sem "óvirk tímabundið" í skránum hjá skrifstofunni. Mikil ósköp. Þó ætla ég að þrauka aðeins lengur atvinnulaus (jah, get nú kannski ekki að ég sé búin að vera alveg ofvirk í atvinnuleitinni) og skella mér í málið af fullum krafti í næstu viku. Nú, annars er það bara þvottahúsið...

Skólinn gengur svo ljómandi vel að jafnvel elstu menn muna ekki eftir jafn áhugasömum nemanda. Þarna sit ég og brillera í hverjum tímanum á fætur öðrum og er orðin alveg ferlega góð í öllum glottal-stoppum og áherslupunktum. Svo ekki sé minnst á að LOKSINS eftir að hafa lært dönsku í fleiri fleiri ár, þá fann ég einhvern sem getur útskýrt almennilega fyrir mér muninn á "som" og "der". Það var ákaflega gleðilegur dagur.

Hvað fleira? Jah, harla fátt sussum... Held ég nenni ekki að hugsa meira í kvöld, svo ég ætla að slútta þessari færslu og fara að sofa. Ætla svo að rísa úr rekkju við fyrsta hanagal á morgun og þvo þvott og ryksuga. Hugsa að ég skelli líka í fjórfalda uppskrift af pönnubökuðu speltbrauði, og hver veit nema ég kíki í bæinn og fari í smá window-shopping... Óþarfi samt að ætla sér of mikið í fang (ég er handviss um að þetta er bandvitlaus notkun á orðatiltækinu! Einhver sem veit betur?) því ég þarf jú líka að hafa tíma til þess að hanga allrækilega fyrir framan imbakassann...

Bestu kveðjur frá Kaupinhavn, Anna "Glottal Stop" Haraldsdóttir


PS. Ef þið eigið leið um Köben og heyrið allt í einu hávaðasamt bölv og ragn á íslensku, þá eru 90% líkur á að Pólverjarnir úr bekknum mínum séu þar á ferð. Ég ber alls enga ábyrgð á þeim ósköpum, sussu nei...

Já halló?

Góðan daginn, perrar mínir og frúr!

Í dag skín sólin líkt og aðra daga, og þess vegna ætla ég út að skokka svona í morgunsárið. Kannski maður skelli samt inn einni gelgjufærslu fyrst, svona svo fólk komi ekki að tómum kofanum þegar það kíkir hingað í dag.


Fimmtudagur, 3. apríl 2003

Ég lenti í furðulegu símtali í morgun. Og ekki í gemsanum mínum, heldur í heimilissímanum. Svona var símtalið:

Díulíulíulíu! Díulíulíulíu! (Þetta er síminn að hringja klukkan 07:45).
Anna: “Halló?”
Kona: “Hæ!”
Anna: “Hæ!”
Kona: “Ég gleymdi einu!”
Anna: “Jáááá, hverju?”
Kona: “Þú VERÐUR að koma með kassana, ég gleymdi þeim! Þeir eru við hliðina á útvarpinu, sérðu þá?”
Anna: “Aaaööö, nei... Hver er þetta?”. (Og hvaða kassar?)
Kona: “Þetta er MAMMA ÞÍN!!!”
Anna: “MAMMA? Nei, mamma er sofandi...!” (Eða hún var það allavega fyrir tveimur mínútum síðan)
Kona: “Hvað meinarðu??? Ó, afsakið!”
BÍP BÍP BÍP

Samkvæmt símnúmerabirtinum, þá hafði konan greinilega svissað tveimur stöfum í númerinu og þar af leiðandi hringt í vitlaust númer...



Hafið það gott í dag! Sólskinskveðjur, Anna Björk Haraldsdóttir

Run, Forrest, run!

Og þá er komið að gelgjufærslu dagsins:


Þriðjudagur, 25. mars 2003

Í dag er þriðjudagur. ÞRIÐJUDAGUR! Það er í miðri viku! Nei, ekki EINU SINNI í miðri viku, það er næstum því í byrjuninni á vikunni! Where is my star?

Venjulega er sundtími á þriðjudögum. En ekki í dag (´c,´) Sundlaugin var 25°C. BRRRR! Svo það var íþróttatími í staðinn! En ég þoli ekki heldur íþróttir... Og ég hafði engin íþróttaföt. Sorglegt!!! Ég var í síðu svörtu pilsi, grárri skyrtu og rauðum, flegnum bol. Hentugt. Ég fékk lánaðar stuttbuxur hjá vinkonu minni sem er ekki í sama bekk og ég. Strákarnir í bekknum mínum fóru í fótbolta. Stelpurnar í bekknum fóru í sund (!). Ég vildi hvorki fara í fótbolta NÉ í sund. Kennarinn sagði mér að fara niður í salinn, hlaupa á brettinu í 5 mínútur og fara svo og lesa Séð&Heyrt í setustofunni í íþróttahúsinu. DÁSAMLEGT!!!!



Eins og sést á þessari færslu var íþróttakennarinn alveg að gefast upp á mér. En hey, ég get ekkert að því gert að mér leiðast íþróttir... Njótið dagsins :) Knus og kram, Anna Björk

Já já

Góðan daginn herrar mínir og frúr! Hér kemur gelgjufærsla dagsins:


Mánudagur, 17. mars 2003

Það kemur afar afar sjaldan fyrir að ég sofi yfir mig. EN stundum gerist það að ég vakna aðeins of seint. Eins og í morgun. Pabbi kom inn til mín klukkan 7:40 og spurði hvort ég ætlaði ekki í skólann í dag. “Ó sjitt!” hugsaði ég. Ég vakna venjulega klukkan 7:15. Ég hoppaði fram úr hlýju og góðu rúminu og hugsaði um af hverju ég hefði ekki vaknað fyrr. Ástæðan var augljós: Ég sofnaði aftur eftir að síminn hafði vælt! Nú var ég virkilega stressuð. Rútan myndi koma klukkan 8:05. Ég tók einhver föt út úr fataskápnum. Rautt pils og einhver bolur. “Ekki slæmt” hugsaði ég, því venjulega tekur það mig minnst 5 mínútur að ákveða í hvað ég ætla. Ég þaut inn á baðherbergið. Burstaði í mér tennurnar, málaði mig. Leitaði að einhverjum skartgripum. Fann tvö hálsmen, eitt armband og eitt ökklaband. “Ó nei! Af hverju týni ég alltaf úrinu mínu!?! MAMMA! Hvar er úrið mitt?” Ég fann það á píanóinu. Ég greiddi mér. Fann úlpuna mína, snjóbuxurnar, húfu, trefil og önnur hlý vetrarföt og klæddi mig eins hratt og ég gat! Rútan var einn kílómetra frá húsinu. Ég dró djúpt andann, í fyrsta skipti þennan morgun. Slappaði pínu af. Klukkan 8:05 gekk ég rólega út í rútuna, sem leggur sjö metra frá útidyrunum á húsinu mínu. Allt í einu varð þetta alveg eins og venjulegur dagur. Þetta reddast alltaf!


Vá, talandi um innihaldsríka færslu! Hafið það gott í dag og njótið veðursins heima á Fróni, múhaha! Bestu kveðjur, Anna sem týnir ennþá alltaf úrinu sínu á morgnana

Ryksugan á fullu

Ég verð seint talin snyrtipinni. Vissulega tek ég mín köst af og til og laga til, en þess á milli nenni ég því engan veginn. Akkúrat þess vegna er herbergið mitt allt á hvolfi í þessum rituðu orðum, en ég ætla að reyna að ráða bót á því seinnipartinn. Eftirfarandi færsla er afar lýsandi fyrir sjálfa mig enn þann dag í dag.


Mánudagur, 10. mars 2003

Ég þoli ekki að laga til í herberginu mínu. Það tekur svo langan tíma! Sérstaklega vegna þess að ég geri það bara á tveggja mánaða fresti. Undanfarna daga hefur mamma verið að segja “Jæja, kannski ættirðu bráðum að laga til í herberginu þínu!” Fyrst var ég alveg bara “Laga til í herberginu mínu? Af hverju? Það er svo fínt!” Í gær gekk ég inn í herbergið mitt. Á skrifborðinu mínu voru 3 hrúgur. Í fyrstu hrúgunni voru bækur. Í annarri hrúgunni voru nótur. Í þriðju hrúgunni var allt snyrtidótið mitt og skartgripirnir. Á gólfinu voru tvær hrúgur. Í annarri hrúgunni voru föt. Í hinni hrúgunni voru allir geisladiskarnir mínir, sem þremur vikum áður höfðu hrunið úr geisladiskastandinum. Á stólnum mínum var ein hrúga. Efst í þeirri hrúgu voru föt, og neðst voru bækur. Á hljómborðinu mínu voru tvær hrúgur, önnur með fötum og hin með nótum. Gítarinn minn var týndur, og hvar klarinettið hvar, ég hef ekki hugmynd! Og meira að segja á rúminu var ein hrúga, með fötum.

“Vááá, ég á svooo miiikið af fööötum!!!” hugsaði ég með sjálfri mér og fór að hugsa um af hverju ég ætti allt í einu svona mikið af fötum. Ég leit inn í fataskápinn. Hann var fullur af fötum! “Ó nei!” hugsaði ég. “Hvaðan kemur þetta eiginlega allt saman! Og allar þessar bækur! Where is my star!?!” Ég uppgötvaði að sennilega væri smá óreiða í herberginu mínu. “Jæja, best að byrja!” Ég gróf upp geisladisk úr geisladiskahrúgunni. Eftir þriggja tíma vinnu var verkið klárt, og fulli fataskápurinn minn var alveg smekkfullur. Ég leit ánægð yfir herbergið. Nú mun ég sennilega ekki fara þangað inn næstu vikurnar, herbergið er svo fullkomið og ég vil ekki drasla það aftur til! Life is so cruel!


Hafið það gott í dag! Bestu kveðjur, Anna Haralds