Afsakið hlé

Færslu hefur verið frestað til morguns vegna skorts á rafrænum gögnum að heiman.

Kveðja, Tæknideildin.

God aften

Hvernig er eiginlega hægt að vera svona latur? Ég er varla búin að gera handtak í allan dag, geri aðrir betur!

Gærkvöldið var súper. Fyrst var farið eitthvert og svo var farið eitthvert og svo var farið á brjálaðan klúbb þar sem hægt var að sturta í sig ókeypis áfengi... ágætt, en hvaða asna datt eiginlega í hug að hafa alla þessa stiga á klúbbnum? Ó mig auma. Að öðru leyti gekk kvöldið stórskandalalaust fyrir sig og ég kom ekki heim fyrr en undir morgun með þreytta dansfætur.

Sumarið er aftur komið hér í Kaupmannahöfn. Mikil gleði!

Nei, ég nenni þessu ekki. Ég ætla að ná í þvottinn minn úr þvottavélinni og fara svo að sofa.

Sofið vel! Letikveðjur, Anna sem kann að gera glottal stop á meðan hún borðar McDonald's hamborgara (samkvæmt ítarlegum rannsóknum gærkvöldsins...)

Jättebra

Hversu gráðugur er maður eiginlega orðinn þegar maður smyr sér nesti fyrir heilan dag og borðar það allt í hádeginu? Ekki skrítið þótt vigtin fari upp og fjárhagurinn niður...

Í dag er fimmtudagur, og ég er í fríi í fyrsta skipti í heila viku, jájá. Eins gott að þessar aukavaktir skili sér á launaseðilinn minn, slurp! Svo er vinna og skóli á morgun, og svo frí um helgina, mikil gleði! Enda er búið að plana drykkju og dans annað kvöld, og er ég að því tilefni búin að æfa nokkur vel valin dansspor fyrir framan stóra spegilinn minn í allan morgun. Britney klikkar ekki...

Held að ég hafi annars engar stórar fréttir að færa.

Þótt veðrið sé ekki með allra besta móti þessa stundina (mígandi rigning og 8,3 gráður), þá er nú samt sem áður að koma vor og kóngulærnar stækka eftir því sem dagarnir lengjast. Ef þið bara gætuð séð drusluna sem er í dyrakarminum fyrir ofan útidyrnar, ég er viss um að þetta er baneitrað flykki!

Annars stóð ég eina kónguló að verki um daginn þar sem hún sat á vegg og glápti á mig í sturtu. Og það vita nú allir að maður á ekki að stara á ókunnugt kvenfólk í sturtu og fékk kóngulóin því að enda ævi sína undir sólanum á sandalanum mínum. Verra var þó að eiga við RISAkóngulóna sem kom eins og þruma úr heiðskíru lofti út úr loftræstingargatinu fyrir ofan sturtuna í fyrradag og hljóp á fullum hraða eftir kóngulóarvefjum í loftinu og ætlaði nú aldeilis að veita mér félagsskap. Ég hélt nú síður! En þar sem ég næ ekki upp í loft voru góð ráð dýr. Ég hafði svo sem engan sérstakan áhuga á að deila sturtunni með einhverju ógeðslegu kvikindi svo ég tók til minna ráða, skellti mér út úr sturtuklefanum, tók sturtuhausinn af sturtunni og sprautaði vatni af fullum styrk á drusluna. Það er ekki að því að spyrja að kóngulóin flaug í glæsilegum boga niður (og baðaði út öllum öngum í leiðinni, ekkert smá fyndið!) og sogaðist niður í niðurfallaði. Stóð ég síðan í fimm mínútur yfir niðurfallinu og sprautaði sjóðandi vatni ofan í það, svona til þess að vera alveg viss um að kóngulóin myndi ekki skríða upp aftur.

Núnú, eins og sennilega flestir sem hafa búið í útlöndum kannast við, þá vill maður stundum eiga í smá vandræðum með að svissa á milli tungumála ef maður er þreyttur eða illa fyrirkallaður. Reyndar þarf það ekki alltaf að vera til ills, eins og glöggt má sjá á bekknum mínum í skólanum. Þegar ég hendist inn í skólastofuna eftir erfiðan vinnudag rétt áður en tíminn byrjar, þá er rosalega vinsælt að spyrja mig allskonar málfræðispurninga og annarra dönskuspurninga. Sem ég hef nú ekkert á móti, enda elska ég að svara dönskuspurningum! (Nú muna kannski einhverjir eftir því að eina hlutverk mitt í dönskutímunum í MA var að leika orðabók og málfræðibók, því ég hafði hvort sem er ekkert annað að gera...). En nú er smá babb í bátnum, því ég get ekki með nokkru einasta móti stunið út úr mér setningu á ensku eftir að hafa talað dönsku allan daginn í vinnunni. Hef ég því tekið á það ráð að láta allan bekkinn tala á dönsku við mig! Og geng ég meira að segja svo langt í þessum aðferðum mínum, að ég þykist ekki skilja þann sem talar á ensku við mig. Frá því er skemmst að segja að þetta nýtur þvílíkra vinsælda að nú talar enginn ensku lengur, heldur fara öll samskipti í bekknum fram á dönsku, og neitar fólk jafnvel að tala ensku við fólk úr öðrum bekkjum. Er það mál manna að þetta sé hin allra besta æfing og afar sneddí hugmynd hjá mér...

En já, þetta var nú samt ekki það sem ég ætlaði að segja, þetta var nú bara smá svona útúrdúr. Heldur ætlaði ég að segja frá einu góðu dæmi um það hvernig maður verður alveg gjörsamlega ruglaður í hausnum þegar maður þarf að hugsa á útlensku allan daginn:

Um daginn var ég á morgunvakt. Það var nýbúið að opna búðina og engir kúnnar komu í heilar tíu mínútur (hallelúja!). Á meðan ég sat á kassanum í mannlausri versluninni fór ég að pæla í sígarettumaskínunni sem var á kassanum á móti mínum kassa. Já, ég sagði sígarettumaskínu. Það er víst nýbúið að innleiða svaka sígarettukerfi í Nettóið mitt þannig að nú þarf fólk bara að velja bókstaf frá A-P og þá berst sígarettupakkinn til manns í gegnum langt rör í loftinu með tilheyrandi hávaða og látum. Afar sniðugt og hef ég heyrt komment á borð við "geimsígarettur" um þetta kerfi. En já, svo ég víki nú aftur að sögunni, þá sat ég og var að pæla í því hvaða sígarettutengundir væru eiginlega í boði, og komst að því að það eru ekki sömu tegundir og maður fær í búðinni heima í Mývó. Og ég ákvað að nota tækifærið á meðan ég hefði ekkert að gera og æfa mig pínu í dönsku (í hljóði að sjálfsögðu) og ímynda mér þær aðstæður að einhver svakalega sætur gæi (gæji?) kæmi og spyrði mig hvaða sígarettur væri eiginlega hægt að fá á Íslandi.

Ímyndað samtal:
Gaur: Nú, ertu frá Íslandi? Hvaða sígarettur er eiginlega hægt að fá þar? Þær sömu og hér?
Anna: Nei, þar er mest Microsoft, Salem, Prince, Winstone, Capri, Camel og svoleiðis...

Og þar sem það voru enn engir kúnnar í búðinni, þá ákvað ég að æfa þetta samtal aftur, og hafa það svolítið flottara í þetta skiptið.

Ímyndað samtal, betrumbætt útgáfa:
Gaur: Nei í alvörunni? Ertu frá Íslandi? Hehe, flott sígarettugræja sem þið eruð með, ég ætla að fá einn pakka... Eruð þið með sömu sígarettutegundir á Íslandi?
Anna: Nei alls ekki sko! Þar er sko Microsoft langvinsælasta tegundin, en svo er náttúrulega mikið um Winstone og Prince, og síðan er líka Capri og svona...

En eitthvað var samt skrítið við þetta samtal hjá mér. Eftir smá stund fór að rofa til í hausnum á mér, ég meinti náttúrulega Marlboro en ekki Microsoft!!! Já, manni verða oft á allskonar rökhugsunarvillur þegar maður er að einbeita sér að erlendri málfræði... Eins gott að ég er þá búin að æfa mig, áður en sæti gæinn kemur og spyr mig...

Nei, nú gengur þetta ekki lengur. Ætla að skella mér upp í rúm og kúra þar með dönskubækurnar fram á kvöld og borða rúsínur!

Hafið það gott í dag älsklingarnir mínir! Bestu kveðjur, Anna sem selur ekki Marlboro

PS. Niðurstöður úr kommentakeppni aprílmánaðar liggja fyrir og verða úrslitin birt vonandi núna um helgina...

PS2. Ég bið alla bloggara um að afsaka hvað ég kommenta hrikalega sjaldan á síðurnar hjá þeim, ég er bara svo ferlega upptekin að ég hef ekki mikinn tíma til þess að lesa blogg þessa stundina... Eins vil ég biðja alla notendur bloggar.is kerfisins um að afsaka extra vel kommentaleysið hjá mér, en málið er að Opera-vafrinn minn annað hvort a) lætur síðurnar hristast alveg geðveikt hratt upp og niður svo ég get ekki lesið einn einasta staf eða b) birtir engan texta á síðunum. Sumar síður eru þó í lagi, eins og t.d. hjá Elínu og Baldvini og ég get skoðað þær í Opera. En til þess að skoða síðurnar sem falla annað hvort undir flokk a eða b eða bæði a og b þarf ég að ræsa annað hvort Internet Explorer eða FireFox og það tekur næstum því marga daga (ekki mikið ýkt!). En ég geri það samt annað slagið og þá fá þeir sem eru í tenglalistanum hjá mér komment frá mér, klöppum fyrir því! En ég verð að viðurkenna að fjöldinn allur af öðrum bloggar.is síðum sem ég hef fylgst með (en er ekki á tenglalistanum hjá mér) er dottinn út úr mínum blogghring, þ.e. ég skoða þær síður ekki lengur, því ég þoli ekki að nota Explorer og FireFox vegna sljóleika og nenni ekki að nota þá vafra meira en til þess að kíkja á tenglalistann hjá mér. Hvet ég því alla sem eru EKKI á tenglalistanum mínum til þess að skipta yfir á aðrar bloggsíður, svona svo ég geti haldið áfram að fylgjast með... Sorglegt að vera með bloggsíðu en missa lesendur á þennan máta :/ Ég mæli að sjálfsögðu með blogspot kerfinu ;) En já, ætlaði bara að láta ykkur vita af þessu...

"Det er bare for dårligt!"

Sælt veri fólkið! Ég skelli á ykkur einni færslu hér úr 10,8 gráðunum... Skítakuldi alveg hreint, en miðað við hvað ég hef heyrt frá Fróni í dag, þá er það ég næstum því á Spáni hér!

Óheppnin hefur elt mig á röndum hvað varðar almenningssamgöngur undanfarið.
- Á þriðjudaginn fór ég í vinnuna rigningarblaut í fæturna og fór heim alkóhólblaut í fæturna (ég fékk mér of mikið í aðra tána í orðsins fyllstu merkingu þegar það datt flaska af sterku alkóhóli niður úr hillu í vinnunni og smassaðist við lappirnar á mér svo ég varð rennandi blaut upp á miðja kálfa). Þetta var á kvöldvakt og ég hlakkaði ég ógurlega mikið að komast heim sem fyrst úr blautu sandölunum mínum. En nei, S-lestinni minni var frestað, takk fyrir pent! Og ekki gefið upp hvenær næsta lest yrði á ferðinni, svo ég mátti leggja á mig hálftíma labb heim klukkan ellefu að kvöldi til. Komst ég því ekki í rúmið fyrr en seint og um síðir, og svo var ræs klukkan sex morguninn eftir, því ég átti að mæta í vinnu klukkan átta... Ég var ekki sátt við lestarkerfið þá stundina!
- Já, daginn eftir (á miðvikudaginn) fór ég í skólann strax eftir vinnu. Þar tók ég dönskupróf og var snögg að klára. Íha, ég kæmist snemma heim! En vúps, þegar ég kom út úr skólanum var ég næstum því trömpuð niður af pönkaraklæddum mótmælendum (Ungdomshuset) sem marseruðu upp Nörrebrogade (þar sem skólinn minn er)! Já, gatan var blokkeruð og engir strætóar gátu keyrt! Reyndar verð ég að segja að mér fannst gaman að sjá þessi mótmæli (sem voru friðsamleg), smá svona stemning eftir erfiðan dag. En mér fannst ekki alveg jafn gaman að þurfa að arka alla leið yfir á Nörreportstation, það er nú smá labb! Og ég með byrjunarstig kvefs (og pirruð og með hausverk eftir því) og þrjár orðabækur í poka (var í prófi) auk nýþungu gellutöskunnar minnar (það eru margir hlutir sem maður þarf að nota yfir daginn) og með vöðvabólgu, svo ekki var ég alveg sátt við ástandið þá stundina. En ég hafði ekkert val, svo ég arkaði þessa, tjah, rúmlega tuttugu mínútna leið ásamt fullt af öðru fólki. Á einu ljósinu átti eftirfarandi samtal sér stað á dönsku:
Kona: Ertu búin að labba langt?
Anna: Æi jáhh....
Kona: Þetta er bara svo ömurlegt! Þetta mætti nú alveg fara að verða búið.
Anna: Æi jáhh...
- Núnú, svo daginn eftir (á fimmtudaginn) fór ég aftur í skólann og þá til þess að taka munnlegt próf. Þegar því var lokið ætlaði ég að fara með strætó niður á Nörreportstation og komast heim með lest eins fljótt og auðið var, enda ætlaði ég að ná að læra heima áður en júróvisjón byrjaði. En enginn kom strætóinn! Þannig að ég þurfti að bíta í það súra epli að þurfa að ganga niður á Nörreportstation, sömu leið og daginn áður. Reyndar var veðrið svo dásamlegt að ég hafði svo sem ekkert mikið á móti því, en langaði samt að komast heim sem fyrst. Þegar ég var komin eitthvað áleiðis sá ég af hverju engir strætóar gengu: Gatan var lokuð á parti vegna umferðarslyss. Bíll hafði klesst á mótórhjól og það var verið að mynda slysstaðinn. En mér tókst allavega að missa af lestinni minni og komst ekki heim fyrr en löngu á eftir áætlun. Sem varð til þess að ég náði ekki að klára heimalærdóm fyrir júróvisjón, sem varð til þess að ég fór ekki að sofa fyrr en klukkan eitt um nóttina og þurfti svo að vakna klukkan sex...
- En það er ekki allt búið enn, því að í gær (föstudagur) átti ég að mæta í vinnuna klukkan átta. Ég fór sömu leið og venjulega og tók fyrst S-lest, svo Metro-lest og svo strætó. Hef sem sagt farið þessa leið þúsund sinnum áður rétt fyrir klukkan átta á morgnana. En eitthvað var umferðin erfið þennan dag, svo strætóferðin tók fimmtán mínútur í stað fjögurra mínútna! Það var rigning úti og og kalt og blautt, en þegar ég sá fram á að mæta of seint í vinnuna, þá fór ég fram í og spurði bílstjórann hvort hann mætti nokkuð hleypa mér út á miðri götunni, ég væri nefnilega að verða of sein... Sem betur fer var algjör ljúflingur sem sat við stýrið og hann opnaði fyrir mér og ég spretti allduglega úr spori og stimplaði mig inn til vinnu klukkan tvær mínútur yfir átta... Þá átti ég eftir að telja kassann minn og svona, en það reddaðist og kúnnarnir þurftu ekki að bíða mikið...

Fleira hefur gerst í vikunni. Já gott fólk, ég er búin að fara í klippingu og litun! Þvílík hamingja hér á bæ, og ég get ekki hætt að horfa á sjálfa mig í spegli. Vala þjáningarbróðir minn kom einmitt með góða lýsinguna á ástandinu hér í kommenti: "[...]búin að halda mig inni í 2 daga því ég vil ekki hætta á að fólk fari að grenja við það eitt að sjá hárið á mér[...]". En nú erum við báðar búnar að fara í snurfiseringu, svo fólk getur farið að hætta sér út úr húsi... ;)

Já, svo ég tali pínu um þetta dönskupróf sem ég fór í á miðvikudaginn og fimmtudaginn. Eigum við ekki bara að segja að í því skriflega/hlustunarlega fékk ég hæstu mögulegu einkunn og prófdómarinn í munnlega prófinu kiknaði í hnjánum af hrifningu þegar ég byrjaði að tala dönsku. Ekki amarlegt það... Og fullt hús stiga fyrir mig :)

En oh, ég ætlaði að segja ykkur margt fleira sniðugt, en ég er bara svo þreytt að ég get ekki meir... Ætla að skella mér í sturtu og svo beint í bælið (klukkan er núna hálfátta) svo ég verð sennilega að láta júróvisjón um lönd leiða í kvöld...

Hafið það gott! Bestu kveðjur úr vorveðrinu, Anna panna

Rigningardrasl

Goddag goddag!

Oh, ég trúi þessu ekki! Ég reis úr rekkju klökkan sjö í morgun og skellti mér í sturtu og dúllerí, því ég ætlaði nú aldeilis að brasa margt í bænum áður en ég færi í vinnuna klukkan tvö. Og nú er hann brostinn á með rigningu og leiðindaveðri, og ekki séns að ég nenni niður í bæ. Mamma, pakkinn fer í póst á fimmtudaginn, ég er í fríi þá og þá skiptir engu máli þótt rokið rugli hárinu...

Annars er hitt og þetta búið að gerast frá því seinast. Kannski maður skelli því í punktafærslu, því annars tæki það ykkur allan daginn að lesa það!

• Vinna gengur ljómandi. Ég er samt búin að komast að því að ég get ekki fyrir mitt litla líf sagt "neutralmarinerede kyllingebryster". Ég reyndi að böggla því út úr mér um daginn, gekk ekki vel...
• Ég tók dönskuprófið um daginn í aðra nösina og brilleraði þvílíkt að slíkt hefur vart sést. Er ég því komin áfram á þrep fimm í skólanum, jess. Ekki nema 66% fall í bekknum...
• Er að fara í annað dönskupróf á morgun og hinn, það verður skítlétt.
• Mundi allt í einu eftir því í lestinni einn daginn að lestarkortið mitt hafði runnið út daginn áður. Stökk ég því hið snarasta út úr lestinni áður en ég myndi lenda í vörðunum...
• ...en gleymdi í æsingnum mínum kæra bakpoka í lestinni, takk fyrir pent! Bakpokann hef ég átt frá því í fimmta bekk í grunnskóla og hefur hann verið notaður sem íþróttataska, skólataska, ferðataska, veski og allrahandataska nær dag hvern síðan þá. Bakpokinn kostaði 990 krónur í Rúmfó þarna um árið...
• ...og nú þori ég ekki að hringja niður á lestarstöð ef ske kynni að þeir skyldu hafa fundið pokadrusluna. Ég er nefnilega búin að splæsa í nýju risastóru veski (já, ein að reyna að vera gelluleg) og fengi því samviskubit yfir kaupunum ef bakpokinn myndi koma í leitirnar...
• ...því satt best að segja var ekkert í pokanum sem ekki mátti týnast. Eftirfarandi er listi yfir allt það sem í bakpokanum var: námsefni fyrir þrjár kennslustundir í skólanum, tveir kúlupennar, auð stílabók, vatnsflaska, hálfur pakki af þurru hrökkbrauði (ég veit, ég er svo dugleg að smyrja mér nesti...) og Netto-bolur.
• Mesta tapið var þó án efa í námsefninu, því ég þurfti náttúrulega að læra heima fyrir skólann og svona. En þar sem þetta námsefni er ókeypis, þá skellti ég mér bara í skólann og fékk nýtt námsefni...
• ...en á leiðinni í skólann var strætókerfið í einhverju rugli, svo ég endaði nú næstum því einhversstaðar úti í sveit! Eða ekki kannski alveg, en ég þurfti allavega að labba langa leið til þess að finna skólann minn...
• ...og það tók svo langan tíma að ég var næstum því mætt of seint í vinnuna, en það reddaðist.
• Á laugardaginn fór ég í fimm klukkustunda window-shopping, geri aðrir betur! Þori ekki að ímynda mér hvernig ástandið verður þegar ég loksins fæ útborgað...
• Svo í gær sat ég í rúminu mínu og var að blása á mér hárið á meðan ég lærði dönsku af miklum móð. Vildi ekki betur til en svo að ég dúndraði hárblásaranum mínum í ljósið fyrir ofan rúmið mitt og peran sprakk...
• ...en peran er samt ennþá í heilu lagi, sjúkket! Það hefði verið verra að fá glerbrot yfir allt rúmið...
• ...en nú er ástandið ekki bjart, því það er einhver skrítin pera í ljósinu og ég hef ekki grænan Guðmund um hvar maður fær svona peru...
• ...verð ég því að færa heimalærdóminn úr rúminu og yfir í sjónvarpsstólinn á meðan ég leita að nýrri peru, snökt.

Já, þannig er nú sagan af mínu lífi. Annars er fátt í fréttum. Eitthvað hef ég heyrt að því látið að fólk sakni þess að sjá sjálfsmyndir af mér hér á blogginu. Nú, ástæðan er einföld: Hárið á mér er svo úr sér gengið að ég get ekki einu sinni litið í spegil lengur, og þá er nú mikið sagt! En ég lofa að myndirnar munu dælast inn þegar ég verð búin að láta lagfæra strýið... Þangað til verður þessi mynd að duga:

Þarna er ég rétt rúmlega fjögurra ára. Er eitthvað skrítið þótt gelluyfirhalningin gangi hægt hjá manni þegar þetta var áhugamálið í æsku?

Njótið dagsins, sjálf ætla ég að laga til, stúdera dönsku og fara á kvöldvakt í vinnunni... Adiós! Anna, öðru nafni Ena (vinnan), Ena 1 (skólinn), Ana (þeir sem kunna ekki að skrifa nafnið mitt) og Smukke (útlenskir kallar þegar ég fer í mínípils).

Ps. Allir að taka þátt í könnuninni hér til hliðar...

Sólskinsdagur

Góðan daginn lömbin mín!

Hef svo sem ekkert skemmtilegt að segja, en þar sem markmiðið mitt segir til um að ég eigi að blogga minnst einu sinni í viku, þá kemur hér flunkuný færsla beint frá kóngsins Kaupinhavn.

Vikan hefur einkennst af vinnu og skóla, svona eins og venjulega, og þurfti ég meðal annars að afþakka bjórþamb úti í sólskininu vegna vinnu, þvílíkt líf. Svo verður allsvakalegt próf í skólanum á morgun, og þá er eins gott að standa sig, því annars getur maður dottið alveg niður á þrep tvö! Reyndar þarf ég minnstar áhyggjur að hafa af þessu prófi, allavega miðað við bekkjarfélaga mína...

Núnú, í dag er sunnudagur og ég er í fríi. Ég ætla að nota daginn í ýmsa hluti á borð við tiltek og þrif, sólbað í brennandi sólskini og fegrunaraðgerðir af ýmsu tagi. Jájá.

Hún móðir mín á fastan skype-tíma hjá mér einu sinni í viku, um miðjan dag á laugardögum. Í gær hafði hún ekki tíma til þess að hringja fyrr en seinnipartinn því hún var inni á Akureyri með honum pápa. Þar þurfti hún að nota hann sér til halds og trausts við hin ýmsu (hjóla)innkaup, því nú kemur bráðum sá tími ársins sem foreldrar mínir skilja og best að nota manninn á meðan hún getur. Já gott fólk, sauðburðurinn er að fara að byrja! Þá flytur pabbi hringalaus í fjárhúsin og mamma fær fulla vinnu við það að baka bakkelsi svo kallinn fái nú eitthvað almennilegt með kvöldkaffinu.

Reyndar er ég ekkert alltof bjartsýn á að honum karli föður mínum muni takast að koma sér slysalaust frá þessum sauðburði. Fyrir tveimur vikum síðan skar hann í sundur slagæðina í þumalputtanum á sér til þess að þurfa ekki að klára að rýja. Síðan var hann að saga og sneiddi smá úr fingrinum á sér í leiðinni. Síðan klemmdi hann sig daginn eftir að ég hafði skrifað blóðlúsarfærsluna, og fékk þessa fínu fínu blóðlús á alveg nákvæmlega sama stað á sama putta og ég! Það verður fróðlegt að sjá hvað hann gerir til þess að sleppa við sauðburðinn, ætli það verði ekki handleggurinn af við öxl...

Þá held ég að einkadóttirin verði að panta sér flugmiða heim og taka aðstæður í sínar hendur eins og á meðfylgjandi mynd:

Því miður hef ég sleppt því að skanna ártalið á myndinni með þegar ég skannaði þessa mynd inn í tölvuna mína fyrir mörgum árum síðan (myndina ætlaði ég að nota í heimasíðugerð í tölvufræði í fyrsta bekk í MA, en ég kláraði aldrei heimasíðuna svo myndin komst aldrei á netið...). Ef að foreldrar mínir vita hvaða ár þessi mynd er tekin, þá mega þeir gjarnan láta mig vita! Ég er ábyggilega ekki nema 5-7 ára þarna...

En nú verð ég að fara og bjarga heiminum, hafið það gott! Sumarkveðjur, Anna í hitanum

Varúð, löng færsla

Góðan daginn, perrar mínir og frúr. Ég held það sé orðið löngu tímabært að skella inn einni færslu. Til þess að auðvelda ykkur lesturinn, þá hef ég ákveðið að búa til efnisyfirlit þannig að þið getið lesið það sem ykkur finnst spennandi og sleppt því að lesa það sem ykkur finnst ekki spennandi. Oh, ég er svo sneddí! Segið svo að ég geri aldrei neitt fyrir ykkur...

1. Vinnublaður
2. Skólinn
3. Djammað í Tiger
4. KISS-partý
5. Þegar Anna fékk blóðlús
6. Óvæntur hittingur
7. Anna kóngulóarbani, annar kafli
8. Myndir að heiman
9. Lokaorð

1. Vinnublaður
Já, vinnan gengur betur en ég þorði nokkurn tímann að vona. Tungumálaörðugleikar hafa ekki verið miklir hingað til á milli mín og kúnnana, en mikið vorkenni ég þeim sem biðja um alkóhól sem aðeins er geymt bak við búðarborðið, þá veit ég nefnilega ekkert í minn haus... Nema ef fólk biður um Geyser, það er nefnilega íslenskt brennivín. Vinnufatnaðaðurinn er með allra skársta móti, og svei mér ef maður lítur ekki bara nokkuð vel út í græna bolnum! Ég hef hins vegar ekki fengið neina peysu enn sem komið er, ég er nefnilega víkingur frá Íslandi og þeim á ekki að verða kalt þegar þeir fylla á frystinn... að sögn yfirmanns míns.

2. Skólinn
Núnú, skólinn gengur svona líka ljómandi vel. Ég flaug eins og fuglinn fljúgandi yfir á þrep fjögur, enda svo sem ekki við öðru að búast. Og ekki nema 60% fall í bekknum. Reyndar hrundi tilvera mín örlítið þegar ég komst að ég ætti að skipta um kennara, en þá greip ég til mótmælaaðgerða, fékk hina sem komust áfram á þrep fjögur í lið með mér og barðist fyrir því að fá að hafa minn heittelskaða Jan áfram sem kennara. Og sjá, það tókst! Reyndar eru sumir nemendur alls ekki sáttir við mig (og hina sem ég fékk í lið með mér) því þeir vilja alls ekki hafa Jan sem kennara, en ég meina hey, bjargi sér hver sem betur getur!

3. Djammað í Tiger
Á laugardaginn í seinustu viku lagði ég leið mína niður í bæ eftir vinnu í þeim tilgangi að finna mér hovedbanepillur (einkahúmor fjölskyldunnar), enda hálfveik og jafnvel bara fárveik ef eitthvað er. Og ekki hafði ég tíma til þess að vera veik, því ég ætlaði skrallið seinna um kvöldið. Í bænum þurfti ég að ganga framhjá Tiger (eins og verslunin Tiger heima) og þá heyrði ég allt í einu tónlist sem mér fannst áhugaverð. Og enn áhugaverðara fannst mér að tónlistin kom frá efri hæð Tiger-búðarinnar. Ég skellti mér að sjálfsögðu inn og þá var hljómsveitin Klezmofobia að halda upp á það að vera búin að selja 10.000 eintök af geisladisknum sínum í Tiger og einnig voru tónleikarnir haldnir í tilefni opnunar míníkaffihúss Tigers. Boðið var upp á kampavín, gos, snakk og nammi í boði hússins. Ég hlammaði mér á mitt gólfið og hlustaði á tónleikana til enda, enda spilaði einn hljómsveitarmeðlimurinn á klarinet og það fannst mér ekki leiðinlegt, hoho. Þetta var svaka stuð og allir drifnir með í hringdans, það er nefnilega svo gott fyrir línurnar... Frá því er skemmst að segja, að þegar tónleikarnir voru búnir var búið að loka öllum verslunum miðbæjarins og ég hélt því heim á leið verkjatöflulaus og hálf meðvitundarlaus af höfuðverk.

4. KISS-partý
Þegar ég var komin heim af Tiger-tónleikunum ákvað ég að leggja mig í hálftíma áður en ég tæki mig til fyrir KISS-partýið ógurlega sem átti að hefjast stundvíslega klukkan átta. (KISS, skólinn minn, átti 36 ára afmæli og þess vegna var partý fyrir alla nemendur og kennara). En mér tókst að sofa vekjaraklukkuna mína af mér og svaf því óvart í þrjá klukkutíma. Mætti ég því ekki á svæðið fyrr en klukkan hálfellefu, en það kom ekki að sök því ég skellti mér beint á dansgólfið og tjúttaði allduglega við hressandi kántrísveiflu þar til ballið var búið klukkan tólf. Kannski ég taki það fram að mér tókst að sofa frá mér hausverkinn í þessum þriggja tíma lúr og hef ekki fundið fyrir honum síðan.

5. Þegar Anna fékk blóðlús

Það er ekkert alltaf auðvelt að vera ég. Dag einn í vinnuni vantaði mig meiri skiptimynt og þurfti þar af leiðandi að opna eitt svona búnt af fimm-köllum. Þeir sem hafa unnið í búð vita hvernig þessi búnt eru, en til útskýringar fyrir ykkur hin, þá er 20 stykkjum af fimmköllum vafið inn í pappír svo úr verður búnt og til þess að ná fimm köllunum út úr pappírnum verður maður að slá búntinu þéttingsfast í kassann, svona eins og þegar maður brýtur egg. Nú er ég þrælvanur búntaopnari (opna skrilljón svona búnt á dag), en eitthvað klikkaði við þetta búnt svo vísiputtinn á mér varð óvart á milli búntsins og kassans. Ég sem sagt klemmdi mig, og horfði í örvinglan minni á stóra blóðblöðru myndast á vinstri hliðinni á fingurgómi vísifingurs hægri handar. Á tímabili leit út fyrir að blaðra myndi springa og blóðið fossa yfir búðarborðið, en það slapp fyrir horn. Eftir nokkrar mínútur ákvað ég þó að loka kassanum mínum og fara að leita mér að plástri, því það væri leiðinlegra ef blaðra myndi opnast auk þess sem þetta var svo vont að ég gat ekki notað vísifingurinn í eitt eða neitt. Ég fór til yfirmanns míns og greindi honum frá áhyggjum mínum á bjagaðri dönsku en hann hló bara og sagði að þetta væri nú bara blóðlús og að hann nennti ekki að leita að plástri. Og ef að blaðran opnaðist, þá tjah, væri það seinni tíma vandamál... En sem betur hélt lúsin sig á mottunni. Núna, nokkrum dögum síðar, er blaðran sjálf horfin, en blóðið er ennþá á sínum stað. Ekki beint fallegt. Af tillitssemi við ykkur ákvað ég að sleppa því að taka myndir af þessu...

6. Óvæntur hittingur

Á fimmtudaginn seinasta ætlaði ég að vera aldeilis dugleg og skella mér niður á skattskrifstofu fyrir vinnu og láta reikna út fyrir mig nýtt skattkort. Einnig ætlaði ég að kaupa mér inneign og brasa eitthvað fleira. En eitthvað gekk það ekki alveg samkvæmt planinu og allt tók helmingi lengri tíma en ég ætlaði mér (langar raðir og bilanir í inneignarkerfum) og sá ég því ekki fram á að hafa tíma til þess að skella mér í skattinn fyrir vinnu. Ákvað ég því að ráfa pínulítið um Strikið og kaupa mér tyggjó í 7-eleven (búð). Núnú, þarna strunsaði ég áfram eins og mér einni er lagið og allt í einu kom einhver aftan að mér og spurði mig að einhverju. Ég dæsti og ætlaði nú aldeilis að hella mér yfir manneskjuna sem væri ábyggilega einhver að betla peninga fyrir dýraverndunarsamtök þannig að ég snéri mér við. Ég náði þó ekki að stynja upp nema hálfu orði því að uhh, nei bíddu nú við, nei hey, ég þekki þig!!! Já gott fólk, þarna var hún ljóslifandi komin, dönsk vinkona mín sem ég hef ekki séð frá því í Danmörku í 10. bekk árið 2003! Hún heitir Anne Katrine og var önnur tveggja pennavinkvenna minna í 10. bekk, þegar bekkurinn minn tók þátt þátt í verkefni sem gekk út á það að fyrst kom danskur bekkur frá Jótlandi í heimsókn til Mývatnssveitar haustið 2002 og bjó inni á heimilum okkar Íslendinganna, og síðan fór bekkurinn minn til Danmerkur vorið 2003 og bjó inni á heimilunum hjá Dönunum. Og ég bjó sem sagt heima hjá Anne Katrine. Þetta var nú aldeilis og gjörsamlega óvænt, og ég er mest hissa á því að hún skuli hafa þekkt mig aftur, því ég hefði aldrei þekkt hana ef ég hefði bara séð hana úti á götu. Hún lítur nefnilega öðruvísi út en mig minnti, en það eru náttúrulega fjögur ár síðan ég sá hana seinast svo það er kannski ekki skrítið. En þetta voru aldeilis skemmtilegir endurfundir og þvílík tilviljun því Anne býr ekki í Köben, heldur var hún stödd í námsferð í bænum. Síðan ég hitti hana er ég búin að vera í þvílíku nostalgíukasti og hrekk oft upp úr dagdraumum um að vera aftur stödd í kanóferð við Himmelbjerget með varðeld, gítarspil og ýmis gelgjuleg prakkarastrik sem ég ætla ekki að nefna hér, enda ekki sumt ekki prenthæft af ýmsum ástæðum. Ahh, þú ljúfa líf... Reyndar er Anne ekki eini Daninn sem ég hef hitt aftur frá því 2003, en þetta var bara svo gjörsamlega óvænt að ég hreinlega ræð ekki við sjálfa mig. Svona er heimurinn lítill.

7. Anna kóngulóarbani, annar kafli

Nú líður óðfluga að sumri og það þýðir aðeins eitt: kóngulær! Eflaust muna einhverjir eftir færslu minni frá því í janúar þar sem ég barðist fyrir lífi mínu gegn risastórri kónguló sem var lífsseigari en fjandinn sjálfur. Einhverja ættingja hefur kóngulóin greinilega átt, því um daginn þegar ég stóð í sakleysi mínu við hillusamstæðuna mína og var að velja augnblýant til þess að vera með þann daginn, þá sá ég eina ljóta glærgula kónguló stara á mig á veggnum við hliðina á samstæðunni. Ég reyndi að halda ró minni og bjó í huganum til pottþétt plan til þess að murrka lífið úr ógeðinu. Ég vildi ekki byrja á því að berja drusluna með skónum mínum, því hugsanlega væri hún lífsseig og myndi hlaupa bakvið samstæðuna og ég nennti ekki slíkum eltingarleik. Tók ég þá til þess bragðs að sprauta á hana ilmvatni og ætlaði ég að það myndi gera sama gagn og skordýraeitur. Rangt. Þess í stað sturlaðist kóngulóin (enda alkóhól í ilmvatni og hún hefur sennilega fengið aðeins of mikið í aðra tána) og hljóp í burtu eins og brjálæðingur. Ég greip þá annan sandalann minn og dúndraði honum á kóngulóna rétt áður en hún náði að hlaupa bakvið hillusamstæðuna. Druslan vankaðist léttilega og breytti um hlaupastefnu. Þá náði ég í gelspreyið mitt (fljótandi gel í spreybrúsa til að setja í hárið) og sprautaði á kvikindið og hefði nú haldið að kóngulóin ætti að stífna upp á nokkrum sekúndum. En ekkert gerðist nema að kóngulóin stóð kyrr í hálfa sekúndu og hélt svo áfram að hlaupa, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir mínar til þess að spauta meira geli á fórnarlambið. Þá ákvað ég að prófa meira ilmvatn en ekkert dugði. Þá hóf ég skóinn minn aftur á loft og barði drusluna allduglega. Þegar ég hélt að hún væri nú loksins dauð náði ég í pappír, tók hana upp og ætlaði að kasta henni í ruslið. En þá byrjaði kóngulóin að sprikla og mér brá svo mikið að ég missti hana á gólfið. Á þessum tímapunkti var ég orðin sjóðandi af bræði og hefði getað farið að grenja þá og þegar. Ég ákvað að gera lokatilraun með skónum mínum, og eftir sjá, eftir 5-6 högg smassaðist kóngulóin loksins og var þá greinilega orðin alveg dauð. Þá skóf ég hana upp, fór með hana fram og sturtaði henni í klósettið. Ég verð að muna eftir því að kaupa skordýraeitur.

8. Myndir að heiman

Eftirfarandi myndir fékk ég sendar að heiman og langar til þess að deila með ykkur.

Þetta er Lárus minn, ástin mín eina og sanna. Hann er Toyota Corolla árgerð 1985, fjögurra gíra (og svo plús bakkgír) og með sjálfvirku innsogi. Í honum er enginn snúningsmælir, en það er samt allt í lagi því í staðinn er svona rautt ljós og grænt ljós... Þessi mynd er tekin í sumarveðrinu góða heima á Grænavatni fyrir nokkrum dögum síðan. Reyndar færði hún móðir mín mér þær fréttir í dag, að nú væri sko kominn miklu miklu meiri snjór heima... Ég skellihlæ.

Þarna á myndinni má sjá svartan svan! (Nei Kristinn, það er flottara að kalla þetta svartan svan heldur en svarta álft). Hann var heima á Grænavatni í nokkra daga um daginn og vakti svo mikla lukku að það var farið með allan grunnskólann heima heim í hlað að skoða. Gvööð, hvað hann er mikið rassgat! (Svanurinn altså).

9. Lokaorð

Já, þetta var nú heljarinnar færsla og ég vona að þið hafið notið vel. Sjálf býst ég ekkert endilega við því að blogga aftur fyrr en um næstu helgi, ég er bara svo ferlega upptekin þessa stundina. En við skulum sjá til, við skulum sjá til. Ekkert er útilokað í þessum málum...

Hafið það gott ástarpungarnir mínir! Bestu kveðjur, Anna sem þarf að laga til