Anna í 20 ár

Fyrirmáli: Þessi færsla er löng og ég erfi það ekki við ykkur þótt þið lesið hana í nokkrum skömmtum. Einnig býst ég fastlega við að öll greinarskil verði í klessu, þar sem blogspot er ekki of samvinnufús þegar það kemur að myndbirtingu og greinarskilum. Aldurinn sem ég tilgreini miðast við ártalið á myndinni, þar sem það reyndist auðveldara við myndaöflun og skrif færslunnar. Get ég því verið t.d. fimmtíu ára á mynd þar sem stendur fimmtíuogeins árs því ég á afmæli á miðju árinu. Eins er ég meðvituð um að í þessari heljarinnar færslu gætu leynst tugir af málfræði-, orðtaka- og stafsetningarvillum. Athugið einnig að stiklað er á mjög stóru í þessari samantekt og margt sem ekki var pláss til þess að segja frá. Njótið vel!
---
Góðan daginn herramenn og heiðurskonur!

--
Í dag á ég afmæli og er þar með skriðin á þrítugsaldurinn. Er ég þó ekki neitt óskaplega miður mín því eins alþjóð veit þá er maður ekki orðinn gamall fyrr en maður er orðinn svona 21 árs.
--
Þó er þetta að sjálfsögðu merkilegur áfangi, því jafnvel þótt ég fagni ekki deginum með því að stökkva út í Ríkið og kaupa áfengi í hrönnum því það hef ég getað gert um langa stund, þá ætla ég að fagna honum með því að rifja upp ævihlaup mitt í máli og myndum og leyfa ykkur að njóta með. Taka skal samt fram að ég er búin að gera mér ýmislegt annað til dundurs og skemmtunar til þess að fagna deginum, bara svona svo fólk haldi ekki að bloggið sé hápunktur dagsins…
---

1987
Það var þann heiðursdag 29. júlí árið 1987 sem mér þóknaðist að fæðast. Var greyið hún mamma þá komin akkúrat þrjár vikur framyfir venjulegan meðgöngutíma og orðin ansi þreytt á ástandinu (vægt til orða tekið), enda er það fyrsta sem hún segir í dag þegar maður minnist á fæðinguna mína “Úúff, það var svo heitt”, því júlímánaðar þessa árs er minnst fyrir óeðlilegs og sjúklega mikils hita. En já, ég ætlaði sem sagt ekki að yfirgefa dvalarstað minn og því var ákveðið að mamma myndi verða gangsett eftir akkúrat fjögurtíuogþriggja vikna meðgöngu. En sjá, sama dag og hún átti að vera gangsett fór þó eitthvað að gerast svo gangsetning reyndist óþörf. En það er ekki þar með sagt að ég hafi ætlað mér að koma út þrátt fyrir að fæðingin væri farin af stað og ríghélt ég mér með kjafti og klóm og gerðist meira að segja svo fræg að skemma sogklukkuna á Húsavíkurspítala með þrjóskunni í mér, en klukkan slitnaði alls 7 sinnum. Eftir mikil erfiði og mikið vesen (vægast sagt) náðist þó að fiska mig út. Þó setti ég öll plön úr skorðum með því að fæðast svona seint (átti að fæðast 8. júlí) því það varð þess valdandi að hún móðir mín var aaalein á sjúkrahúsinu í heila viku þar sem pabbi var í heyskap og aðrir höfðu skipulagt utanlandsferðir sínar miðað við að ég fæddist 8. júlí en ekki þann 29... Og svo tek ég það fram að ég vildi aldrei snuddu, sama hversu mikið stóri bróðir minn reyndi að skrúfa henni (í bókstaflegri merkingu) upp í mig. Því að það kom nefnilega ekkert út úr snuddunni sjáið til, og það lét ég ekki bjóða mér upp á – foreldrum mínum til mikillar mæðu. Því að svo var ég nefnilega líka magabarn og eyrnabarn, hvað meira er hægt að biðja um? En til að fyrirbyggja allan misskilnings þá tóku foreldrar mínir þessu með ró og spekt og hugsa til fyrsta ársins míns með eintómri hlýju í brjósti.
Þarna er ég ca. þriggja mánaða, algjört bjútí :)
---

1988
Eins árs og allra manna yndi, nema stundum. Ég var nefnilega handviss um að ég væri nafli alheimsins. Reyndi ég meðal annars að sanna það með því að þykjast stjórna heiminum. Grenju- og frekjuköst voru alltíð þetta ár og reyndi ég á mörk foreldra minna sem mest ég mátti. Og svo grenjaði ég ennþá meira. En svo inn á milli var ég að sjálfsögðu algjör rúsína. Ég tók fyrstu skrefin mín (sem voru fimm talsins) á eins árs afmælisdaginn minn. Þremur vikum seinna fór ég að reyna að hlaupa og þremur mánuðum eftir það byrjaði ég að ganga á tánum og gekk varla öðruvísi þar til ég var þriggja ára. Allt til þess að æfa sig fyrir hælaskóna þið skiljið... Og svo gólaði ég, já. Ég talaði nefnilega á gólinu, og talaði ekki öðruvísi fyrr en ég var orðin þriggja til fjögurra ára. Og ekki nóg með að ég hafi gólað, heldur”söng” ég líka þegar ég talaði. Var því talað um Önnu hina sænsku fyrstu árin mín, þrátt fyrir að ég eigi engar rætur að rekja til Svíþjóðar og mamma lá aaalein á fæðingardeildinni svo það er ekki möguleiki á að börnum hafi verið ruglað saman.

Þarna er ég stödd í fjárhúsunum heima, algjör bolla
---

1989
Tveggja ára og enn gólandi og gangandi á tám...

Ég algjör rúsína úti á túni

---

1990

Þriggja ára og farin að muna eftir mér. Skapið sjatnað. Afmælisdaginn þetta ár munu foreldrar mínir muna það sem eftir lifir, en það var einmitt þann dag sem ég, fullviss um að heimurinn snérist í kringum mig, sagði að minnsta kosti þúsundogþrjátíu sinnum með litlu sætu þriggjaárastelpugólröddinni minni: ”Má ég blása attur?” og var þá að tala um afmæliskökuna mína. Hefur þetta verið brandari á mínu heimili alla tíð síðan og rifjað upp á hverju afmæli. Og ekki er verra að þetta afmæli er til á myndbandi, guð hjálpi okkur öllum.

Ég algjört rassgat í hæsnahúsinu hennar ömmu Steingerðar heima á Grænavatni.

---

1991

Fjögurra ára dúlla og allra manna yndi.

Dúkkurnar voru orðnar ansi stór partur af mínu lífi á þessu tímabili, þarna er ég einmitt úti að svæfa hana Lísu mína eftir að hafa þvegið öll fötin hennar í ekta vatni og hengt upp á dúkkusnúruna mína eins og svo oft áður... Verður þó að segjast eins og er að mér hefur hrakað allverulega í heimilisverkunum alla tíð síðan!

---

1992

Fimm ára og leikskólinn var sko málið! Man eins og það hafi verið í gær.

Og ég að sjálfsögðu með tískuhárgreiðslu þessa tímabils. Ég man eftir skyrtunni, en ég man ekki eftir þessum buxum! Og ég get svoleiðis svarið það að ég hef ekkert breyst frá því á þessari mynd, og ég er ekki að djóka!

---

1993

Sex ára og byrjuð í Skútustaðaskóla sem var með u.þ.b. 20 nemendur. Ég var eina stelpan í risastórum bekk sem innihélt mig og fimm stráka. Í þeim skóla var ég í þrjú ár, eða allt þar til skólar sveitarinnar voru sameinaðir. Ég lýg ekki að ég man hvert einasta augnablik úr Skútustaðaskóla. Ég man eftir fyrsta skóladeginum þegar ég uppgötvaði í forstofunni áður en ég mætti í fyrsta tímann að allir vaxlitirnir mínir voru dottnir úr pakkanum. Ég varð að sjálfsögðu alveg miður mín og mátti hún mamma raða öllum litunum í pakkann aftur áður en ég gekk inn í stofuna mína. Ég man líka eftir gömludansatímunum þar sem við lærðum Karl gekk út um morguntíma og fleira nytsamlegt. Og ófáum bílferðum á pallinum á prumpubíl kennarans þegar við fórum í leikfimi í félagsheimili þónokkuð frá skólanum. Ég man einnig eftir öllum sundtímunum, meðal annars þegar ég þurfti að fara inn í strákaklefann (hneyksl!) til þess að læra bringusundsfótatökin á þurru landi. Og heimilisfræðitímarnir, ég man ennþá eftir uppskriftunum og hver gerði hvað í hverjum tíma! Og ég man líka eftir því þegar ég var að fá mér að borða í mötuneytinu í hádeginu og var að fá mér tómatssósu úr glerflösku. Og svo allt í einu glúpp og risastór loftbóla full af tómatssósu lenti ofan á fiskinum mínum og ég fór næstum því að skæla. Að ógleymdum skólaböllunum! Ég man ennþá eftir því hvaða lög voru spiluð þar, og ég man einnig eftir því þegar ég missti fyrstu tönnina mína en það gerðist einmitt á skólaballi þegar ég var að borða ”upptakara” (saltlakkrís) og ég fór og setti tönnina mína í vasann á blómajakkanum sem mamma saumaði. Já, þetta man ég og meira til! En nú þurfum við að halda áfram með þessa færslu...

Þessi mynd er tekin á jólunum og ég man svo vel eftir þessum kjól og þessari hárspennu að það er ekki fyndið. Ekki veit ég samt hvernig mömmu hefur tekist að láta slöngulokkana halda sér enda hef ég aldrei náð að halda slöngulokkum í hárinu á mér, hvorki fyrr né síðar. Grunar mig að járnið hafi verið sett í hárið á mér mínútu fyrir myndatöku...
---

1994
Sjö ára skotta.

Ég í skólafötunum mínum sem ég fékk í sex ára afmælisgjöf frá mömmu og pabba og bræðrum mínum. Ég fékk einnig Mikka-mús skólatöskuna mína og fjóra bleika blýanta frá þeim. Sagan á bakvið fötin er nú samt sú að nokkru fyrir sex-ára afmælisdaginn minn hafði fjölskyldan farið í ferð inn á Akureyri. Ég var látin máta þessi föt í Hagkaup og fór svo næstum að skæla þegar mamma ”ákvað að kaupa þau ekki”. Þið getið rétt ímyndað ykkur hamingjuna þegar ég fékk svo fötin í afmælisgjöf! Þó tek ég það fram að mamma man ekki eftir að ég hafi mátað fötin, það hefur greinilega sært mig meira en hana... segi sálfræðingnum þetta! Þarna er ég einnig að spila á blokkflautuna mína. Á þessum tíma var ekki skylda í mínum skóla að læra á blokkflautu, en ég fór samt í einkatíma til tónlistarkennara til þess að læra á hana (og reyndar píanó líka). Þó gekk frekar brösulega að kenna mér að halda rétt á blokkflautunni, því ég vildi alltaf svissa höndunum eins og sjá má. Má því segja að ég hafi ekki lært að halda rétt á blokkflautu fyrr en ég fór að læra á klarinett 14 ára því það er ekki fræðilegur möguleiki að reyna að spila á klarinett með hendurnar öfugar...

---

1995

Átta ára og orðin ”geðveikt stór” að eigin mati. Ég man eftir því þegar ég sat í sandkassanum heima þegar ég var sjö ára og hlakkaði geðveikt til að verða átta ára því mér fannst það svo flott...

Þarna er ég heima hjá ömmu og afa á Grænavatni og er að búa til laufabrauð. Já börnin góð, fyrst eru búnar til deigklessur og svo eru þær settar í þvottarúlluna (notuð til þess að vinda föt í gamla daga) og svo rúllar maður og fær út flatt deig. Svo er diskur settur á flata deigið og kleinujárn notað til þess að skera meðfram og svo notar maður laufabrauðsjárn til þess að skera munstur í og svo brettir maður og pikkar og steikir og borðar. Reyndar eru fleiri ár síðan við hættum að rúlla okkar eigin kökur og fórum að kaupa þær tilbúnar, en það er nú annað mál. En já, þarna á myndinni er ég sem sagt með nokkrar deigklessur sem á eftir að rúlla. Þessar klessur kallar amma mín spjarir. Og taka skal það fram að mamma mín hataði þennan gula seríosbol af öllum lífs- og sálarkröftum, enda ákaflega ljótur á litinn að hennar mati. En ég elskaði þennan bol nú samt út af lífinu og það mátti alls ekki henda honum...

---

1996

Níu ára og barbí var lífið. Punktur.

Eins og sjá má var ég algjör gella á þessum aldri og átti bleikt herbergi. Ég ætla samt ekki að segja ykkur hvað ég var gömul þegar ég hætti að leika mér í barbí, dúddírú...

---

1997

Tíu ára og ég man hvað ég fékk í afmælisgjöf þetta ár. Jahérnahér.

Þarna er ég að sauma dúkkuföt. Get ég þó með sanni sagt að saumahæfileikar mínir hafa ekki þróast neitt frekar síðan. Og af hverju er ég svona brún á handleggjunum?

---

1998

Ellefu ára. Jájájá.

Þessi mynd er í algjöru uppáhaldi hjá mér. Þarna er ég á leiðinni á öskudagsball og mig minnir að ég hafi verið fegurðardrottning (allavega var það ekki dragdrottning!). Ég gjörsamlega elska þessa múnderingu, en ég man ekki í hvaða skóm ég var. Takið einnig eftir hvað ég er í stíl við lampann.
---

1999
Tólf ára og man harla fátt svona í öjeblikket. Minnir þó að það hafi verið þetta ár sem ég hélt upp á afmælið mitt með stelpupartíi úti í tjaldi.

Þarna er ég á fiskeríi við Eiðsvatn í sumarbústaðaferð austur á landi. Taka skal það fram að ég hef aldrei í mínu lífið fiskað neitt þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir, ekki einu sinni rusl! Hins vegar er ég ansi lunkin við það að festa spúninn á milli steina og jafnvel í peysunni hjá næsta manni, jájá...

---

2000

Þrettán ára og það ár var farið í skólabúðirnar á Reykjum. Þar var pælt í strákum og fötum daginn út og daginn inn. Mín að sjálfsögðu öll að komast á gelgjuna og tók því með mér hálft herbergið mitt í skólabúðirnar, má þar meðal annars nefna allskonar styttur og myndaramma og aðra skrautmuni sem allajafna prýða herbergi unglingsstúlkna. Var minn helmingur af herberginu mínu því það allra flottasta sem sést hefur á Reykjum frá upphafi...

Þarna er ég stödd í fermingarveislu á Húsavík. Og þennan bol notaði ég í mörg mörg ár...

---

2001

Fjórtán ára, mæ ó mæ! Ég man vel eftir þessu ári, árið sem ég byrjaði að mála mig og ganga í g-strengjum... Góðar stundir, góðar stundir! Skólaböllin í skólanum voru það allra heitasta, svo ég tali nú ekki um samskólamótin sem voru íþróttamót milli nokkurra skóla í sýslunni, og þar mátti nú sjá ýmsa myndarlega drengi...

Ég er ekkert öðruvísi en allir aðrir og þess vegna loka ég alltaf augunum þegar ég sé fermingarmyndir af mér. Ég vil helst ekki sjá þetta. Eða ég vil bara alls ekki sjá þetta! Ég man samt vel eftir fermingardeginum og ”magnaða partíinu” sem ég fór í kvöldið áður og var komin heim klukkan tólf sko! Vona að þið njótið myndarinnar, nú ætla ég að opna augun og flýta mér í næstu klausu!

---

2002

Fimmtán ára og níundi bekkur. Og mín orðin ansi mikil gella/gelgja!

Þessi mynd er tekin á jólunum, og ég nota þennan hlírabol ennþá, raunveruleikasjokk!!! Held ég þurfi að fara að versla... En ég meina hey, það er ekki eins og skálastærðin eða ummálið hafi stækkað eitthvað síðan þetta ár, ég hef mér það til málsbóta...

---

2003
Sextán ára og allt að gerast! Tíundi bekkur og mín að prófa sig áfram í fatastíl. Fatastíllinn var einfaldur: Allt það sem er í fataskápnum á að notast! Mætti ég því á hverjum einasta dagi uppstríluð í ýmsum múnderingum, skósíðum pilsum, klofstuttum pilsum (þó alltaf í sokkabuxum/fínum buxum innanundir, maður býr jú á ÍSlandi), bolum sem voru flegnir niður á nafla (í bókstaflegri merkingu!), í spariskyrtum og bara nefndu það. Ef ég átti það, þá notaði ég það. Eins gegndu skartgripir veigamiklu máli og ég gat ekki látið sjá mig án þess að vera allavega með risastóra eyrnalokka, tvö hálsmen og ökklaband. Þó var eitt atriði sem var mun mikilvægara en skartgripirnir, meiköppið!!! Á hverjum einasta degi allan tíunda bekkinn mætti ég stífmáluð í skólann. Meira að segja þegar ég var að fara í sund í öðrum tíma á þriðjudögum! Ég man samt eftir einum þriðjudeginum þar sem ég ákvað að prófa að mæta ómáluð í skólann því ég væri jú hvort sem er að fara í sund og nennti ekki alltaf að vera að berjast við að ná svertunni undan augunum á mér. Frá því er skemmst að segja að það gerði ég aldrei aftur! Þegar ég mætti í skólann læddist ég meðfram veggjum og leit ekki einu sinni upp. Og þegar einn bekkjarfélaginn spurði hvort ég væri þreytt (því að maður (eða allavega ég)) lítur þreyttur út þegar maður er ómálaður) þá var mér allri lokið og endurtók leikinn aldrei aftur. Og þess má geta að alltaf þegar ég var búin í sundinu flýtti ég mér sem mest ég mátti upp í skóla aftur áður en næsti tími byrjaði svo ég gæti málað mig upp á nýtt. Og oft var tíminn meira að segja byrjaður þegar ég stóð ennþá við spegilinn úti í horni á kennslustofunni og var að klára að mála mig. Hef ég mér þó það til málsbóta að ég lít í alvörunni illa út þegar ég er ómáluð. Hef ég stundum mætt ómáluð í vinnuna á þessu ári (2007) og hef ALLTAF fengið þessa setningu frá kúnnunum og oft mörgum á dag: ”Æ þú hlýtur að hlakka til að fara heim, ég sé það alveg á þér hvað þú ert þreytt!”.

Ég að gera mig klára fyrir útskriftarferðalagið til Danmerkur með níunda og tíunda bekk að heimsækja pennavinabekkinn. Þetta ferðalag var svo rosalega uppfullt af ævintýrum, vinskap og strákamálum að þegar ég kom heim úr ferðalaginu tók ég mig til og skrifaði niður allt sem ég mundi úr ferðinni og studdist þá við allítarlega ferðadagbók til þess að hafa dagsetningar og tímasetningar og önnur smáatriði á hreinu. Verkið telur fullklárað 61 síðu í Word með 12 punkta Times New Roman letri og einföldu línubili. Og ferðin var bara tíu dagar. Og það tók mig marga mánuði að skrifa þetta niður. Og þetta ritverk fær enginn að sjá, aldrei. Oh, hvað maður var mikil gelgja... Takið eftir því að ég er ekki í neinum sokkum á myndinni. Jú, því að fötin mín voru nefnilega öll með tölu komin niður í tösku (nema það sem ég er í á myndinni)! Mætti ég því berfætt í skólann dagana fyrir ferðalagið því að það var allt í þvotti. Fatnaðurinn skipti nefnilega miklu máli í ferðinni þið skiljið... Reyndar kannski of miklu, því að töskurnar voru alltof þungar og þetta var fyrir þann tíma sem allir áttu flugfreyjutöskur. Því varð ég að gjöra svo vel og dröslast með þessar tvær nýþöngu töskur um Danmörku þvera og endilanga, og það þótt mér ekki beint verk fyrir prinsessu og dekurrófu eins og mig...
---

2004
Sautján ára. Flutt að heiman og komin í framhaldsskóla með tilheyrandi skemmtilegheitum. Varð virkur bloggari þetta ár svo ég hef fátt annað að segja en: Kíkið á gamla bloggið mitt ef þið eruð forvitin um hagi mína þetta ár.

Þetta er eimitt ástæða þess að ég baka ekki. Hef oft reynt það, aldrei tekist það. Og það endar oftast svona. Skelfileg mynd samt, enda er ég ómáluð...

---

2005

Átján ára og enn í framhaldsskóla. Fátt fleira um það að segja.

Nei, ég er ekki í útlöndum, þessi mynd er tekin heima á Klakanum góða. Þó er ég nokkuð túrhestaleg! Jú sjáið til, ég var nefnilega (nauðug viljug) skráð á umhverfisþing af náttúrufræðikennaranum mínum. Gekk þetta þing út á það að hingað til landsins komu tugir af jafnöldrum mínum frá Alaska, Japan og Rússlandi og rædd voru umhverfismál í heila viku. Við bjuggum í sumarbústaðabyggð einhversstaðar hjá Vaglaskógi og björguðum vandamálum heimsins hvað varðar gróðurhúsaáhrif. Ákaflega fræðandi, en þó var aðalskemmtunin fólgin í því að hitta allt þetta nýja fólk og eignast búnt af nýjum vinum. Við fengum rauðar flíspeysur og derhúfur og boli og nafnspjöld og það kom meira að segja hálfsíðu viðtal við mig í Mogganum þar sem ég lýsti yfir áhyggjum mínum um þróun umhverfismála í heiminum. Og þarna er ég einmitt stödd á Hömrum hjá Akureyri þar sem allur hópurinn var látinn planta trjám. Reyndar verð ég að vera alveg hreinskilin og segja að ég snerti ekki einu sinni skóflu, því mér finnst leiðinlegt að planta. Stóð ég því bara hjá og tók myndir, svo ég á engan heiður í trjávexti á Hömrum...

---

2006

Nítján ára. Loksins búin með framhaldsskólann (var nú reyndar enn átján þegar útskriftin var) og stungin af til útlanda tveimur vikum eftir útskrift. Fyrst bjó ég í Svíþjóð í tvo og hálfan mánuð þar sem ég skrúbbaði hótelklósett og kynntist fullt af æðislegum Svíum og Finnum. Svo bjó ég í Hollandi í þrjá og hálfan mánuð þar sem passaði börn af miklum móð og kynntist Hollendingum.

Ég á útskriftardaginn minn, einn af skemmtilegustu dögunum í mínu lífi. Því að jú, ég fékk nefnilega svo mörg verðlaun í athöfninni og þar af leiðandi gríðarlega mikla athygli sem mér fannst nú ekki leiðinlegt. Já, ég varð semídúx þrátt fyrir að hafa aldrei lært heima nema fyrstu önnina mína á fyrsta árinu og því var þetta nú ekki amalegur árangur, kom mynd af mér í blöðin og svona...

---

2007

Tuttugu ára og enn á besta aldri. Jaddúddamía! Búsett í Danmörku, óákveðin með framtíðina. Í blóma lífsins :)

Í einum af tveimur sólskinsdögum sumarsins...

---

Annars þakka ég bara fyrir öll sms, símhringingar og aðrar kveðjur í dag, og þakka einnig fyrir lesturinn ef einhver náði svo langt :)

---

Allar mínar bestu kveðjur, Anna hin tvítuga :)