Nej Anna, det hedder "FLYT DIG FOR HELVEDE!"

(Mín var að reyna að vera voða kurteis við einn samstarfsfélagann og sagði "Undskyld, må jeg lige komme forbi?" (afsakið, má ég rétt skjótast framhjá?) og þá gargaði annar samstarfsfélagi til mín það sem stendur í fyrirsögninni... jebb, maður er alltaf að læra!).

Og nú byrjar færslan.

Doj, maður getur nú stundum fengið nóg af sjálfum sér!

Já, þannig var það einmitt með mig í dag. Ég var eins og oft áður í vinnunni og sat á kassanum. Þá kom einhver kúnni til mín og spurði hvort ég væri nokkuð með tilboðsblað vikunnar við höndina. Það er hægt að segja orðið "tilboðsblað" á allmarga vegu á danskri tungu, og má þar meðal annars nefna tilbudsavis, avisen, brochure og svo videre. Og þessi tiltekni kúnni spurði einmitt hvort ég væri nokkuð með "katalogen" við höndina. Ég leit í kringum mig og sá engan katalog og tjáði kúnnanum að tilboðsblöðin væru því miður búin. Ekkert mál með það. Nema að svo fer ég að pæla í því hvort að maður noti orðið "katalog" á íslensku (stundum er maður bara alls ekki viss um hvað er íslenska og hvað ekki þegar maður hefur varla talað stakan staf í íslensku síðasta hálfa árið). Niðurstaða pælingar: Nei, katalog er ekki notað á íslensku, nema í eldgamalli og ævafornri íslenskri auglýsingu þar sem sungið var "Telefonkatalogen tele fonkatalogen telefonkatalogen telefonkatalogen telefonkatalogen - Telefonkatalogen tele fonkatalogen telefonkatalogen telefonkatalogen telefonkatalogen!" við afar grípandi lag sem ég veit því miður ekki hvað heitir. Eða hugsanlega er ég að fara með rangt mál um að þetta hafi verið íslensk auglýsing en það hefur mér allavega verið sagt og eins fylgir sögunni að þessi auglýsing fjalli um að ný símaskrá væri komin út (held að það ætti nú að vera nokkuð augljóst!).

Og frá því er skemmst að segja að ég fékk þetta skrambans lag á heilann og þegar ég fór að raða í hillur skömmu síðar gerði ég það í takt við lagið. Og eins þurfti ég að ganga í takt við lagið. Eftir að hafa sungið þetta ljóta lag aaansi oft í huganum í ansi langan tíma þá var ég orðin eilítið pirruð á sjálfri mér, nei ég var réttara sagt orðin alveg brjáluð á sjálfri mér, og ákvað að reyna að fá eitthvað annað á heilann.

Hóf ég þá upp raust mína í huganum: "Ó hve létt er þitt skótak"... Nei ég meina DJÓK! Ég meina "Ó hve létt er þitt óhljóð"... Nei ég meina DJÓK! Ég meina "Ó hve létt er þitt skó-ó-ó-uhhh-hljóð, ó hve lengi ég beið þín...".

Annars var helgin hin ágætasta. Á sunnudeginum fór ég í paintball með vinnunni þar sem ég fór á kostum og er ekki með nema einn marblett - og það á viðbeininu. Verður þó að viðurkennast að það var örlítið of heitt úti fyrir minn smekk, en hvað eru 29 gráður í hermannagalla með hjálm í þrjá klukkutíma svo sem á milli vina?

En nú verð ég að hætta þessu og fara að gera eitthvað af viti. Eins og t.d. að plana frídaginn minn á morgun, sem mun að öllum líkindum fara í verslunartúr í bæinn. Því svo fæ ég næst frí á sunnudaginn og svo tekur við æsispennandi tíu daga vinnutörn, þeink jú verrí næs! Ef ég verð ekki orðin rík eftir sumarið þá veit ég ekki hvað.

Og talandi um verslunartúr, þá er ég búin að finna afar sniðuga aðferð til þess að halda sjálfri mér við efnið í verslunarmiðstöðvunum! Jú sjáið til, mér finnst ömurlega leiðinlegt að halda á pokum og drasli auk þess sem axlirnar á mér eru ansi viðkvæmar vegna mikillar vinnu að ég get það ekki, og hef ég því hingað til alltaf gefist upp eftir að hafa keypt mér eina flík. En maður eyðir víst engum peningum með því móti og því hef ég tekið á það ráð að taka alltaf mér bakpoka á hjólum (merktum Verkalýðsfélagi Húsavíkur) þegar ég fer á búðarráp. Í bakpoka þessum geymi ég svo alla poka og veski og svo er hann líka afar hentugur til þess að geyma föt á þegar ég er kannski búin að sanka að mér sjö flíkum sem ætla að máta og er að skoða meira til (sem sagt skelli fötunum ofan á bakpokann, ekki ofan í hann!). Og sjá, ég get svoleiðis eytt fleiri fleiri klukkutímum í búðunum og eytt tífalt meiru en áður! Þvílík hamingja.

En nú er ég hætt og farin að leysa krossgátu í dönsku krossgátublaði fyrir börn...

Adjö! Bestu kveðjur, Anna sem skrifar alltaf alltof mikið