Köpenhamn :)

Ég fór eins og kunnugt er til Kaupmannahafnar á mánudaginn. Gekk það ósköp vel allt saman. Nema þegar ég var komin til Kaupmannahafnar og gleymdi að skipta um gjaldmiðil og tróð því sænskum krónum af miklum móði í farangursgeymslurnar á Hovedbanegården. Skyldi svo ekkert í því af hverju þetta ljóta drasl virkaði ekki! Þegar ég svo fattaði að nota danskar krónur, þá fór allt í klikk og ég borgaði óvart fyrir einhvern annan karl. Já já.

Fann síðan fjölskylduna mína, íha! (Fjölskyldan=Pabbi, mamma, Kristinn litli brósi og Friðrik litli brósi. Einar stóri brósi var heima á Íslandi). Dagurinn fór í rölt um bæinn, heimsókn í Believe it or not safnið og ýmislegt fleira. Allir voru á útopnu og brandararnir ruku út úr eyrunum á okkur, svona eins og vill oft gerast...

Brandara dagsins átti þó tvímælalaust mamma þegar hún bauð Kristni hovedbanepiller... Ha ha ha! Veit nú ekki hvort hún var búin að eyða löngum tíma í að semja þetta... (Fyrir þá sem ekki fatta, þá var mamma að meina höfuðverkjatöflur. Og fyrir þá sem fatta þetta ekki enn, þá heitir Aðalbrautarstöðin í Kaupmannahöfn Hovedbanegården. En mömmu fannst svo flott að kalla höfuðverkjatöflur hovedbanepiller, því "bane" er jú næstum eins og "bani" á íslensku, sem sagt eitthvað sem banar höfuðverknum...).

Og jesús, á ég að segja ykkur? Ég sá flottan karl á Strikinu sem tók það að sér að giska á aldur og þyngd fólks gegn borgun. Ef hann giskaði á rétta þyngd eða aldur (fór eftir því hvort maður vildi að hann gerði), þá þurfti maður að borga honum. Ef mismunurinn var hins vegar meiri en tvö kíló plús eða mínus eða tvö ár plús eða mínus, þá þurfti maður ekki að borga honum neitt. Ég sá að sjálfsögðu gullið tækifæri þarna með að fá hlutlaust álit á þyngd minni! Reyndar hafði ég ekki GRÆNAN GRUN um hversu þung ég væri í rauninni, enda ekki búin að stíga á vigt síðan heima á Íslandi. Grunaði samt að ég væri komin eitthvað yfir 60 kílóin (60 kíló=bannorð! 60=STRANGT átak), enda ekkert búin að hreyfa mig síðan ég kom hingað til Svíþjóðar.

En sem sagt. Ég bað karlinn um að giska á þyngd mína. Hann sigtaði mig út og pældi vel og vandlega og skrifaði síðan niður töluna. Og vitið þið á hvað hann giskaði? Fimmtíuogfjögur kíló. takk fyrir pent!!! Og hann náttúrulega vildi vera öruggur með sín tvö kíló í plús og mínus og hann tók það með í reikninginn að ég væri í frekar þungri peysu og í skóm og alles, svo ég lít út fyrir að vera á milli 52 og 56 kíló! Enda fékk karlinn líka nett sjokk þegar ég steig á vigtina, því hann var svo viss í sinni sök... En vigtin sýndi akkúrat 59 kíló, íha! Sem þýðir það að ég er í rauninni svona 58 kíló og jafnvel minna, því ég var náttúrulega búin að borða alveg helling þennan dag... Og ég segi íha, því ég er undir 60 kílóunum sem er miklu betra en ég þorði að vona, og líka því ég hef greinilega ekki þyngst um gramm síðan ég kom hingað!

Svo ég held því fram að spegillinn hér í Óðinsgötunni sé bilaður. Því ég lít sko ekki út fyrir að vera nein 58 kíló að mínu mati, hvað þá 54. Spurning um að fá hluta húsaleigunnar endurgreiddan fyrir að hafa svona bilaðan spegil?

En hvað um það. Ég er bara svo glöð með að líta út fyrir að vera grönn að ég bara varð að básúna þetta. Og þar sem mér finnst svo gaman að líta út fyrir að vera svona létt, þá sit ég núna og narta í epli... Er hér með hætt að borða brauð nema bara í vinnunni. Kannski maður komi sér þá niður í 56-57 kíló í raunþyngd? Ætla út að skokka á morgun ;) Jess maður :D

Og já. Ég er móðgaðist nú líka "örlítið" á mánudaginn. Við fórum sem sagt á "Believe it or not" safnið og ég sagði miðasölukarlinum að ég væri 15 ára til að fá ódýrara inn... og hann trúði því!!! Foreldrar mínir urðu samt himinsælir, því nú eiga þeir "loksins" tvíbura! Kristinn er nefnilega líka 15 ára, svo við gætum við jafngömul!!! Fyrir þá sem ekki vita, þá er ég fædd 1987 og hann árið 1991... Jeminn, hvað ég er hrikalega móðguð! Hefði kannski bara átt að segjast vera 19 ára, úff, maður minn sko! Annars er ég nú alveg vön þessu, ég er oft spurð hvort ég sé yngri eða eldri en 16 ára í rútum og svona...

Að sjálfsögðu reyndi ég að tala mína albestu dönsku í á mánudaginn, sem gekk þó eitthvað furðulega framan af því ég er orðin svo rosalega sænsk. En þegar líða tók á daginn, þá taldi ég mig vera orðna ansi vel dönskumælandi. Síðan talaði ég við einhvern karl. Hann var ekki lengi að spyrja: "Kommer du fra Sverige??". Yfirleitt spyrja Danir "Kommer du fra Island?" þegar Íslendingar tala dönsku, enda framburðurinn nokkuð augljós. En nei, ég er greinilega orðin eitthvað sænskari en það... ó boj.


En núna er kominn tími á nokkrar myndir, njótið vel :)

Ég fór í ástarmælingarstól

Ég er "passionaite" (jeminn, hvernig á eiginlega að skrifa það?), bara svona ef þið vilduð vita ;)

Ég káfaði á rassinum á stærsta manni heims... Ég er 164 cm, karlinn er svona skrilljón cm

Held að mamma þurfi að gefa okkur meira að borða... þetta er engin frammistaða hjá henni!!!

Ég og Kristinn. Ég með þetta líka fína fína myndavélabros

Þessi var í göngum... þið megið hlægja núna, hahaha

Einhver skurður

Ég í einhverri kirkju - rigningin og rakinn úti gerðu það að verkum að ég lít út eins og Fiðri frændi...

Þetta svæði kallast Bókasafnsgarðurinn eða eitthvað álíka

Í kirkju

Kristinn Björn og ég - tvíburar?

Mamma og pabbi

Pabbi og ég - hárgreiðslan eitthvað að fara út um þúfur hjá mér!

Litli sæti bróðir minn - í réttu litunum að sjálfsögðu :D

Eitthvað danskt

Man ekkert hvaða bygging þetta er - æ vá, hvað ég er eitthvað léleg í nöfnunum í þetta skiptið! Ég þurfti nefnilega að tala svo mikið að ég tók ekkert eftir því hvað við vorum að gera... vúps!

Og þannig var nú það!

Kærar kveðjur, Anna den danske